Woorden wekken, voorbeelden trekken

Er zijn nogal wat journalisten die in politieke analyse niet erg bedreven zijn, en Poetins beweegredenen dan maar omschrijven in amateur-psychiatrische termen. Dat is niet het geval met Laure Mandeville, voormalige correspondente in Moskou voor Le Figaro. Zij was vanochtend te gast bij Sonia Mabrouk in Le grand rendez-vous.

Laure Mandeville: Meer dan het probleem zelf met de NAVO, lijkt mij een absoluut catastrofaal element te zijn geweest – waardoor Vladimir Poetin en de Russische leiding mentaal ervan overtuigd raakten dat zij de vrije hand zouden krijgen – het optreden van de Amerikanen in het buitenland. Meer bepaald Irak 2003, en inderdaad Libië in 2010.

De overweging dat de Amerikanen, buiten alle internationaal-rechtelijke regels om, hun macht gebruiken om landen te gaan bombarderen en helemaal te gronde te richten, heeft hem vandaag er absoluut van overtuigd – er was de geschiedenis in Kosovo die de geesten sterk heeft getekend in 1999, het bombardement van Belgrado…

Sonia Mabrouk: Dat lag allemaal op één lijn?
Laure Mandeville: Ik denk dat er sprake was van een continuüm van frustraties, samen met hun eigen demonen, een machtswil met als u wil een terugkeer naar wat eigenlijk de Sovjetgietvorm was, zonder de ideologie ervan maar wel met het aanwenden van geweld, de haat tegen alles wat westers was enzovoort, én het Amerikaanse optreden die samen ertoe hebben geleid dat ze hun eigen logica zijn gaan volgen en zegden: wij zullen een andere wereldorde tot stand brengen, aangezien de Amerikanen de hunne scheppen.

Laure Mandeville : Il me semble que, plus que le problème de l’OTAN lui-même, ce qui a été un élément absolument catastrophique sur le plan mental – pour convaincre Vladimir Poutine et l’ensemble de cette direction russe que ils pouvaient avoir les mains libres – c’est le comportement américain à l’extérieur. C’est-à-dire l’Iraq, 2003, la Libye, effectivement 2010. Et donc cette idée que les Américains utilisent, hors du droit international, la force pour aller bombarder des pays et les mettre complètement à terre, et donc aujourd’hui il est absolument convaincu – il y a eu l’histoire qui a beaucoup marqué les esprits de 1999, l’histoire du Kosovo, le bombardement de Belgrade…
Sonia Mabrouk : C’était un continuum ?
Laure Mandeville : Je pense qu’il y a eu un continuum, si vous voulez, de frustrations et de leurs propres démons, et volonté de force, et si vous voulez, retour à ce qui était la matrice en fait soviétique sans l’idéologie, mais l’utilisation de la force, la haine de tout ce qui est occidental etcetera, et ce comportement américain qui a fait que ils sont partis dans leur propre logique en se disant : nous allons créer un autre ordre mondial puisque les Américains font le leur.

Ze hebben hem verkeerde dingen geleerd

Ik zie hier nu wat Wouter Beke gisteravond allemaal verteld heeft aan Annelies Beck, toen die even wilde nagaan wat Wouter nog wist van de leerstof van vorig schooljaar. De vakantie is lang geweest, besefte zij, en het waren dus geen al te moeilijke vragen die de juffrouw stelde.

Toch was dat voldoende om Wouter wat zenuwachtig te maken, en misschien daardoor deed hij het wat aardrijkskunde en geschiedenis betreft niet zo goed. Zo dacht hij dat Assad een stuk van Irak had ingepalmd, maar op de landkaart ligt dat gebied wat verderop, en Assad had al voor de vakantie de controle verloren over een flink stuk van zijn éigen land.
Ook herinnerde Wouter zich een militair succesje in Libië (al wilde de naam van dat land niet op zijn tong komen). Veel van de slechte herinneringen in Afghanistan waren daardoor wat vervaagd, zei hij. Wouter noemde in dit verband nog Irak , maar we zagen al dat hij niet goed weet waar dat land ligt. Destijds, en dat wist hij wel nog, was er voor onze militaire actie in Libië een ruime consensus gevonden in het parlement. Inderdaad zeer ruim, want de onwetende en ongeïnteresseerde parlementsleden waren toen zelfs unaniem, op één halve gare na. Nu was die actie in Libië wel een catastrofe, en zelfs misdadig want de bombardementen op burgers waren toen de eerste doodsoorzaak daar, maar toch wil ik dit antwoord goed rekenen.
Hij zei verder nog iets over het vernietigen van cultuurschatten en over een 'regime met inwoners', maar op de naam 'Islamitische Staat' kon hij alweer niet komen.  
Kortom, we hoorden veel vage en onsamenhangende praat. Maar enkel Wouter daarvan de schuld geven doe ik niet. Die jongen meent het goed, en hij lijkt niet dommer dan een ander. Nee, het zijn de meesters en juffrouwen van vorig schooljaar die we met de vinger moeten wijzen. Daar zaten blijkbaar te veel mediatrainers tussen, die hem verkeerde dingen hebben geleerd, die inhoudelijke antwoorden afkeuren bij hun leerlingetjes, en hen wijsmaken dat ze zo weinig mogelijk concrete woorden moeten gebruiken.



