Over haarkammen en portefeuilles

Hoge nood noopte Emmanuel Macron om in zijn Élysée een hoop kleine partijtjes uit te nodigen, in de hoop un socle commun te vinden, om zo zijn leven als president nog even te rekken – une réunion de marchands de tapis quoi, zei Marine Le Pen, geestig, maar vanzelfsprekend was zij vanwege het cordon sanitaire niet bij de genodigden.

Jordan Bardella, haar partijvoorzitter, was meevoelender voor de president. Hij vond het bij CNews schandelijk dat Emmanuel nu verraden wordt door zijn vroegere vrienden, een soort verraad van de klerken:

Gauthier Le Brett: Hoe bekijkt u de oud-eerste ministers van Emmanuel Macron die hem volkomen deloyaal zijn, Édouard Philippe en Gabriel Attal, en zelfs Élisabeth Borne met de pensioenhervorming?

Jordan Bardella: Wel, ik ben blij dat u mij de vraag stelt, want ik mag dan hele dagen kritiek leveren op de president, hele nachten geobsedeerd zijn door de politiek die hij voert tegen het belang van mijn land in, tegen het belang van Frankrijk, en misschien behoor ik vandaag in dit land bij diegenen die het hardst zijn politiek bestrijden, maar op het moment dat de president één knie op de grond heeft – zo mag je dat meen ik ­wel zeggen – dan te zien hoe al diegenen die hij sinds acht jaar tot koningen heeft gekroond, hem de rug toekeren nu hij een knie op de grond heeft: dat strekt noch Édouard Philippe, noch Gabriel Attal tot eer.
Het herinnert je eraan dat politiek een strijd is, dat het geen eenvoudige taak is je met loyale medewerkers te omringen, maar toch kan dit me er niet van weerhouden om het schouwspel heel zielig te vinden. Vandaag zien we de macronisten van het eerste uur – die zonder Emmanuel Macron niéts waren geweest – hem een tweede mes in de rug duwen.
Als je waarden en principes hebt ...zelfs mijn ergste vijand wens ik dat niet toe. Het zegt veel over de manier waarop die mensen zich morgen tegenover de Fransen zouden kunnen gedragen, want als je in staat bent om hem, die jou tot koning heeft gemaakt, een mes in de rug te planten zodra hij een knie op de grond zet, terwijl je nog zij aan zij stond bij de verderfelijke politiek die de Fransen vanaf de eerste dag al verwierpen, kijk, aan zulke lui zou ik niet mijn haarkam, noch mijn portefeuille toevertrouwen.

Emmanuel Macron over Gérard Depardieu

De Franse cultuur wordt in dat land hooggehouden door Rima Abdul Malak, minister in de regering van Élisabeth Borne. Maar nu heeft deze minister vrijdag een misstap begaan. Ze kondigde een disciplinaire procedure aan, om het Légion d’Honneur van Gérard Depardieu "een schande voor Frankrijk" in te trekken.

Malak had een televisieprogramma gezien – Complément d'enquête op France 2 – waarin Depardieu lelijke dingen zegde over vrouwen. Dat haalde ook hier de kranten. Alleen was zij in haar opwinding vergeten dat de toekenning of intrekking van zo’n onderscheiding helemaal niet onder haar bevoegdheid valt. In een republikeinse monarchie heet zoiets un sujet régalien: het komt alleen de vorst toe.

Emmanuel Macron reageerde meteen (alle lof!) en zette Rima op haar plaats:* "Ik ben een groot bewonderaar van Gérard Depardieu, un immense acteur, un génie de son art. Hij heeft Frankrijk, onze grote auteurs en onze personages wereldwijd bekend gemaakt. Hij maakt Frankrijk trots." Al gaf hij ook toe dat de acteur "zich wel eens liet gaan."

"Deze orde, het Légion d’Honneur is er niet om te moraliseren, en wordt niet ingetrokken op basis van een reportage." En dan komt zijn verdict: "Zal ik het Légion d’Honneur intrekken als mensen dingen zeggen die me choqueren? Ik zeg nee. Ja, de minister is te ver gegaan. Ik haat klopjachten, en de juridische procedures zullen hun beloop hebben."

