Het begint erg pijn te doen, dokter

“Ja we zien da wel op zoveel terreinen gebeuren, je had het daarstraks over desinformatie van de trollenfabrieken, wat heel erg richting mainstream media gaat dat dan weer, om onze geloofwaardigheid compleet onderuit te halen. Maar als je die geloofwaardigheid onderuithaalt, wilt zeggen dat iemand anders, ja, het stokje wil overnemen van, ja, maar wij willen het narratief* nu bepalen.”

Kijk, Inge Vrancken, er zijn geen fabrieken nodig om de geloofwaardigheid van bijvoorbeeld de BBC onderuit te halen. Dat kunnen ze daar zelf wel. En daarbij gaat het niet alleen over hun vervalste speech van Trump, maar ook over de ‘journalisten’ van Hamas van wie ze de berichten en cijfers gretig overnamen en voor waar verkochten ...en niet alleen zij, nietwaar?

Berichten toewijzen aan fabrieken (~ d’où parles-tu, camarade?) is handig om niet in te hoeven gaan op zaken die de goede media onwelgevallig zijn. Dat de sociale media het stokje overnemen wordt dag na dag duidelijker, en dat hebben die goede media uitsluitend en alleen aan zichzelf te danken.
___________

* Narratief, dé journalistieke modeterm, die ze uit hun Engels hebben gehaald. Een vertelling dus, terwijl journalistiek over verslaggeving moet gaan, niet over verhaaltjes.

Trump en Aristoteles

 Moeten we na het staakt-het-vuren tussen Israël en Hamas Donald Trump nu dankbaar zijn, vraagt de theologe en journaliste Johanna Haberer zich vandaag af op Zeit Online:

Trump was tenslotte de enige die de Israëlische regeringsleider kon dwingen zijn rechts-radicale ministers het zwijgen op te leggen, die min of meer hardop dromen van de Israëlische kolonisatie van de Gazastrook en de verdrijving van alle Palestijnen uit de Westelijke Jordaanoever. De radicale partijen aan beide kanten, die elkaar onverzoenlijk tegenover staan met de slogan From the River to the Sea op de lippen, zijn voorlopig stil.

Maakt dat een nieuwe Donald Trump? Nee, dat niet. Maar het maakt ons, als getuigen van dit politieke wonder, duidelijk dat het niet altijd goede mensen zijn die goede dingen doen en slechte mensen slechte dingen. Het laat ons eens te meer zien dat, zoals het gezegde luidt, God met kromme lijnen recht kan schrijven,* en dat het moralistische idee – waar Aristoteles overigens al aan vasthield –** dat een goed mens alleen maar goeds kan doen en een slecht mens alleen maar kwaad, gewoon een denkfout is.

___________

  * Dios escribe derecho con renglones torcidos wordt vaak toegeschreven aan de Spaanse mystica Teresa van Ávila (1515–1582). Wellicht was het al in de zestiende eeuw een spreekwoord,
** Aristoteles zegt in zijn Ethica Nicomachea, Biblion II helemaal niet dat een goed mens alleen maar goed kan doen en een slecht mens alleen maar slecht. Wel is één van zijn beweringen dat je niet tot iemands deugdzaamheid kunt besluiten, nadat je hem één keer een deugdzame daad hebt zien stellen. Hij geeft volgend voorbeeld niet, maar dat geeft niet: ook een doortrapte boef kan een keer een drenkeling uit het water halen zonder daarom een deugdzaam mens te worden.
Je kunt iemand pas deugdzaam noemen, zegt Aristoteles, als hij puur uit gewoonte deugdzaam handelt, een kwestie van opvoeding of dril dus, niet zozeer van aanleg … ἡ δ᾽ἠθικὴ ἐξ ἔθους περιγίνεται (hè d’èthikè ex ethous periginetai): terwijl deugdzaam handelen voortkomt uit gewoonte.

Vooralsnog geen massavernietigingswapens

De visie van een Frans-Algerijnse auteur, Naïma M’Faddel:

Mag ik u ook herinneren aan het latente conflict – laten we het zo noemen – tussen soennieten en sjiieten. Vergeet niet: de Arabieren zijn soennitisch en Iran is sjiitisch. Iran is niet Arabisch, en Saoedi-Arabië, Jordanië, Egypte en zelfs Qatar zouden er geen belang bij hebben, de Verenigde Arabische Emiraten enzovoort zouden er geen belang bij hebben. Zo ontstaan er vandaag op dit schaakbord dus ook nieuwe allianties die uiterst interessant zouden kunnen zijn.