Wouter Beke: Maar ik vind dat er ook aan de wortel moet gewerkt worden van dit probleem en dat is dat er natuurlijk een, heu, een regime is in Syrië en een stuk van Irak, ja, waar de hele internationale gemeenschap wat mij betreft veel te passief en veel te laks naartoe kijkt hé. Dat zet zijn eigen onderdanen onder druk, dat moordt zijn eigen onderdanen uit, dat zet heu, heu dat vernielt de hele culturele en historische traditie die dat daar in die landen bestaat, en dat drukt ook het hele vluchtelingenprobleem richting, heu Europa, en ik vind dat de internationale gemeenschap daar niet zomaar passief naar mag kijken, zoals dat op dit ogenblik toch gebeurt.
Annelies Beck: Dus u hebt het nu over president Assad bijvoorbeeld, in Syrië, die… wat moet daar dan precies gebeuren, ja?
Beke: Wel ik vind dat heu, als, als het heu moet, dat ook militair ingrijpen daar moet overwogen worden, en dat, natuurlijk binnen VN-context en zo moet gekeken worden welk mandaat dat daarvoor kan gegeven worden. Op dit ogenblik is omwille van slechte ervaringen in Irak, in Afghanistan, is men daar zeer terughoudend in, maar zolang dat men aan de grond van het probleem geen antwoord zal geven, zullen we dit soort van beelden dat we net gezien hebben, zullen we dat blijven zien.
Beck: Denkt u dat daar een draagvlak voor is in de regering? Zijn de andere partijen, heum, coalitiepartners, zien die dat ook zo?
Beke: Dat weet ik niet maar ik weet wel dat we in het verleden ook in het parlement ruime consensus hebben gehad om in andere internationale conflicten op te treden. Euh, dus ik denk dat iedereen wel, euh, voeling heeft met datgene wat daar op dit ogenblik gebeurt, euh, de gevolgen daarvoor in ons land, in heel Europa, maar in eerste instantie toch de gevolgen voor al die inwoners van dat regime zelf.

In memoriam Jacques Vergès

Telkens weer als men probeert om een multiculturele, multinationale staat in het leven te roepen, creëert men een explosieve toestand. Neem bijvoorbeeld België, dat een artificiële staat is die in de geschiedenis nooit echt heeft bestaan. Er waren prinselijkheden, prinsbisdommen, graafschappen, en Vlaanderen was min of meer een deel van de Lage Landen. Men heeft daaruit een staat samengesteld door Vlamingen, Franstaligen en Duitsers bijeen te brengen. Maar die staat kraakt in al zijn voegen, en je voelt goed dat België veroordeeld is en binnen een halve eeuw niet meer zal bestaan. Ook daarin was generaal de Gaulle zoals altijd profetisch, toen hij al zijn sympathie betuigde aan diegenen in Wallonië die de aansluiting bij Frankrijk wensten.

Chaque fois qu’on essaie de créer un État multiculturel, multinational, on crée une situation explosive. Prenez la Belgique, qui est un État artificiel et n’a jamais vraiment existé dans l’Histoire. Il y a eu des principautés, des princes évêques, de duchés, et la partie flamande plus ou moins rattachée aux Pays-Bas. On a crée un État composite en réunissant des Flamands, des francophones et des Allemands. Cet État craque pourtant de toutes parts, on sent bien que la Belgique est condamnée, que dans un demi-siècle elle n’existera plus. Là-dessus, le général de Gaulle, comme toujours, était prophétique, quand il a porté toute sa sympathie à ceux qui, en Wallonie, voulaient un rattachement à la France.

