Zwitserse stemmen over de speech van Vance

Of Bart De Wever, Maxime Prévot of Theo Francken al iets gezegd hebben over de redevoering van Vance moet ik nog opzoeken, maar Karin Keller-Sutter (de Zwitserse Bundespräsidentin) deed dat al, in een interview met de Geneefse krant Le Temps. Zij vond die toespraak een pleidooi voor directe democratie,* en deelde veel waarden met Vance. Waarden bijvoorbeeld als vrijheid en de mogelijkheid voor het volk om zijn mening te uiten. Die speech was in zekere zin zeer Zwitsers, vond Keller-Sutter.**

Het spreekt dat de Zwitserse Groenen dit een schande vonden. Die speech was helemaal niet Zwitsers! En hoe verwerpelijk is het niet dat Keller-Sutter een X-account aanhoudt!***

Cédric Wermuth, co-voorzitter van de socialistische partij, ontwaarde zelfs Neofaschismus in de speech van Vance. Goed, maar dan ontkom je niet aan de indruk dat die man uit een wat beperkte woordenschat moet putten. Velen zal het immers verrassen dat het fascisme, neo- of niet, pleit voor vrije meningsuiting.

Vance had nog een mooie zin voor mensen met een beperkte woordenschat: Je moet weten wat je precies wil verdedigen, dat is belangrijker dan militaire budgetten.

__________

    * Een hier onbekende bestuursvorm, maar misschien ten behoeve van onze Belgische politici: er is een bepaalde samenhang met het begrip 'referendum'.

  ** «C’était un discours libéral, dans un certain sens très suisse»

*** @keller_sutter

Mark Eyskens en Walter Zinzen maken samen hun huiswerk

Walter Zinzen heeft vandaag een ingezonden stuk, of een opiniestuk of hoe je het noemen wilt, in De Standaard, met als titel “Het tegendeel van democratie”.

De emeritus journalist spreekt over “de maskerade van referenda” en hanteert daarbij het soort simplistische rekenkunde dat ook de emeritus professor Eyskens op Facebook al opdiste, en dat amper achttien procent neen-stemmen oplevert. “Als bijna 70 procent van de kiezers niet stemt, is dat de meerderheid”, zegt Zinzen. “Als je de democratische schijn van een referendum wil hooghouden, dan moet het minimale opkomstpercentage omhoog. Minstens 60 procent, het dubbele van wat nu gehanteerd wordt, is noodzakelijk om een volksraadpleging een beetje rechtsgeldig te maken. Ik gebruik hier opzettelijk de term volksraadpleging: een raadpleging van het volk, het gehele volk, niet 30 procent ervan.”

Die laatste zin is onbegrijpelijk en zelfs vals: de gehele Nederlandse bevolking werd namelijk geraadpleegd, kreeg daarover veel informatie, een massa zelfs, veel raadgevingen ook van politici en hun journalisten en columnisten. Die raadgevingen gingen sterk overwegend in de richting van een ja-stem. Alleen ging maar een deel van die bevolking op de uitnodiging in, om zich naar het stemhokje te begeven en daar ja te stemmen.

Verder steekt Zinzen zijn vinger lelijk in zijn oog als hij over die “minstens 60 procent” begint. Beseft hij dan niet dat hij daarmee zowat alle zogenaamde “Europese” verkiezingen – in de landen waar geen opkomstplicht bestaat – voor ondemocratisch verklaart? In Nederland bijvoorbeeld lieten zich bij de laatste verkiezingen voor dat “parlement”, nog geen 38 procent van de kiesgerechtigden zien. Ik zou van Walter Zinzen graag eens een lijstje krijgen van de landen waar zijn zestig procent gehaald werd.

Heeft hij, terwijl hij toch niet op zijn hoofd gevallen is, dan niet aan die consequentie gedacht? Of heeft hij gedacht: mijn trucje zal de gewone De Standaard-lezer niet opvallen?

Nee, dat zou cynisch zijn, maar in die kromme, ja valse redenering voel je wel de pijn van Zinzen. Ach, wilde het volk toch eens stemmen zoals de politici en hun journalisten het graag willen, dán hadden we een mooie democratie.

Uitstapje naar een werkende democratie

Merkwaardig toch hoe Zwitserse politici en zelfs ministers (daar heet de regering Bundesrat, Conseil fédéral, Consiglio federale of Cussegl federal), zich beleefd weten te gedragen als het volk, de Soeverein heeft gesproken.
Onbeheerst en angstig taalgebruik zoals we dat hier kennen, vaak met meelijwekkende termen als “puberaal”, “gevaarlijk” of “karaktertrek van de meest onaantrekkelijke krachten uit de geschiedenis” — die hoor je in Zwitserland niet. Zulke termen gelden daar niet als interessante instrumenten bij politieke analyses.

Hieronder twee uittreksels van de persconferentie die deze namiddag plaatshad, onmiddellijk na de bekendmaking van de uitslag van het referendum, en live te volgen was op de site van de Neue Zürcher Zeitung.
Ik heb het Duitse en Franse gedeelte aan elkaar geplakt, want daar zaten nog vele andere vragen tussen:

Madame la Conseillère fédérale, vous avez la parole.

Simonetta Sommaruga (SP, minister van Justitie): Besten Dank Herr Vizekanzler, Herr Bundespräsident, Frau Kollegin, Herr Kollege, sehr geehrte Damen und Herren, es war bei dieser Vorlage doch ein sehr spezieller Tag heute. Viele von uns haben gefiebert und gezittert. Es ist bekannt, der Bundesrat hatte sich für einen anderen Ausgang eingesetzt aber jetzt sind die Weichen gestellt. Das ist die direkte Demokratie: im Moment da ein Entscheid gefällt wurde, gilt dieser Entscheid, und jetzt geht es darum diesen Entscheid umzusetzen. Die Schweiz wird also in Zukunft die Bewilligungen für den Aufenthalt von Ausländerinnen und Ausländern durch Höchstzahlen und Kontingente begrenzen. Das ist eine Abkehr vom bisherigen System von Personenfreizügigkeit.
-----------
Nathalie Jaquet (Radio-Télévision Suisse, Genève): On a parlé il y a plus de vingt ans d’un «dimanche noir». Est-ce que aujourd’hui est un dimanche noir, selon vous?

Didier Burkhalter (FDP/PLR en dit jaar Zwitsers President): Non. Je ne pense pas que c’est un dimanche noir parce qu'on ne doit en soi pas laisser parler uniquement ses sentiments, même si je comprends très bien la réaction de l’époque de Jean-Pascal Delamurat (na het referendum over toetreding tot de EEG, massaal afgewezen). Je crois qu’il faut faire attention avec ce genre de réactions, parce que finalement notre système Suisse est ainsi fait que nous demandons au peuple de se prononcer. Et si on demande au peuple de se prononcer, c’est son droit de décider dans le sens qui lui convient.