CNews: Het is een strijd om het regionale leiderschap.

Precies, en dat is waar we vandaag naar moeten kijken. Want nogmaals, de Arabieren zullen Iran nooit de leiding laten nemen. En daarom moeten we betreuren wat er is gebeurd met de Amerikaanse interventie in Irak. Vergeet niet dat Irak een Arabisch land was, geleid door soennieten...

En een oorlog...

… een, laten we zeggen, preventieve oorlog gebaseerd op een leugen* die geopolitieke onevenwichten deed ontstaan...

Absoluut.

...en in alle eerlijkheid wil ik herhalen: ten nadele van het Westen. Uiteindelijk was het een oorlog die door het Westen werd gevoerd ten nadele van zichzelf,** en vandaag ten nadele van Israël en zijn positie.

Bovendien was de aanval van zeven oktober, de pogrom door Hamas uitgevoerd met de hulp van de Iraniërs, in zekere zin ook een reactie op de Abraham-akkoorden. We mogen niet vergeten dat de Abraham-akkoorden met name door Jordanië, Egypte en Marokko werden onderschreven en dat Saoedi-Arabië bereid was hetzelfde te doen. Dus ergens wilden ze dit proces kapen en alles voorkomen wat uit de Abraham-akkoorden had kunnen voortvloeien. Want laten we niet vergeten: dat waren ook afspraken in de richting van vrede, en in het bijzonder van de Twee Staten-idee.

____________

  * M'Faddel verwijst naar de misdadige oorlog van George W. Bush over de WMD's (massavernietigingswapens), en het slavenrolletje daarin vertolkt door de eerloze Colin Powell met zijn reageerbuisje.

** 'Het Westen' is een gemakzuchtige term: het was vóór alles een Amerikaanse oorlog, en de nefaste gevolgen (onder meer massa-immigratie) waren voor Europa. Datzelfde was bijvoorbeeld ook het geval in Syrië, Afghanistan en Libië – waar toen Obama voor zorgde met de beste humanitaire bedoelingen.

Naïma M’Faddel : Et puis-je vous rappeler aussi le conflit larvé – on va le dire comme ça – entre sunnites et shiites. Faut pas l’oublier : les arabes sont sunnites et l’Iran est shiite. L’Iran n’est pas arabe. Et n’ont aucun intérêt aujourd’hui l’Arabie Saoudite, la Jordanie, l’Égypte, et même le Qatar d’ailleurs n’aurait aucun intérêt, les Émirats Arabes Réunies etcetera, n’auraient aucun intérêt. Donc aujourd’hui ça suscite aussi au niveau de cet échiquier des nouvelles alliances qui peuvent être extrêmement intéressantes aujourd’hui.

CNews : C’est un combat pour le leadership régional.

Exactement, et c’est ça qu’il faut aussi interroger aujourd’hui. Parce que, encore une fois : les Arabes ne laisseront jamais l’Iran prendre le leadership. Et c’est pour ça qu’il faut regretter ce qui s’est passé avec l’intervention américaine en Irak. Rappelons-nous, hein, l’Irak, pays arabe, dirigé par des sunnites…

Et d’ailleurs guerre…

Non mais, guerre disons préventive basée sur un mensonge qui a en fait déséquilibré aussi cette géopolitique…

Carrément.

…et je voudrais le redire sincèrement : au détriment de l’Occident. Finalement, une guerre donc faite par l’Occident à ses détriments et au détriment aussi aujourd’hui d’Israël et de son positionnement.

Et d’ailleurs l’attaque du sept octobre, ce pogrom qui a été fait par le Hamas, avec l’aide des Iraniens, c’était aussi quelque part une réponse contre les Accords d’Abraham. Faut pas oublier que les Accords d’Abraham avaient été cités notamment par la Jordanie, par aussi l’Égypte et puis par le Maroc, et que l’Arabie Saoudite était prête à le faire. Donc c’est quelque part pour capter çà et empêcher justement tout ce qui allaient susciter ces Accords d’Abraham. Parce qu’il ne faut pas l’oublier : c’étaient aussi des accords vers la paix, et notamment l’idée des Deux États.

Het onverschrokken Vrije Woord

 Abnousse Shalmani, française geboren in Teheran, gaf als juryvoorzitster bij de uitreiking van de Prix de la Laïcité in het stadhuis van Parijs een moedige, verstandige en grappige toespraak.

