Over haarkammen en portefeuilles

Hoge nood noopte Emmanuel Macron om in zijn Élysée een hoop kleine partijtjes uit te nodigen, in de hoop un socle commun te vinden, om zo zijn leven als president nog even te rekken – une réunion de marchands de tapis quoi, zei Marine Le Pen, geestig, maar vanzelfsprekend was zij vanwege het cordon sanitaire niet bij de genodigden.

Jordan Bardella, haar partijvoorzitter, was meevoelender voor de president. Hij vond het bij CNews schandelijk dat Emmanuel nu verraden wordt door zijn vroegere vrienden, een soort verraad van de klerken:

Gauthier Le Brett: Hoe bekijkt u de oud-eerste ministers van Emmanuel Macron die hem volkomen deloyaal zijn, Edouard Philippe en Gabriel Attal, en zelfs Élisabeth Borne met de pensioenhervorming?

Jordan Bardella: Wel, ik ben blij dat u mij de vraag stelt, want ik mag dan hele dagen kritiek leveren op de president, hele nachten geobsedeerd zijn door de politiek die hij voert tegen het belang van mijn land in, tegen het belang van Frankrijk, en misschien behoor ik vandaag in dit land bij diegenen die het hardst zijn politiek bestrijden, maar op het moment dat de president één knie op de grond heeft – zo mag je dat meen ik ­wel zeggen – dan te zien hoe al diegenen die hij sinds acht jaar tot koningen heeft gekroond, hem de rug toekeren nu hij een knie op de grond heeft: dat strekt noch Edouard Philippe, noch Gabriel Attal tot eer.
Het herinnert je eraan dat politiek een strijd is, dat het geen eenvoudige taak is je met loyale medewerkers te omringen, maar toch kan dit me er niet van weerhouden om het schouwspel heel zielig te vinden. Vandaag zien we de macronisten van het eerste uur – die zonder Emmanuel Macron niéts waren geweest – hem een tweede mes in de rug duwen.
Als je waarden en principes hebt ...zelfs mijn ergste vijand wens ik dat niet toe. Het zegt veel over de manier waarop die mensen zich morgen tegenover de Fransen zouden kunnen gedragen, want als je in staat bent om hem, die jou tot koning heeft gemaakt, een mes in de rug te planten zodra hij een knie op de grond zet, terwijl je nog zij aan zij stond bij de verderfelijke politiek die de Fransen vanaf de eerste dag al verwierpen, kijk, aan zulke lui zou ik niet mijn haarkam, noch mijn portefeuille toevertrouwen.

Gabriel Attal schrijft journalisten schoktherapie voor

Dat de goede media met grote aarzeling en omzichtigheid spreken over moslimgeweld weet iedereen al lang. Geen mens stelt zich nog vragen bij omfloerste woordjes als 'jongeren', 'verwarde man' enzovoort. Die worden moeiteloos van hun sluier ontdaan, wat de bijna religieuze volharding van radio- tv- en krantenjournalisten iets ontroerends geeft.

Maar nu heeft de Franse eerste minister Gabriel Attal hun voorgewende onwetendheid een lelijke knauw gegeven. Als minister van Onderwijs had hij het dragen van de sluier al verboden op school, en nu nam hij zonder omhaal het woord sharia in de mond...

Hieronder vertaal ik rechteloos en schaamteloos een artikel uit Causeur, een blad dat men niet tot de goede media rekent.

En plots had Gabriel Attal het over de sharia

Het ene na het andere semantische taboe gaat eraan:

een reden om niet te wanhopen

Jean-Baptiste Roques

De eerste minister heeft een semantisch taboe doorbroken door de sharia aan te wijzen als bron van veel geweld in Frankrijk, in het bijzonder op school. Het is nu aan de pers om dit begrip, dat de verdienste van accuratesse en precisie heeft, zich eigen te maken.

Alvast de minister van Justitie miste deze trein.

