Antisemitisme en de optocht van diegenen die er niets tegen ondernomen hebben

Anne-Sophie Chazaud in Causeur

19 februari 2019

De “optocht tegen het antisemitisme” die op initiatief van de PS in Parijs en andere Franse steden werd georganiseerd lijkt nog het best op een bal van hypocrieten. Een flink deel van de verantwoordelijken voor dit fiasco zullen van de partij zijn.

Men kan zich maar gelukkig prijzen dat er (eindelijk!) een bewustwording op gang is gekomen rond de problematiek van de antisemitische aanvallen en het antisemitische klimaat in Frankrijk, maar niettemin mag men grote twijfels hebben bij die mooie façade-eensgezindheid die welbekeken tot een bal van de hypocrieten verwordt.

Het antisemitisme in Frankrijk heeft een gezicht

Eerst en vooral de context, met daarin de evidente en gevaarlijke instrumentalisering door de overheid van de op zich terechte strijd tegen het antisemitisme, met als bedoeling de geloofwaardigheid van gele-hesjesbeweging te ondergraven. En het is waar dat deze laatste bij haar eindeloze manifestaties niet slim of subtiel genoeg is geweest om figuren te weren, blokken aan het been, marginaal inderdaad, maar even imbeciel als gevaarlijk, en die klaarblijkelijk met enig succes deze beweging al enkele weken hebben weten te infiltreren. En toch, terwijl de regering van geen ophouden wist bij het herinneren aan de jaren dertig, volgens een met veel Godwinpunten ondersteunde en goed geoliede propagandistische truc, toch is het ware, afzichtelijke gelaat van het hedendaagse Franse antisemitisme in het volle daglicht zichtbaar geworden.

Dat gelaat, ongemaskerd en elke schroom of schaamte voorbij, is dat van het volstrekt ongegeneerde islamisme, brullend tegen een man met een immense Franse cultuur, een académicien en als zodanig bewaarder van deze cultuur (wat als symbool wel iets voorstelt), brullend dus dat die man niet thuishoort in Frankrijk, en dat hij, de radicale islamist, hier wél in eigen huis is. Dat is tenminste duidelijk.

De stoet der hypocrieten

Duidelijk wel, maar niet wat de overheid wilde dat wij zagen. Wat aan het licht kwam waren niet fantasma’s gehuld in pseudo-begrippen over dat mysterieuze identitaire keurslijf, wat sommigen nog zo hadden verhoopt, en die hypothetische identitaire geweldplegingen dan hadden gelijkgeschakeld met die van de islamisten. Nee. Gezocht heeft men wel (en met overgave, voor die taak heeft men zijn neus niet opgehaald), bijna alles in het werk gesteld om het te laten lukken, tot en met de afkondiging zonder enig bewijs dat de onwaardige tag ‘Juden’ bij Bagelstein niets anders kon zijn dan het werk van het vertrouwde ‘extreemrechts’: alles vergeefs, het was goed en wel het islamistische antisemitisme dat al schreeuwend in het volle daglicht trad. Datzelfde waar de joden in Frankrijk al decennialang mee te kampen hebben, onder het medeplichtige stilzwijgen van de politieke klasse die de verantwoordelijkheid droeg.
Meer bepaald het medeplichtige stilzwijgen van diegenen die het initiatief namen voor de “optocht tegen het antisemitisme” van dinsdag 19 februari, te beginnen bij de PS, die bij deze gelegenheid magisch uit haar as is herrezen… diezelfden die al zo’n veertig jaar het paradigma van het Israëlisch-Palestijns conflict hebben ingevoerd in Frankrijk, om er zo de gietvorm van te maken voor elk ideologisch of politiek bewustzijn, en elke mogelijkheid voor sociale strijd te vervangen door een gefantaseerde strijd voor de verworpenen der aarde, waarbij men de Palestijn tot archetype verhief. In naam van die ideologie, samenvallend met het postmoderne culturele gauchisme dat Jean-Pierre Le Goff zo goed heeft beschreven en geanalyseerd, heeft in het bijzonder socialistisch links de ogen gesloten voor het ‘nieuwe’ antisemitisme, dat doodt, dat Ilan Halimi heeft gedood, dat Mireille Knoll heeft gedood, dat de joodse kinderen van de Ozar Atorah-school heeft gedood, dat dood zaaide in de Hyper Cacher, dat zovele Joden ertoe dwingt weg te trekken uit de banlieues waar zij bedreigd worden, vervolgd, aangevallen, dat ook dat de rede zelf doodt, door bijvoorbeeld Georges Bensoussan te beschuldigen en voor de rechtbank te slepen (die hem aan het eind gelukkig in het gelijk stelde), in de van dan af aan beroemde “jihad van de rechtbanken” waar sommige organisaties hun specialiteit van hebben gemaakt, daarin gesteund door alle gauchistische zeloten van “le vivre-ensemble”.*

Vivre-ensemble dan maar zonder Joden?