Hier kennen wij de 'Prijs van het Vrije Woord', maar de twee vergelijken zou ridicuul zijn aangezien die ook al naar doorbrave schertsfiguren ging. Ik vertaal er een paar fragmentjes uit, maar het spreekt dat u beter haarzelf kan beluisteren:

Tolérance
Vandaag worden we gedwongen de vrijheid en de lekenstaat te verdedigen. We moeten ons teweerstellen tegen beschuldigingen van racisme, kolonialisme en ‘islamofobie’ met zijn obligate aanhalingstekens.
We zijn nu in het defensief, omdat in het land van Hugo en Zola, van Baudelaire en Pierre Louÿs, de Sade en Marcel Proust ... in het land van Charlie Hebdo, het verdedigen van vrijheid en secularisme – en het ene kan niet zonder het andere – gevaarlijk is geworden.
Zonder dat het opviel is de vrijheid vandaag niet langer het lichtbaken van de hele mensheid. Er zit een luchtje aan, ze is bezoedeld door het historische verleden van het Westen, een kenmerk van dominantie geworden, terwijl zij met reden het doel was van elk verlangen naar emancipatie, de onwankelbare hoop van elke onderdrukte mens op aarde.
Uit lafheid, goedhartigheid, luiheid en misplaatst schuldgevoel hebben het Westen, Europa en Frankrijk zich laten afglijden naar een tolerantie die de intolerantie laat gedijen.

“Er is één geval waarin tolerantie fataal kan zijn voor een natie. Dat is wanneer zij een intolerante religie tolereert,” schreef Helvétius over het katholicisme.
Dit mag voor alle religies gelden, en vandaag, hier en nu vooral voor het islamisme, wat ook islam is, wat zijn kanker is, maar evengoed het gevolg van zijn koppige weigering om zichzelf te hervormen, zichzelf te herdenken, zich te spiegelen in de spiegel van de moderniteit.
In naam van een gevaarlijke tolerantie hebben we collectief die dodelijke onverdraagzaamheid laten bloeien. Er is bloed vergoten in Frankrijk. Het bloed van journalisten, cartoonisten, politieagenten, Joden, Joodse kinderen, leraren, en opnieuw Joden.
Er is bloed vergoten in naam van het islamisme, dat een totalitarisme is. Het islamisme reduceert mannen en vrouwen tot werktuigen van haat en vernietiging. Islamisme betekent antisemitisme, anti-feminisme, homofobie, anti-republicanisme, anti-humanisme, het is een fabriek van onheil, een broedmachine voor ingebeelde wrokgevoelens en houdt voor iedereen de belofte van duisternis in.


Paternalisme
Telkens weer hebben wij herhaald, als een morbide litanie, “Dat nooit meer”, staken we kaarsen aan, namen we minuten stilte in acht, postten we “Je suis...”, berichten die steeds holler klonken. En dan, uit lafheid, angst, luiheid, misplaatst schuldgevoel, vergaten we het, bleven we ons hoofd buigen tot de volgende aanval, de volgende moord, de volgende dode.

Ons leken, universalisten en humanisten beschuldigt men ervan de vrijheid en het secularisme te verdedigen. We worden ervan beschuldigd dat we minderheidsgroepen niet respecteren, dat we niet tolerant zijn, dat we oude zakken zijn ... ach, ja, vooruit dan maar. En toch liegt de andere kant. De andere kant liegt keihard. Ze loochenen en verraden het meest elementaire humanisme. Humanisme weigert de mens te laten bepalen door zijn geboorte, weigert hem over te leveren aan de bal en ketting van het essentialisme.
De omkering van waarden is duizelingwekkend. Wij zijn schuldig aan het verdedigen van de mogelijkheid tot emancipatie en autonomie. Wij zijn schuldig aan het feit dat we willen dat een kind een keuze kan maken – zijn eigen keuze – en niet gereduceerd wordt tot de fantasieloze voortzetting van zijn of haar afkomst.
Wij zijn schuldig aan het feit dat we alle mensen als gelijkwaardig beschouwen, en men bestaat het te eisen dat wij, om ons antiracisme te bewijzen, een wit pootje tonen ...aan deze nieuwe racisten die geboorte als identiteit verdedigen, identiteit als de enige aanspraak, huidskleur als kenmerk, doel en lotsbestemming, die de religie van de onderdrukten als excuus voor alle misstanden aanvoeren, of erger nog, een laissez-aller, laissez-dire, laissez-faire-houding aannemen.
Dit is het neokolonialisme waarvan juist de verdedigers van vrijheid, secularisme, universalisme en gelijkheid worden beschuldigd. Onder het mom van liefde voor iedereen, de hand reiken naar de onderdrukten, kiezen de nieuwe antiracisten voor paternalisme.
Ze verontschuldigen antisemitisme als het voortkomt uit de religie van de onderdrukten. Ze verontschuldigen homofobie en vrouwenhaat als die voortkomen uit niet-westerse culturen. Ze juichen de anti-democratie toe die een separatisme is, omdat dit past in hun politieke en electorale agenda, en ze troosten zich met de gedachte dat ze in het goede kamp zitten, het kamp van het Goede, terwijl ze telegeleid worden door de islamistische ideologie.

