Nergens vind je nog een telefooncel!

Als hij wilde telefoneren liep Maigret meestal een café binnen. Hij dronk bij die gelegenheid vlug un petit calva of ‘s zomers een pint bier. In de lente soms een wit wijntje. Op straat waren er ook wel cabines maar mijn indruk is dat hij daar minder gebruik van maakte.

Politiemensen moeten zich vandaag anders zien te behelpen want de cafés zijn dicht, en zoals zoveel dingen zijn de telefooncabines verdwenen. Telefoons heten trouwens niet meer telefoon: ze hebben nu andere namen en doen veel andere dingen.

Wat ook verdwijnt zijn de politieke partijen, of in ademnood veranderen die van naam in de hoop op nieuwe golven mee te kunnen surfen. Voor hen ziet Zemmour het in de komende tijd niet de goede kant opgaan:

Éric Zemmour: In 1990 bracht Jacques Chirac de Staten-Generaal van de oppositie samen, toen dus de RPR en de UDF. Weet u wat het programma rond immigratie was? Het was: afschaffing van de familiehereniging; sociale uitkeringen bij voorkeur voor mensen met de Franse nationaliteit; einde van het droit du sol; én, de islam is niet compatibel met de Franse cultuur.

Ruth Elkrief: Hmm?

Zemmour: Ik verzeker u, ik was erbij in 1990, ik weet het nog heel goed.

Elkrief: Hmm.

Zemmour: En u mag het opzoeken, want tegenwoordig verifieert men alles op het internet.

Elkrief: Want dat is belangrijk, het is belangrijk en ik zal…

Zemmour: Het spreekt dat ze niets van dit alles uitgevoerd hebben. In 2007 voert Nicolas Sarkozy campagne rond identiteit. Zijn fameuze Kärcher, u herinnert zich dat. Hij belooft de Kärcher en we krijgen Kouchner. Hij geloofde met andere woorden dat hij met een identitair discours de kiezers van het Front National zou weghalen. Alleen zijn de kiezers van het Front National één keer bedrogen geweest, en zullen ze dat geen tweede keer laten gebeuren. Ik denk dus… daarom is het dat ik u zeg dat ze dood zijn. Ze zijn dood omdat de mensen hen niet langer geloven, precies zoals de Parti Socialiste.

Elkrief: We komen daar nog op terug want inderdaad: hoe kan republikeins rechts nog overleven, of helemaal niet, of gaat het verdwijnen?

Zemmour: Ja, ja het zal verdwijnen.

Elkrief: De partij Les Républicains zal verdwijnen?

Zemmour: De LR zal verdwijnen, net zoals de PS zal verdwijnen …of nog even blijven zoals de telefooncabines.

Mooie liedjes duren niet lang

.

Normaal gesproken is Minister van Buitenlandse Zaken zijn van een land als België een pretje. Je moet een beetje van reizen houden natuurlijk, en dat kan soms vermoeiend zijn maar echt lastig is het niet. Tenslotte weten al je collega’s dat jouw mening er toch niet toe doet. Maar zoals met vele dingen: of je iets plezierig vindt of niet, hangt voor een groot stuk van de omstandigheden af.
Op de radio hoor ik dat Karel De Gucht de laatste tijd gedurig grapjes van collega’s moet aanhoren over ons koninkrijk, .zoals vandaag weer in Engeland. En zijn collega’s mogen dan misschien vinden dat ze origineel uit de hoek komen, voor Karel zijn het altijd dezelfde grapjes.
Toch is hij nog te benijden als je hem vergelijkt met bijvoorbeeld zijn Duitse collega Frank-Walter Steinmeier, of zelfs met Bernard Kouchner van Frankrijk.

Die twee wilden zich deze week na een moeilijke Frans-Duitse ministerraad even laten gaan, en doken een opnamestudio in om samen met een Duits-Turkse rapper, zekere Muhabbet, een plaatje in te zingen. Het Lied had als thema de Integratie.

Deze Muhabbet is geen onbekende en zo kreeg hij voor kort in Berlijn nog de Prix Europa. De toenadering tussen Turkije en Duitsland gaat hem namelijk zeer ter harte, en dat maakt hem tot een toonbeeld van integratie zegt Steinmeier. Sociologen spreken van een rolmodel. Muhabbet mag bijgevolg al eens met de minister mee op reis, naar Turkije bijvoorbeeld, want dat bevordert de toenadering.

Alles goed en wel, maar nu kwam de journaliste Esther Schapira – cineaste ook, met een geruchtmakende film over de dood van Theo Van Gogh – met een vervelend verhaal. In een uitzending van de ARD verklaarde Schapira dat Muhabbet aan haar had gezegd dat wat hem betrof die Van Gogh nog van geluk mocht spreken dat hij zo snel was doodgegaan, want hij, Muhabbet zou hem in een kelder hebben opgesloten en gemarteld. Ook Ayaan Hirsi Ali wachtte een onaangenaam einde.

Steinmeier dreigt nu in nauwe schoentjes te komen, en instinctief volgt hij dezelfde tactiek als De Gucht destijds, met zijn Potter-interview: stark denial.
Muhabbet heeft dat niet gezegd, probeert Steinmeier, en de ARD mocht wat terughoudender en zorgvuldiger zijn voor ze iets op antenne brengen. „Er hat sich immer gegen Gewalt ausgesprochen und für Integration, für deutsch-türkische Zusammenarbeit“, sagte der Außenminister, zo schrijft de Frankfurter Allgemeine.
Muhabbet kan dat dus onmogelijk gezegd hebben (en anders dan bij De Gucht is er geen bandopname).

Maar vervelender nog is dat Schapira een collega-getuige heeft, zekere Kamil Taylan, én dat zij desgewenst haar verklaring ook onder ede wil bevestigen. Steinmeiers intimidatiepogingen bestempelt zij als een onbeschaamdheid, “eine Unverschämtheit”.

Eens kijken wanneer onze met marketeers bevolkte pers deze spannende ontwikkelingen bij de oosterburen zal ontdekken.

.