Vivre-ensemble? Een mooie gedachte, met dien verstande dat men geen kipa draagt! Ziedaar wat die kapstokleuze in werkelijkheid voorstelt in de wijken die voor de Republiek verloren zijn gegaan. ‘Verloren’, want opgegeven precies door de ideologische software van dit socialistisch links, dat zich vandaag in vol ornaat steekt en met een traan in de ooghoek oproept tot betogen, alsof het de eerste keer was, alsof zijzelf geen enkele verantwoordelijkheid droegen voor deze stand van zaken.

Amusant is overigens, ditzelfde socialistisch links de zogenaamd glorieuze herinnering aan president Mitterrand te zien oproepen, toen die in 1990 trots als een pauw en als grote orkestmeester opstapte in de betoging tegen extreemrechts, na de profanatie van het Joodse kerkhof van Carpentras, terwijl men achteraf leerde dat het Front national, waartegen die mise-en-scène helemaal was opgezet, met de hele zaak absoluut niets te maken had.

En waar zaten overigens die socialistische linkerzijde en aanverwanten, toen Alain Finkielkraut verdedigd moest worden omdat hij in 2005, bij de rellen in de banlieues het ongeluk had te wijzen op feiten die voor elkeen met heldere ogen in zijn kop te zien waren, en die de religieuze en etnische aspecten van deze op het nationale grondgebied geïmporteerde intifada aangingen, waarna hij door de modder werd gesleurd en sindsdien blijvend voor racist wordt versleten. Verborg dat links zich toen in zijn arafatsjaaltje, om niets te moeten zien?

Links is niet als enige verantwoordelijk

De andere politieke formaties, die elk van hun kant proberen om bij deze episode, op de rug van de Joden van Frankrijk hun politiek fatsoen op te kalefateren, hebben evengoed een kort geheugen: wat hebben zij, toen ze aan de macht waren gedaan om de orde te herstellen in de verloren gebieden van de Republiek behalve dan, zij ook, de ogen sluiten uit luiheid, uit angst of omwille van cliëntelisme, zoal niet (aan de heel linkse kant dan) als gevolg van hun totale verknochtheid aan het anti-Israëlische evangelie, of vanwege het meest stompzinnige complotisme dat hoogtij viert? Wie van de vertegenwoordigers van deze partijen, zal tijdens die optocht met kracht eisen dat de jihadisten, de meest gewelddadige kern van het hedendaagse antisemitisme, verwijderd worden uit een nationaal territorium dat ze hoe dan ook haten? Wat hebben die politieke formaties ondernomen om de economie en de landsbelangen niet ondergeschikt te maken of te binden aan islamitische staten die vaak van dichtbij of veraf het islamistisch terrorisme steunen, en die obsessioneel het bestaansrecht van Israël ontkennen?

De toestand is zorgwekkend en het voorgestelde antwoord ernstig noch eerlijk. Eén ding evenwel komt zeker tot uiting: de schuld laten dragen door het opstandige Franse volk dat men ontologisch gebrekkig heeft verklaard,** zal altijd makkelijker blijven dan de waarachtige oorzaken van het hedendaagse kwaad aanpakken.

___________

* Aangezien de aanmatigende, achterlijke baasjes van de Belgische Voetbalbond vonden dat hun kreet ‘tous-ensemble’ ook voor de Vlamingen kon dienen, en door hen begrepen zou worden, acht ik mij ontslagen van vertaling van dit ‘vivre ensemble’.

** Niet enkel het Franse volk natuurlijk, ook de Vlaming is genetisch een racist, wist amateurbioloog Bert Bultinck ons te vertellen.

Problemen bij hemianopsie

.
…Alors justement, je voudrais parler de la difficulté de constituer ce récit, ou cette perspective commune. On sent aujourd’hui, et la gauche l’incarne bien sûr, un besoin très fort de justice sociale, une exaspération devant la montée des inégalités économiques. Mais il y a aussi une très forte anxiété identitaire, donc peuple social et peuple national mêlés, face à l’extraordinaire mutation démographique qu’a connue notre pays, comme les autres pays Européens dans les trente dernières années, et plus précisément face au défi que représente l’islamisme. Or il me semble que le discours dominant légitime, orchestre, accompagne ce besoin de justice sociale, et incrimine l’anxiété identitaire. Tout ce qui relève de l’anxiété identitaire est du populisme, dès lors que c’est repris par les responsables politiques. Cette définition du populisme vous satisfait-elle, ou pensez-vous qu’il incombe, et qu’il incomberait notamment à la gauche de prendre en charge ces deux versions de la sensibilité populaire, Jean-Pierre Le Goff ?