Als deze minister nu niet het verstand heeft om ontslag te nemen, moet hijzelf wel ingrijpen zou je denken.

_____________

* Elle fut recadrée, zeggen ze in het Frans.

Noot van 11 januari: Malak werd in de regering Attal niet meer opgenomen.

Islamofobie = ziekelijke schrik voor de islam

In Frankrijk kun je goed de temperatuur meten van wat er in heel Europa komt. Hun regering is islamofoob... en alleen voor ongeletterden betekent die term iets anders dan wat de titel hier zegt.

Recent waren er weer enkele islammoorden in dat land, maar als Marine Le Pen die in het parlement ter sprake wil brengen wordt ze aasgier, lijkenpikker, charognarde genoemd, zelfs door regeringsleden. Zij zien geen verbanden, geen samenhang en spreken bij voorkeur over losse, zij het vanzelfsprekend betreurenswaardige faits-divers.* Minister Gérald Darmanin had het ooit over l’ensauvagement d’une partie de la société, de verwildering van een deel van de samenleving, maar dat deel ook bij naam noemen was te veel gevraagd.

Op vragen komt nooit antwoord, hoe beleefd ook gesteld: er wordt alleen gescholden. Le Pen beklaagde zich daarover vanmorgen op CNews en Europe1, bij Sonia Mabrouk.

Sonia Mabrouk: Maar als u het woord neemt, dan stelt u hun inactiviteit, hun onvermogen aan de kaak. Tja, dat ze dan niet antwoorden: wel bedankt en voortaan zullen we...
Marine Le Pen: Natuurlijk grijpen ze niet in, maar wij, de oppositie, zijn er precies om hen te zeggen: wij denken dat jullie niet doen wat nodig is.
Stéphane Dupont: Vindt u niet dat u die feiten van maatschappelijk belang, zoals u ze noemt, politiek uitbuit?
Marine Le Pen: Maar wát betekent politiek dan voor u? Wat betekent politiek, als het niet gaat om het aanpakken van problemen waar mensen dagelijks mee te maken hebben, en hen antwoorden bieden? Wat betekent politiek voor u? Is het iets waarbij je in een salon thee drinkt in het gezelschap van technocraten die net zijn afgestudeerd aan de ENA?
Sonia Mabrouk: Verstaat Élisabeth Borne dát onder politiek’?
Marine Le Pen: Natuurlijk is dat voor Élisabeth Borne politiek. Het bewijs? Ze beseft niet eens dat onveiligheid een realiteit is in ons land.
Sonia Mabrouk: ‘Een gevoel. Een gevoel van onveiligheid.’ [Eerste minister Borne zei dat]
Marine Le Pen: Ze heeft het nog steeds over een gevoel van onveiligheid, net als Lionel Jospin in zijn tijd.
Stéphane Dupont: Denkt u dat ze, in dat opzicht, haar eigen land niet kent?
Marine Le Pen: Maar... ze kent het ook niet, of anders gezegd: ze zijn zo bang te moeten erkennen dat ze verantwoordelijkheid dragen voor de situatie ...en dan komt het nog het beste uit om zaken gewoon te ontkennen. Zolang ze de situatie ontkennen, hoeven ze niet te zeggen: ‘Ja, inderdaad, de toestand is catastrofaal en wij zijn medeschuldig.’ Want op dat moment, neemt een politiek verantwoordelijke zijn verantwoordelijkheid. Waar gaat het immers heen als niemand ooit nog verantwoordelijk is? En dus moeten zij wel optreden, voilà. Maar de realiteit is dat zij de feiten ontkennen, en door het maatschappelijk feit te ontkennen, proberen zij in werkelijkheid zichzelf af te schermen, en hun eigen verantwoordelijkheid en hun eigen lediggang te ontkennen.

______________ 

* Zoals Godfried Bomans opmerkte in zijn Pieter Bas: ‘Heeft de heer Lohmeijer wel aan het Verbindend Principe gedacht?’