Een klein momentum alstublieft

Sla maar een krant open: wat je de laatste tijd vaak leest zijn termen als “momentum”, “decorum”, “locatie” en dergelijke. Vroeger las je over een moment, een decor, een plek of een plaats. Die laatste woorden klinken weliswaar nogal gewoontjes, maar tenminste schiet je daarbij niet in de lach en kun je rustig verder lezen.

Ik vind het niet uit, ik las het eens in een verslag: een autocoureur was te snel een bocht ingegaan en verdween daarop in het decorum. Het natuurkundige begrip “momentum” was meer op zijn plaats geweest, maar ik begreep wat de reporter wilde zeggen.

Vorige week donderdag overkwam het mij dat ik op één dag, in dezelfde krant twee artikels vond waarin “momentum” werd gebruikt. Eén ging over economie, het was in De Tijd namelijk, en het andere ging over het kalifaat.


Gevoelig als ik ben, word ik dan zenuwachtig en voel ik de neiging om mijn krant in een hoek te gooien. Maar dat doe je niet als je op een zonnig terras zit met een lekkere koffie voor je neus.

Ik zou dus aan de journalisten willen vragen om bij hun analyses altijd enkel woorden te gebruiken die zijzelf begrijpen, en die ze aan de keukentafel 's ochtends ook zonder uitgelachen te worden tegen hun vrouw kunnen zeggen.