Je pense que la difficulté... moi, j’espère, j’espèrerais que la gauche le prenne en compte. La question de fond, c’est les outils d’analyse de la gauche, qui l’a profondément marquée au cours de son histoire. Il y a d’emblée une lecture des phénomènes sociaux sous un angle économico-social qui tend à devenir hégémonique. Il y a une grande difficulté, une grande difficulté à gauche, à penser la dimension anthropologique culturelle. Je pense que fondamentalement, au-delà de ça, quand on parle économique et social, ça c’est du solide, on est rassuré. Eh, mais dès qu’on touche à ces questions identitaires, immédiatement arrive la question d’une identité substantielle. Identité… faux choix terrible: identité substantielle ayant toujours existé, de tous temps intouchable, et de l’autre côté fuite en avant. Nous sommes passés de… le solide d’un côté, le liquide de l’autre si vous voulez. Et, choisissez votre camp! C’est précisément quelque chose, moi qui viens de cette gauche-là, que j’ai du mal si vous voulez, à admettre ça: d’où cette espèce de fuite en avant ?
Deuxièmement, en ce qui concerne l’islam : il y a un débat réel à avoir dans la société, on ne peut pas le nier. La question, c’est comment les politiques s’en emparent. Je pense qu’il faut distinguer le débat intellectuel qui doit demeurer libre, il n’y a pas de questions taboues. Ce qui me fait peur, encore aujourd’hui, à gauche –il y a une forme de politiquement correcte d’une autre libération de la parole à droite, qui me fait peur aussi– mais à gauche il y a, ce qui m’inquiète, c’est le retour de cette gauche qui empêche un libre débat, confrontation, argument sur argument, pour immédiatement pratiquer le chantage: vous êtes dans un camp. Qu’on le veuille ou non, depuis les années quatre-vingt, la gauche morale, l’a emporté sur la …morale, moraliste l’a emporté sur la gauche sociale, mais elle n’a pas fait que ça : elle a cadenassé le débat intellectuel, et les débats refoulés reviennent, si j’ose dire par la fenêtre à partir du moment où la société est cadenassée, avec ce qu’il faut appeler des associations qui sont devenues la police de la parole, et qui ont une fonction : je suis tout à fait pour le tissu associatif, mais il faut s’interroger sur un certain nombre d’associations, et il ne suffit pas de valoriser en soi la dynamique associative, de débats etcetera, qui ont une fonction. Surveillez les paroles et portez plainte ! Je ne dis pas qu’il ne faut pas combattre ces paroles xénophobes etcetera. Je pense qu’il faut laisser la société une liberté, y compris par la polémique dure, par les arguments. Mais, arrêtez d’appeler sans arrêt par la loi. Or l’islam mérite effectivement une question. Moi, la façon dont les politiques s’en emparent: il y a à la fois aucun problème d’un côté, et de l’autre côté une façon de jouer, de le mettre au centre sans arrêt qui est proprement insupportable, et on va effectivement sur le terrain du Front National, en… d’ailleurs en jouant sur un double tableau. Il s’agit de récupérer les électeurs du Front National, mais pas seulement : il s’agit de lancer le stimuli dans lequel la gauche bête, moralisante va s’engouffrer et qui va en même temps le dénoncer moralement et va contribuer à creuser le fossé de cette gauche avec les couches populaires. C’est exactement ce qui s’est passé, et jusqu’à présent les hameçons lancés par la droite ont globalement marché.

. . . . .  

(Voor de volledige uitzending van gisteren klikt u op Répliques, waar bovenstaand fragment begint op 31’19” )

Alain Finkielkraut: …Precies, over die moeilijkheid om een gemeenschappelijk verhaal of perspectief te bieden wilde ik het hebben. Vandaag voelt men, en links belichaamt dit vanzelfsprekend, een sterke vraag naar sociale rechtvaardigheid, een grote ergernis over de toenemende economische ongelijkheid. Maar of we de bevolking nu vanuit een sociaal of een nationaal standpunt bekijken, er leeft ook een zeer sterke bezorgdheid over identiteit, als gevolg van de buitengewone demografische veranderingen die ons land, net als de andere Europese landen de laatste dertig jaar heeft gekend, en meer bepaald als gevolg van de uitdaging die het islamisme vormt. En nu komt het mij voor dat het dominante discours deze hang naar sociale rechtvaardigheid legitimeert, orkestreert, begeleidt, en de bezorgdheid rond identiteit criminaliseert. Alles wat onder ongerustheid over identiteit valt, wordt populisme zodra de politiek verantwoordelijken die bezorgdheid overnemen. Kunt u zich vinden in deze definitie van populisme, of vindt u het een plicht –een plicht die met name links zou moeten toekomen– om die beide uitingen van de gevoeligheden van het volk ernstig te nemen, Jean-Pierre Le Goff?

