Mensen laten uitspreken

Natuurlijk kunnen politieke interviews verhelderend zijn, maar dan moeten die een gast laten uitspreken, én een zekere duur hebben, zoals bij de Duitse journalist Constantin Schreiber in zijn podcast. Hier zijn gesprek met Sahra Wagenknecht, waaruit de eerste kleine minuut. Het hele gesprek duurt 41 minuten, en er komen dus meer thema’s aan bod: de verhouding tussen Wagenknecht en de AfD van Alice Weidel, de bedenkelijke toestand van het Duitse onderwijs, de Brandmauer (cordon sanitaire), immigratie, haar houding tegenover Rusland &c. En onvermijdelijk krijgt Wagenknecht van journalisten vaak het verwijt (niet van Schreiber) dat ze van links, nu rechts zou zijn geworden:

Constantin Schreiber: Bent u tegenwoordig eigenlijk rechts?

Sahra Wagenknecht: Kijk, de vraag is: wat héét vandaag rechts? Men heeft met succes de mensen wijsgemaakt dat alles wat het gezonde mensenverstand wil, rechts zou zijn. Ik werd dus voor het eerst als rechts geframed toen ik zei dat wie zijn gastrecht heeft misbruikt, het gastrecht heeft verspeeld. Dat was na die aanrandingen bij de Dom van Keulen.

Helaas is het zo dat deze begrippen volkomen overhoop zijn geraakt.

Welnu, voor mij is rechts –in de traditionele zin– dat is iemand die reactionair is, die machtsverhoudingen wil bestendigen, die gelijkberechtiging en dergelijke wil terugdraaien. Natuurlijk ben ik niet rechts in die zin! Maar ik gebruik die kwalificaties helemaal niet meer, omdat geen mens ze nog begrijpt.

Schreiber: Sind Sie jetzt eigentlich rechts?
Wagenknecht: Ja, die Frage ist ja, was ist heutzutage rechts? Also, man hat ja den Leuten erfolgreich eingeredet alles was der gesunde Menschenverstand will, sei rechts. Also, ich wurde das erste Mal als Rechts geframt, als ich gesagt habe, wer Gastrecht missbraucht hast, hat Gastrecht verwirkt. Das war damals als es diese Übergriffe gab auf der Kölner Domplatte. Äh es ist leider so, dass diese Begriffe völlig durcheinander geraten sind.

Also für mich ist rechts im traditionellen Sinne wirklich äh jemand, der reaktionär ist, der die Machtverhältnisse befestigen will, der zurückdrehen will, auch Gleichberechtigung und ähnliche Dinge. Natürlich bin ich nicht rechts in dem Sinne, aber ich ich benutze diese Labels heute gar nicht mehr, weil die keiner mehr versteht.

Over haarkammen en portefeuilles

Hoge nood noopte Emmanuel Macron om in zijn Élysée een hoop kleine partijtjes uit te nodigen, in de hoop un socle commun te vinden, om zo zijn leven als president nog even te rekken – une réunion de marchands de tapis quoi, zei Marine Le Pen, geestig, maar vanzelfsprekend was zij vanwege het cordon sanitaire niet bij de genodigden.

Jordan Bardella, haar partijvoorzitter, was meevoelender voor de president. Hij vond het bij CNews schandelijk dat Emmanuel nu verraden wordt door zijn vroegere vrienden, een soort verraad van de klerken:

Gauthier Le Brett: Hoe bekijkt u de oud-eerste ministers van Emmanuel Macron die hem volkomen deloyaal zijn, Édouard Philippe en Gabriel Attal, en zelfs Élisabeth Borne met de pensioenhervorming?