Woorden van de gisteren overleden advocaat Jacques Vergès.
En zoals hij niet geloofde in kunstmatig samengestelde staten, zo geloofde hij ook niet in kunstmatig afgescheiden staatjes. Ten tijde van de eerste oorlog van de VS tegen Irak (de couveuse-oorlog van Bush senior) verklaarde hij:
L’Irak a occupé le Koweit, mais le Koweit n’a jamais existé. Le Koweit a toujours été une province de ce qui s’appelle aujourd’hui l’Irak.
Irak heeft Koeweit bezet, maar Koeweit heeft nooit bestaan. Koeweit is altijd een provincie geweest van wat nu Irak heet.
En kwaadaardig en grappig als hij was, vergeleek hij nog Babylonië en Bagdad, met Disneyland en Las Vegas:
Je suis bien sûr du côté de la civilisation.

in: Intelligence avec l’Ennemi

Conversations avec Jean-Louis Remilleux

Éditions Michel Lafon, 1994

Aan het BRussels-tribunaal van Lieven de Cauter

.http://www.brusselstribunal.org/
Info@Brusselstribunal.org

Beste Lieven,

hoezeer ik ook vind dat de Amerikanen (Kerry of Bush maakt me niet uit) een compleet onwettige en onmenselijke, in zijn propaganda- én foltermethodes nazistische oorlog voeren: ik wens me bij uw oproep niet aan te sluiten, alvorens er een geloofwaardig Europees defensiebudget bestaat. Nu is het me allemaal een beetje te meelijwekkend.

Wat er moet komen dus, om ons even met praktische zaken bezig te houden, is een ijzersterk Europees leger, en dat bouw je niet in één-twee-drie. Ik stel voor dat er alvast rond Airbus een kern wordt gevormd, én dat er strikte regels komen i.v.m. de braindrain naar de VS, zonder dewelke, laten we wel wezen, dat land plat valt. Zonder die Europese braindrain heeft de VS geen kans, niet wetenschappelijk en niet militair: er is, op de uitzonderingen na, niet eens een serieuze middelbare opleiding in dat land.

De Europese confrontatie met de VS lijk jij te zien als een morele kruisvaart, maar dat is het natuurlijk niet. Ik zoek naar één voorbeeld uit de wereldgeschiedenis waar zulke kruisvaart effect had.

Kijk, in Moskou staat een nucleaire afschrikkingsmacht die zeer roestig wordt. En attendant is mijn tweede voorstel dat we snel met onze vriend Poetin gaan spreken (de Gaulle zou dit graag horen) en hem enkele poetsvrouwen opsturen die op onze kosten dat hele arsenaal eens onder handen nemen, en dat we vervolgens tegen Washington zeggen: ok, jullie hebben dankzij onze brains nu nog wel enige voorsprong wat massavernietigingswapens betreft, en jullie hebben die ook al gebruikt tegen burgers nog wel ...maar wat wij hebben zijn zware ICBM's, niet erg precies, maar wel erg onplezierig. En nu gaan jullie onmiddellijk weg uit alle landen waar je nog G.I.'s hebt liggen. Got our message, Uncle?

Zo moet je spreken tegen roofzuchtige barbaren, toch niet met zedenpreekjes?

Amerika is gewoon té vulgair voor de rest van de wereld

54 gekwetsten (en dooien?) bij de Amerikaanse bezetter vandaag. A whole deck of cards! jokers included, and all this at one go (well... two maybe). (als rechtgeaarde schaakspeler, blijf ik 64 natuurlijk een gaver getal vinden dan 54, maar dat is niet het punt)

Niémand heeft de opmerking gemaakt: die Amerikanen, die over hun (zelfverklaarde) tegenstanders spreken als over speelkaarten, gebruiken bijna nazi-taal. Onze media hebben hun versie van de yankee-vulgariteit gebracht als: "een handig geheugensteuntje met die kaarten! ...je moet er maar op komen! ... mnemotechnisch middeltje op maat van de G.I. ...ach die Amerikanen toch! ...een verkoopstruukje, zo typisch!"

Nergens heeft iemand zijn walg uitgesproken voor een cultuur die dat soort zaken produceert en normaal vindt. Op antenne, en in het dagelijkse leven ben ik bang, nous sommes tous des Américains, zoals le Monde kopte na 11september.

Mijn idee: de Amerikaanse vulgariteit is het meest schokkende dat de West-europese mens ooit heeft leren slikken.