Ça suffit.
Maar als u wilt, kunnen we het over het verleden hebben. Was het Perzische Rijk zachtmoediger dan het Britse Rijk? Was het Ottomaanse Rijk minder moorddadig dan het Franse Rijk? En waarom zouden we de verachtelijke Atlantische slavenhandel wél aan de kaak stellen en niét de niet minder verachtelijke, nog barbaarsere Arabisch-islamitische slavenhandel, die ook nog eens veel langer heeft geduurd?

Genoeg is genoeg. Het verleden veroordeelt noch vergeeft. Geschiedenis is niet goed of slecht, zij is. Het Westerse verleden is niet schandelijker dan het Oosterse. En in tegenstelling tot het Oosten, dat weigert om ook maar iets in twijfel te trekken, heeft het Westen de slavernij afgeschaft en de mensenrechten uitgevonden.
Genoeg is genoeg.


J'ai choisi mon camp
Tot slot, als voorzitster van de jury van de Prix de la Laïcité, en dit is alleen voor mijn rekening, ik betrek mijn jury daar niet in: ik geef geen prijs aan een socialist. Hen laat ik stikken in hun klotemoratorium, om eruit te komen of Hamas nu terroristisch is of niet [applaus] ...of Hamas nu terroristisch is of niet, of zij pogroms hebben uitgevoerd of niet, en of men niet of wél moet breken met diegenen die deze ontkennen en de hatelijke leugen van het negationisme verspreiden.
Ik geef de prijs aan een politicus die moediger is dan anderen. Om de definitie van Cocteau te citeren: “Laïcité [‘humanisme’ kan misschien dienen als benaderende, zij het gebrekkige vertaling] bestaat niet, er zijn alleen bewijzen van laïcité.”
Tot nog toe heeft de bewuste politicus zijn taak vervuld, maar omdat ik wantrouwig ben geef ik hem niets, ik leen hem die prijs. Al te veel politici hebben de laïcité verraden. Ik kan het aantal dolksteken tellen op mijn rug, die de naam dragen van veel linkse socialisten die zijn weggezonken in het kamp van de islamisten. En dat vergeef ik hen niet, al vanaf mijn Iraanse kindertijd niet, en vanaf de islamitische revolutie van 1979 waarbij we een verbond zagen van links en de islamisten.
Dus in tegenstelling tot velen, heb ik mijn kamp gekozen: voor mij is het vergeven noch vergeten.
Wij geven de internationale prijs, niet aan de goedkope verontwaardiging maar aan &c.

Henry Kissinger over pro-Hamasbetogingen

 Mathias Döpfner* interviewde Henry Kissinger voor Politico, na de pro-Hamasbetogingen in Berlijn. Wat Kissinger zegt over massa-immigratie klinkt heel anders dan het ‘Wir schaffen das’ van Angela Merkel in augustus 2015. Misschien kunnen ook onze politici en hun journalisten hier iets uit leren:

Ik koester geen grief tegen het Duitse volk. Vieringen over wat er is gebeurd, en wat duidelijk een soort criminele daad was, vind ik pijnlijk. En wát een grove fout om zoveel mensen met totaal verschillende culturele en religieuze opvattingen binnen te laten, want dit creëert een pressiegroep binnen elk land en dat is bedroevend.

I do not have a grievance against the German people. I find celebrations about what happened, which patently was a sort of criminal act, as painful. And what a grave mistake to let in so many people of totally different cultural and religious concepts, because it creates a pressure group inside each country and that’s sad.

_______________

* CEO van de Axel Springergroep.