Zoals gewoonlijk ging Éric Dupond-Moretti de kwestie uit de weg toen hij op 9 april in de Franse Assemblée Nationale een vraag beantwoordde over de dood van Shemseddine, de schooljongen uit Viry-Châtillon* die een week eerder was gelyncht door een groep jongeren die hem wilden straffen omdat hij met de zus van twee van hen over seksuele zaken had gesproken. Zijn aanvallers vonden dat hij aangepakt moest worden, want zoiets valt onder een door de islam voorgeschreven seksueel verbod.

Nu dácht de minister van Justitie er nog niet over om dit aspect van de zaak te benoemen. "Eerwraak bestaat niet, alleen gruweldaden," zei hij – ongetwijfeld in de overtuiging hier onderuit te zullen komen met een retorisch trucje.** Wel zagen we dat de Aquitator*** bij deze gelegenheid afzag van het kille juridische jargon dat hij gewoonlijk gebruikt. Nog in 2020, toen hij zijn post op de Place-Vendôme opnam, bezwoer hij het Franse volk niet toe te geven aan het "gevoel" van onveiligheid, maar nu stortte hij wel zijn hart uit over de "afschuw" – een gevoel dus – die dit vreselijke fait divers opriep. Zo zie je maar dat het nooit te laat is om begrip op te brengen voor de emoties van je medeburgers en deze te delen.

Nu mag de minister van Justitie het probleem zorgvuldig hebben omzeild, toch blijft het bestaan: waar gaat zo'n moord namelijk over?
De politieke wereld en de media voelen een zeker onbehagen om te praten over aanslagen in ons land tussen moslims onderling, als ze met religie te maken hebben.

Nog een ander recent nieuwsfeit illustreert de moeilijkheid om dingen bij hun naam te noemen: de dood in Bordeaux op 10 april van een Algerijn, ten gevolge van steekwonden hem toegebracht door een Afghaan die boos was omdat hij hem bier had zien drinken aan het eind van de ramadan.

In dit geval, net als in dat van Viry-Châtillon, zijn termen als "terrorisme" of "islamisme" ongeschikt: zij duiden criminele ondernemingen aan waarbij de daders beweren een politiek doel te hebben. Het begrip "intra-etnisch" of "intracommunautair" geweld is evenmin bevredigend, omdat het de religieuze drijfveer buiten beschouwing laat die essentieel is om het fenomeen te begrijpen.****

Gabriel Attal bij de pinken!

Gabriel Attal zat dus precies goed toen hij, ondervraagd door Apolline de Malherbe op BFMTV op 18 april, over geweld op scholen met meer moed dan de leden van zijn regering sprak over "min of meer georganiseerde groepen die proberen te infiltreren in de islam," en die "de voorschriften van de sharia" verdedigen. De sharia is afgeleid van de koran en de soenna ('de woorden en daden van Mohammed’) en definieert de individuele en collectieve rechten en plichten van moslims. Zoals elk moreel systeem varieert het in tijd en ruimte, is het onderhevig aan discussies over interpretatie en kan het daarom niet als een vaste code worden gezien.

Eén ding staat wel vast: een groot aantal regels van de sharia, zoals toegepast door verschillende moslimstaten, zijn onverenigbaar met de Franse wet. En het zijn deze anti-republikeinse regels, vooral deze met betrekking tot seksuele vrijheid, alcoholgebruik en kleding, die sommigen in ons land proberen op te leggen door middel van intimidatie, mishandeling en zelfs moord.

In de zaak Bordeaux kopte Le Monde: "Moord in verband met alcoholgebruik van slachtoffers op de avond van Eid."**** Eerlijker en gepaster ware geweest te schrijven: "Een sharia-moord." Want door woorden die aanstoot geven te vermijden, toont deze avondkrant zich bijna begripvol. Zou Le Monde het ook hebben aangedurfd om bij een verkrachting te spreken over "een aanranding in verband met het dragen van een minirok door het slachtoffer"?

___________

      * Ten zuiden van Parijs.

    ** 'honneur-horreur' was zijn geweldige vondst.
  *** Als strafpleiter behaalde hij een aantal verrassende vrijspraken, vandaar.