Jordan Bardella: Wel, ik ben blij dat u mij de vraag stelt, want ik mag dan hele dagen kritiek leveren op de president, hele nachten geobsedeerd zijn door de politiek die hij voert tegen het belang van mijn land in, tegen het belang van Frankrijk, en misschien behoor ik vandaag in dit land bij diegenen die het hardst zijn politiek bestrijden, maar op het moment dat de president één knie op de grond heeft – zo mag je dat meen ik ­wel zeggen – dan te zien hoe al diegenen die hij sinds acht jaar tot koningen heeft gekroond, hem de rug toekeren nu hij een knie op de grond heeft: dat strekt noch Édouard Philippe, noch Gabriel Attal tot eer.
Het herinnert je eraan dat politiek een strijd is, dat het geen eenvoudige taak is je met loyale medewerkers te omringen, maar toch kan dit me er niet van weerhouden om het schouwspel heel zielig te vinden. Vandaag zien we de macronisten van het eerste uur – die zonder Emmanuel Macron niéts waren geweest – hem een tweede mes in de rug duwen.
Als je waarden en principes hebt ...zelfs mijn ergste vijand wens ik dat niet toe. Het zegt veel over de manier waarop die mensen zich morgen tegenover de Fransen zouden kunnen gedragen, want als je in staat bent om hem, die jou tot koning heeft gemaakt, een mes in de rug te planten zodra hij een knie op de grond zet, terwijl je nog zij aan zij stond bij de verderfelijke politiek die de Fransen vanaf de eerste dag al verwierpen, kijk, aan zulke lui zou ik niet mijn haarkam, noch mijn portefeuille toevertrouwen.

De ULB in opspraak (in Franstalige media toch)

De Palestijns-Franse Rima Hassan is EU-parlementslid voor LFI, La France insoumise, een soort Franse PVDA, en nu willen de masterstudenten Rechten van de Université libre de Bruxelles hun jaargang naar haar noemen. De rector van de ULB, Annemie Schaus, heeft al verklaard dat ze die keuze respecteert.

Maar om eens een mooie journalistieke term te gebruiken: deze Rima Hassan is omstreden. Zo heeft de Franse minister van Binnenlandse Zaken, Bruno Retailleau, bij de openbare aanklager aangifte tegen haar gedaan wegens ‘verheerlijking van terrorisme’. Verschillende politieke leiders, waaronder twee ministers van de regering Bayrou, hebben zelfs verzocht om haar nationaliteit in te trekken.

Nu mag deze regering Bayrou wellicht geen lang leven meer beschoren zijn, helemaal betekenisloos is zoiets ook niet ...en dat zeker joden die keuze niet kunnen appreciëren mag duidelijk zijn.

Hier horen wij de Franse advocate Sarah Saldmann met een mooi understatement bij Eliot Deval van CNews:

Saldmann: Als jood kun je niet naar die universiteit. De promotie Rima Hassan, dat wordt ingewikkeld.

Deval: En het gaat om een master in de Rechten, en misschien heb je dan inderdaad geen zin om die daar te doen. En daarbij te zien dat er in België weinig politici zijn die de moed hebben om te zeggen ‘Opgelet! Als je een andere cultuur importeert, dan kun je een grote culturele schok meemaken’. Maar dat zijn taboes die in België niet aan bod komen door dat fameuze ‘cordon sanitaire’.

Nuances in de Duitse kiescampagne

 

Bijna iedereen mag dan geruime tijd in de waan hebben verkeerd dat Duitsland herenigd was, en die beruchte Muur door Kohl en Gorbatsjov met de grond was gelijkgemaakt, maar dat is een vergissing.

Friedrich Merz, christendemocraat net als Kohl, heeft hem in allerijl heropgericht. Beter zelfs: hij zette een brandmuur op de fundamenten van die oude muur tussen de twee Duitslanden. Achter zijn nieuwe muur wonen nu aan de blauwe kant de AfD-burgers, en aan de zwarte kant de goede christendemocratische burgers.

Merz kon dat, want hij wordt de nieuwe bondskanselier. Hij won immers de verkiezingen – weliswaar met maar 28,5% van de stemmen, het op één na slechtste resultaat voor zijn partij sinds 1945, maar gewonnen is gewonnen.*

Denken nochtans dat Merz voor zijn plezier muren wil optrekken of grenzen sluiten is onjuist. Hierover is wat verwarring ontstaan.