Jean-Pierre Le Goff: Ik denk dat de moeilijkheid …ik hoop, of mag hopen dat links dit ter harte neemt. De kernvraag zit in het instrumentarium dat links bij zijn analyses gebruikt, en dat in de loop van de geschiedenis een diepe stempel heeft gedrukt. Dat sociale fenomenen van meet af aan vanuit een socio-economische hoek bekeken worden, is een visie die ertoe neigt snel overheersend te worden. Men heeft het er lastig mee, erg lastig bij links, om de cultureel-antropologische kant van de zaak door te denken. En nog afgezien daarvan, ten gronde denk ik, dat zolang zij over economie en politiek praten, ze vaste grond onder de voet voelen en zich gerustgesteld weten. Ha, maar op het moment dat men identiteitsvragen aanraakt, dan volgt onmiddellijk daarop de vraag naar wat identiteit wezenlijk is. Identiteit… een verschrikkelijk vals dilemma: een wezenlijke identiteit die altijd heeft bestaan, onwrikbaar en van alle tijden, en aan de andere kant de vlucht vooruit. We komen van de …vaste grond aan één kant, en drijfzand aan de andere zo u wilt. En: partij kiezen nu! Dat is nu precies wat ik, komende van dit links, maar moeilijk kan aanvaarden, ziet u. Vanwaar toch dit soort vlucht vooruit?
Ten tweede, wat betreft de islam: de samenleving heeft nood aan een echt debat, dat kan men niet loochenen. De vraag is, hoe politici zich dit eigen maken. Ik denk dat men het intellectuele debat moet vrijwaren, het moet vrij blijven, er zijn geen vragen waarop een taboe rust. Wat mij ook vandaag nog bij links beangstigt –er bestaat een soort politieke correctheid rond een andere invulling van het vrije woord bij rechts, wat mij ook beangstigt– maar aan de linkerzijde, wat mij daar verontrust is de terugkeer van dat links, dat het vrije debat belet, de confrontatie, argument tegen argument, en dat onmiddellijk overschakelt op chantage: “Jij zit in een bepaalde hoek”. Of men het nu wil of niet, al sinds de jaren tachtig heeft moreel links het gehaald …moreel: moralistisch links heeft het gehaald op sociaal links. Maar daar lieten ze het niet bij: zij hebben het intellectuele debat afgegrendeld, en de debatten die buiten de deur werden gehouden komen, als ik het zo mag zeggen, door de ramen weer naar binnen zodra een maatschappij achter grendels zit, door middel van verenigingen die een woordpolitie zijn geworden, en die ook een taak hébben: ik waardeer het sociale weefsel, maar we moeten ons vragen stellen bij een aantal verenigingen, en het volstaat niet dat we een waarde op zich toekennen aan de dynamiek van vereniging, aan debatten &cetera. Die hebben een functie: houd toezicht op de bewoordingen, en dien klacht in!
Ik beweer niet dat men xenofobe termen &cetera niét moet bestrijden. Wat ik denk, is dat men een samenleving de vrijheid moet laten, met inbegrip van harde polemieken, met argumenten. Maar houd ermee op, om onophoudelijk met rechtszaken aan te komen.
Tenslotte roept de islam echt wel vragen op. Voor mij is dit de manier waarop politici hiermee omgaan: tegelijk is er enerzijds geen enkel probleem, en aan de andere kant maakt men er een spel van om de islam voortdurend centraal te plaatsen, wat gewoon ondraaglijk is, en men begeeft zich inderdaad op het terrein van het Front National, waarbij men trouwens …dubbel spel speelt.
Het gaat erom de kiezers van het Front National terug te winnen, maar niet enkel dat: het gaat erom prikkels uit te sturen waarop zich dan het domme, moraliserende links stort, wat hen tegelijkertijd moreel zal verraden, en ertoe bijdragen om de kloof uit te diepen tussen dit links en de brede lagen van de bevolking. Dat is exact hoe het is gegaan, en algemeen gesproken heeft  het lokaas dat rechts uitwerpt zijn uitwerking niet gemist.
.