**** Eid-al-Fitr betekent "feest van het breken (van het vasten)".

______________

Ondertussen alweer achterhaald:

"Matisse n'avait que 15 ans quand hier après-midi un migrant afghan l'a poignardé à mort à Châteauroux."

De Franse premier dedouaneert het begrip 'identiteit'

Bij CNews geeft men de nieuwe eerste minister Gabriel Attal heel wat krediet, zeker ook omdat hij – eerst nog als regeringswoordvoerder, daarna als minister van onderwijs – aanvaardde om in hun studio’s de handschoen op te nemen. Attal mag dan van socialistischen huize zijn, hij schuwt het debat op een als rechts gekwalificeerde zender niet, terwijl er in Franrijk linkse stemmen te horen zijn die CNews gewoon willen verbieden. Inderdaad hoort men bij CNews vaak termen als 'natie' of 'identiteit', maar nu neemt ook Attal die in de mond. Il s’avance sur les plates-bandes du Rassemblement national, hoor je bij andere media. Hij betreedt het pad van het Rassemblement national.

Die durf valt wel in goede aarde bij CNews, maar dat neemt niet weg dat hun journalisten en panelleden op daden wachten, en Attals woorden soms van argwanende commentaren voorzien. Immers: woorden zijn geen oorden.

Eliot Deval: En dan deed hij een uitspraak die onze aandacht trok: hij stelde zich ten doel om de Franse identiteit te koesteren en te bewaren. Luisteren we:

"Globaal gezien gaat het erover hoe we onze identiteit bewaren, onze Franse identiteit, onze waarden, onze sterke punten, in een wereld die verandert en in beweging is. Hoe kunnen we nu al deze veranderingen en al deze transities omzetten in troeven, waar we verder mee kunnen en de Fransen beter van worden? Dat is ons doel."

Eliot Deval: Amine Al Khatmi?

Amine Al Khatmi: Ik ben het met de premier eens, en ik stel voor dat hij dit bespreekt met een president van de Republiek die hij goed kent, en die zei dat er niet zoiets als de Franse cultuur bestond.* Ik denk dat dit kan leiden tot een interessant debat tussen de twee hoofden van de uitvoerende macht.

Eliot Deval: Misschien dat iemand wel van mening kan veranderen?

XX: ...ja dat kan &c.

Eliot Deval: Et puis il a une phrase qui nous a interpellés. Voilà ce qu’il dit: il se fixe comme objectif de conserver, de garder l’identité française. On écoute:

Gabriel Attal: Au global, c’est comment garder notre identité, notre identité française, nos valeurs, nos grandes forces, dans un monde qui change et qui bouge. Et comment est-ce que tous ces changements et toutes ces transitions, on en fait des atouts pour aller plus loin et pour que les Français vivent mieux? C’est ça notre objectif.

Eliot Deval: Amine Al Khatmi?

 
Amine Al Khatmi: Je suis d’accord avec le premier ministre, et je lui suggère d’aller en discuter avec un président de la République qu’il connaît bien, qui a déclaré qu’il n’y avait pas de culture française. Je pense que ça peut donner lieu entre les deux têtes de l’exécutif à un débat intéressant.

Eliot Deval: On peut peut-être changer d’avis?

XX: ...oui on peut &c.
____________

* In Libération kun je lezen wat Macron destijds zei in Lyon.

Is Gabriel Attal werkelijk de jongste?