Na de moordaanslag in Aschaffenburg, door een Afghaanse 'vluchteling',** op een meisje van twee en op een man die wilde tussenkomen, zei Friedrich Merz: Er komt een werkelijk inreisverbod voor de Bondsrepubliek Duitsland voor iedereen die geen geldige inreisdocumenten heeft. Dit geldt uitdrukkelijk ook voor mensen die recht hebben op bescherming [asielzoekers].

De dag na de verkiezingen, toen een Große Koalition*** onvermijdelijk werd, zei hij: Niemand van ons heeft het over het sluiten van grenzen. Niemand. Hoewel dat hier en daar wel werd beweerd tijdens de kiescampagne. Niemand van ons wil de grenzen sluiten.****

Merz heeft dus geen kiesbelofte gebroken, al zal het onderscheid tussen 'gesloten grenzen' en 'terugwijzing van illegale immigranten' niet voor alle kiezers duidelijk zijn geweest. Enige vaagheid in de campagne was misschien welgekomen, want na de zoveelste aanslag werd gevreesd dat de AfD hier voordeel uit zou halen.

________________

       * In 2021, na het Merkel-tijdperk, deed kanselierskandidaat Armin Laschet het nog enkele procenten slechter.   

    ** Enamullah Omarzai had in de gevangenis moeten zitten. Hij was al veroordeeld voor gewelddaden. Zijn asielaanvraag was afgewezen en hij had een uitwijzingsbevel gekregen. Hetzelfde liedje als overal dus.

  *** Niet meer zó groot want de socialisten van Lars Klingbeil verloren zwaar.

**** Na Aschaffenburg: "Es wird ein faktisches Einreiseverbot in die Bundesrepublik Deutschland für alle geben, die nicht über gültige Einreisedokumente verfügen. Das gilt ausdrücklich auch für Personen mit Schutzanspruch."

En na de verkiezingen: "Niemand von uns spricht über Grenzschließungen. Niemand. Obwohl das im Wahlkampf streckenweise behauptet worden ist. Niemand von uns will die Grenzen schließen."

Vance nam geen blad voor de mond

De Amerikaanse vicepresident James David Vance gaf in München een indrukwekkende speech, en veel Europese burgers aanhoorden hem met een zucht van opluchting.

Helaas is zijn speech niet in goede aarde gevallen bij keizerin Ursula, noch bij de door haar gulle hand bediende goede media.

Voor zinnen als: I believe there is nothing more urgent than mass migration, klappen die natuurlijk niet in de handjes, en al zeker niet als hij daaraan toevoegt dat die massamigratie het gevolg is van bewuste beleidskeuzes.

Vance ziet ook wat de EU voorheeft met de vrije meningsuiting, dé pilaar waar de democratie op steunt (Digital Services Act). Zelfs verkiezingen mogen er niet meer toe doen! Goede, gehoorzame rechters moeten ingrijpen als die tegenvallen:

We zijn blijkbaar aanbeland op het punt dat de situatie zodanig verslechterd is, dat in Roemenië in december de presidentsverkiezing werd geannuleerd op basis van fragiele verdenkingen van een inlichtingendienst, en onder de enorme druk van omringende landen.* Als ik het goed begrijp, was het argument daarbij dat Russische desinformatie de Roemeense verkiezingen had geïnfecteerd.

Maar ik zou mijn Europese vrienden willen vragen om enig perspectief in acht te nemen. Je kunt het verkeerd vinden als Rusland advertenties in sociale media koopt om jullie verkiezingen te beïnvloeden. Wij alvast doen dat. Je kunt het zelfs op het wereldtoneel veroordelen. Maar als jullie democratie vernietigd kan worden met een paar honderdduizend dollar digitale reclame uit het buitenland, dan was ze om te beginnen niet al te sterk.
Het goede nieuws is dat ik denk dat jullie democratieën aanzienlijk minder broos zijn dan veel mensen kennelijk vrezen.
Geloven in democratie is begrijpen dat elk van onze burgers wijs is, en een stem heeft. En wat ik echt geloof: burgers toelaten hun mening te geven, zal haar nog versterken.

