Hebben rechtse mensen meer gevoel voor humor?

Onlangs beweerde Joël De Ceulaer dat. Zelf denk ik dat heimelijk ook, maar zulke dingen zijn moeilijk hard te maken en uitzonderingen zullen er altijd zijn. Humor is een soort grensoverschrijding en een goed mens staat liever aan de juiste kant –van de Geschiedenis bijvoorbeeld– terwijl rechtsen zonder scrupules er met hun vuile voeten doorgaan.

Wat hier volgt is allerminst een bewijs, maar in de Duitse Bondsdag vond ik Alice Weidel –Rechts? komaan, uiterst-rechts natuurlijk! AfD immers– wel grappig reageren op een onnozele opmerking van een Groen parlementslid. Weidel viel in haar speech bondskanselier Merz aan, maar die had het toneel al verlaten.

Jullie brengen het niet voor elkaar om de sociale zekerheid te stabiliseren, omdat jullie geen rekening houden met de heersende misbruiken, en geen eind maken aan de massale instroom in die sociale voorzieningen. De massa-immigratie met de open grenzen gaat door. Op de volgmigratie staat geen rem, uitwijzingen zijn er nauwelijks, en naturalisaties zijn er aan de lopende band, terwijl goed opgeleide... (schiet in een lach) Ik snap niet waarom jullie hier de hele tijd zo doorheen roepen... terwijl honderdduizenden goed opgeleide Duitsers dit land verlaten. En dat komt uitgerekend door jullie politiek, terwijl jullie hier zo dom dooreen zitten te kletsen. Ook hiérom zijn jullie niet in staat de burgers substantieel lager te belasten: omdat het jullie ontbreekt aan vorming en werkervaring. De staatsschuld ...daar krijgen we Anton Hofreiter! hahaha... applaus voor Anton Hofreiter!* Jullie zijn niet in staat de burger substantieel soelaas te bieden, jullie zijn niet in staat… enzovoort enzovoort.

 

_____________
* Hofreiter van Die Grünen riep Alice Weidel toe dat zij 'een in Zwitserland wonende Russische agente was.' De Kamervoorzitter nam in overweging hem daarvoor een blaam te geven. Of hij dat ook gedaan heeft weet ik niet.

Nu, een volslágen dwaas kan die Hofreiter weer niet zijn, want toen hij ietwat neerbuigend liet weten dat zijn groene fractieleidster (hijzelf was dat eerder geweest) in haar rol groeide, zei hij niet zoals u en ik: al doende leert men, maar das Sein prägt das Bewußtsein, Marx citerend. Zulke zaken hoor je te weinig in onze parlementen.

We zijn het nu gelukkig allemáál eens

“Ik bewonder de moed en de gedrevenheid die Geert Hoste heeft gehad om aan de weg te timmeren”, lees ik bij Siegfried Bracke.

Dat is heel mooi van Geert, dat hij zo ijverig timmert en zich daar goed bij voelt, en ik wens hem proficiat met zijn betrekkelijk nieuwe inzichten, maar vijftig jaar geleden had Tom Lehrer het in zijn album That Was The Year That Was al over dit soort engagement: “It takes a certain amount of courage to get up in a coffeehouse or a college auditorium and come out in favor of the things that everybody else in the audience is against, like peace and justice and brotherhood and so on.”

Is dat niet buitengewoon merkwaardig? Dat een ‘komiek’ vindt dat hij dat openbaar moet zeggen? verklaart Hoste over zijn eigen woorden, maar ik weet niet of hij bij dat 'komiek' met zijn wijs- en middelvingers naast zijn oren heeft staan krullen.

Het grote verschil tussen Hoste en Lehrer is – het zal hier meteen zijn opgevallen – dat Lehrer grappig is: “We are the folk song army / Everyone of us cares / We all hate poverty, war, and injustice / Unlike the rest of you squares.”:

____________
The tune don't have to be clever,
And it don't matter if you put a coupla extra syllables into a line.

Opinie&Analyse in de Kwaliteitskrant

Zoals elke dag drukt De Standaard een opmerkelijke “tweet” af, vanzelfsprekend nog van de dag daarvoor: dat zijn nu eenmaal de beperkingen van het medium. Wellicht willen zij lezers die niet over een webaansluiting beschikken, toch een venster op de digitale wereld bieden, en het twitterberichtje staat daarom ook onder de rubriek Opinie&Analyse.

Het is telkens een heel klein berichtje, 140 tekens, met een fotootje van de auteur ernaast. Toch trekt de redactie hiervoor al gauw 7% van de totale oppervlakte van een Standaardpagina uit, want op zich is die ook niet zo groot.

Vandaag is het twitterberichtje humoristisch van aard en zelfs lichtjes gewaagd, wat stout misschien, want er wordt gesuggereerd dat Heineken geen echt bier zou zijn.

Nu is het waar dat wie de laatste 15 à 20 jaar wel eens een café heeft bezocht die mop al lang kent, maar geef toe lezer: in deze beknopte, pregnante, spitse versie had u ze nog niet gehoord.

Goed dat er kwaliteitskranten zijn!

_______________

Noot van 7 maart: misschien keek ik erover, maar vandaag vond ik geen tweet in de Kwaliteitskrant. Nochtans had het EU-parlementslid Ivo Belet gisteren wel iets interessants verteld voor Opinie&Analyse : 

Ach, het wordt allemaal een beetje onkies natuurlijk, maar ik heb Ivo (die nog journalist is geweest) er toch maar op gewezen dat gaskamers en verbrandingsovens twee verschillende dingen zijn. Wellicht schaamt Ivo zich wat en wil hij zijn gebral snel laten vergeten, want een verontschuldiging heeft hij nog niet getweet.