 

Pascal Praud van CNews liet opmerken dat de jonge Gabriel Attal een nog jongere voorganger had. En hij maakte ook grappige opmerkingen bij de veronderstelde reacties van een paar oudere ministers die zich wel gepasseerd zullen voelen:

De laatste Franse regeringsleider nog jonger dan Attal heette Bonaparte. Die was dertig toen hij in 1799 tot eerste consul werd benoemd. Gisteren hoorde ik uit de mond van de nieuwbakken eerste minister termen als nationale soevereiniteit, grandeur, veiligheid als prioritaire doelstellingen van het land, gezag, wederopleving, in die mate zelfs dat ik me afvroeg of Emmanuel Macron niet Jordan Bardella had benoemd. Maar nee, het is een socialist, de eerste die Matignon betreedt na het Hollande-lustrum – madame Borne was immers meer technica dan politica. Als gevolg is nu Bruno Le Maire vannacht honderd jaar ouder geworden, en hoopt François Bayrou misschien, als de fee Carabosse, dat de lieveling van de macronie zich in de gangen van het paleis zal prikken aan een spinnewiel.

Le dernier chef de gouvernement français plus jeune qu’Attal s’appelait Bonaparte. Il avait trente ans et il fut nommé Premier Consul, c’était en 1799. J’ai entendu hier dans la bouche du néo premier ministre les mots de souveraineté nationale, grandeur, sécurité comme objectifs prioritaires du pays, autorité, sursaut, à tel point que je me suis demandé si Emmanuel Macron n’avait pas nommé Jordan Bardella. Mais, non, c’est bien un socialiste, le premier depuis le quinquennat Hollande qui entre à Matignon – madame Borne étant d’avantage une techno qu’une politique. Conséquence : Bruno Le Maire a pris cent ans dans la nuit, et François Bayrou, fait Carabosse du Marigot, espère peut-être que l’enfant chéri de la macronie se piquera avec un rouet dans les couloirs du palais.

Geen meel in de mond

In Frankrijk – anders dan hier – lijkt toch iéts in beweging te komen. Hier zie je nog dat veel politici en hun journalisten Mehl im Maule behalten, om met Luther te spreken.

Na de tweede messenmoord van een mohammedaan op een leraar, constateren nu ook de goede media dat ze hun gebruikelijke verhaal over verwarde mannen, jongeren &c. hier en daar wat moeten bijstellen. Hoe ongaarne ze dat ook doen: ze kunnen het niet maken om hun geloofwaardigheid helemáál om te zeep helpen.

De minder goede media hadden al langer de gewoonte om dingen bij hun naam te noemen. Hier analyseert Charlotte d'Ornellas van CNews die twee moorden. Ik vertaal (eerder vrij) een deel van haar commentaar, te beginnen na 48'45" in de uitzending (zie link).

(even Beethoven tussendoor)

Er zijn nogal wat bedenkingen die moeilijk hun weg naar het publieke debat vinden. De voorbije dagen zag je wel twee ministers die schoorvoetend zich in de discussie hebben gemengd: Gérald Darmanin en Gabriel Attal,* maar je voelt dat zij hun gedachte niet consequent doordenken. Waarom niet?

Wel, punt één is overduidelijk de immigratie – een term die Emmanuel Macron niet over zijn lippen kreeg de dag dat hij in Arras** was.

En u zal mij zeggen wat men gewoonlijk zegt: ja, maar het gaat hier om Fransen. In dit geval zit u er niet ver naast, want hij arriveerde hier toen hij vijf was. Blijft wel dat hij geen Fransman is.

Maar per slot van rekening blijft het probleem dan hetzelfde, het wordt zelfs erger. Pardon, maar als ze in Frankrijk geboren zijn, of hier als vijfjarige arriveerden, en ze bestaan het om in een video hun haat tegen Frankrijk uit te spreken en vervolgens een leraar op school te vermoorden – het spijt me, maar dan is ons probleem nog groter dan als ze hier pas twee dagen daarvoor waren aangeland.

Vanzelfsprekend gaat het debat over immigratie. Bij die vaststelling dan zeggen: het zijn Fransen, of ze waren hier al toen ze vijf waren... Geconfronteerd met de huidige situatie moet het eerste debat dat een politicus met verantwoordelijkheidszin hierover aangaat tenminste dit bevatten: ‘Alvast hiermee stoppen.’

Op zijn minst meteen stoppen, en dan bekijken wat we aanvangen met diegenen die nu in het land zijn en hier niet horen te blijven, en met diegenen die er al zijn en waarmee we het moeten stellen. En vervolgens bekijken hoe we die zaken zullen beheren. Maar zo pakt men de kwestie helemaal niet aan.

Het tweede punt is natuurlijk het verwerpen van welke vorm van onderwerping ook [soumission] want die is dodelijk voor wat we zelf zijn. Waarom dit punt? Nogmaals, het is een vicieuze cirkel, maar zo'n aanval raakt ons, en op vele manieren. Alleen voor het terrorisme bang zijn helpt niet. Wat ik bedoel: een terrorist – ik weet niet meer wie dat zei – is onder de islamisten de meest gehaaste. Maar in werkelijkheid kan de verovering – de kwestie van de algehele verovering van Frankrijk, want daar is het om te doen – beslecht worden door de demografie, beslecht worden door de moraal, via gerechtelijke vorderingen, door culturele eisen, in dit geval multiculturele eisen, door kledingvereisten ...en sommigen, niet allen maar sommigen die deze eisen onderschrijven, sommigen besluiten dan te moorden. Maar de algehele verovering, de totale verandering van Frankrijk laat zich met duizend middelen bereiken.

o-o-o-o-o

Als ik Gérald Darmanin vandaag hoor zeggen dat Benzema*** '...zoals we allemaal weten, berucht is voor zijn band met de Moslimbroederschap.' Ach, ten eerste, ‘dat weten we allemaal’: ik weet niet waar dat vandaan komt. Nee, ik weet niet waar vandaan want vorig jaar, toen Benzema de Ballon d'Or ontving, liet Emmanuel Macron het niet bij een huldiging van diens voetbalprestaties. Macron prees (ik citeer): 'een model van succes.’

Een model van succes ...als je bedenkt wat voetballers betekenen voor een deel van de Franse jeugd, dan is dat niet niks. Zoiets kun je niet zeggen, en een jaar later het tegenovergestelde beweren.

Overigens wil ik ook graag ingaan op het verhaal rond het Europees Hof voor de Rechten van de Mens dat nu heel wat mensen bezighoudt. Gérald Darmanin zegt – ‘eindelijk’ zou ik willen toevoegen – ‘Welk oordeel het EHRM ook mag vellen, we gaan daarvóór al tot uitzetting over, want we hoeven de beslissing van het EHRM niet af te wachten.’

En wat zegt Gérald Darmanin nog? Hij zegt: ‘We kunnen 3.000 euro betalen, ik ben bereid die te betalen’. Maar, neem me niet kwalijk: als het legitiem is om twee Tsjetsjeense islamisten uit te zetten die Frankrijk mogelijk kunnen aanvallen, dan is het absoluut illegitiem om ermee in te stemmen om zelfs maar 3.000 euro aan het EHRM te betalen.

Dus: óf we vereffenen onze rekeningen met het EHRM, óf we stellen voor om eruit te stappen. Met betaling kunnen wij niet instemmen, want ook dat is een vorm van soumission. Natuurlijk, 3.000 euro stelt niets voor zal men mij vertellen, maar het is het concept toch? het is eigenlijk gewoon het principe. Je kunt niet van twee ruiven eten, dat gaat niet.

En telkens weer als we worden aangevallen, worden die aanvallen opgesplitst in allerlei redenen om ons aan te vallen, zonder dat men ooit de echte reden noemt. En die reden is la France, meer niet. We gaan niet elke aanval systematisch in plakjes en blokjes versnijden en elke keer zeggen ‘Oh, dit zal hierdoor gekomen zijn, en oh, dat daardoor.'

Het is haat, en de terrorist die Dominique Bernard vermoordde had de verdienste om dat ook zo te zeggen. Hij haat dit land, en dus ook zijn bewoners.

_________________

* Ministers, respectievelijk van Binnenlandse Zaken en Onderwijs. Beiden zaten al vaker in Cnews-studio's.
** Hij was in Arras (Atrecht) na de moord op Dominique Bernard door Mohammed Mogouchkov.
*** Een voetballer.