Now, we’re at the point, of course, that the situation has gotten so bad that this December, Romania straight up cancelled the results of a presidential election based on the flimsy suspicions of an intelligence agency and enormous pressure from its continental neighbors. Now, as I understand it, the argument was that Russian disinformation had infected the Romanian elections. But I’d ask my European friends to have some perspective. You can believe it’s wrong for Russia to buy social media advertisements to influence your elections. We certainly do. You can condemn it on the world stage, even. But if your democracy can be destroyed with a few hundred thousand dollars of digital advertising from a foreign country, then it wasn’t very strong to begin with.
Now, the good news is that I happen to think your democracies are substantially less brittle than many people apparently fear.
To believe in democracy is to understand that each of our citizens has wisdom and has a voice And I really do believe that allowing our citizens to speak their mind will make them stronger still.

Het cordon sanitaire, the firewall, die Brandmauer vinden bij hem geen genade. Bij ons heb je politici die dat cordon weliswaar verwerpelijk vinden en dat ook met zoveel woorden zegden ...maar het toch punctueel toepassen. Realpolitik op zijn Belgisch wellicht, maar Vance zegt: You either uphold the principle or you don’t.

Wat geen énkele democratie, noch de Amerikaanse, Duitse of Europese zal overleven, is miljoenen kiezers vertellen dat hun gedachten en zorgen, hun aspiraties, hun smeekbeden voor ademruimte ongeldig zijn, of niet eens waard om in overweging te worden genomen.
Democratie is gebaseerd op het heilige principe dat de stem van het volk telt. Er is geen ruimte voor een firewall [cordon sanitaire, Brandmauer]. Je handhaaft het principe of je doet het niet. Europeanen, mensen hebben een stem. Europese leiders hebben een keuze.

What no democracy, American, German or European will survive, is telling millions of voters that their thoughts and concerns, their aspirations, their pleas for relief, are invalid or unworthy of even being considered.

Democracy rests on the sacred principle that the voice of the people matters. There is no room for firewalls. You either uphold the principle or you don’t. Europeans, the people have a voice. European leaders have a choice.

_____________

* Tactvol noemt James David Vance niét de EU, en evenmin de zelfingenomen, onnozele Thierry Breton.

Geen jongeren: Australische uitwisselingsstudenten

 

Hart aber Fair is een debatprogramma van de ARD (Duitsland1), en gisteren kwam in de slotminuten moderator Louis Klamroth* – van huis uit toneelspeler – daar nog grappig uit de hoek. Thema deze week was: Ist die Brandmauer Geschichte? Is het cordon sanitaire verleden tijd?

Een van de gasten was Beatrix von Storch,** lid van de Bundestag voor de AfD waar Elon Musk onlangs nog reclame voor maakte. Zij wees erop dat Duitsland per dag gemiddeld twee groepsverkrachtingen kent, naast nog andere geweldmisdaden. De daders zijn volgens haar voor het overgrote deel immigranten en vluchtelingen, namelijk Syriërs, Afghanen en Irakezen. De rest beschikt over een Duitse identiteitskaart.

Klamroth onderbrak meteen, maar beaamde noodgedwongen wel haar cijfers. Wie echter de daders waren wist hij niet: “Waar die vandaan komen, dat weet men niet. Dat kunnen vluchtelingen zijn, dat kunnen ook Australische uitwisselingsstudenten zijn bijvoorbeeld. Dat staat niet in de criminaliteitsstatistieken van de politie.”

Het met zorg uitgekozen studiopubliek barstte niet in lachen uit.

______________ 

  * Gelieerd met de klimaatactiviste Luisa Neubauer, die samen met Greta Thunberg in Davos was. Luisa organiseerde in Duitsland de betogingen voor schoolkinderen Fridays for Future. Hun eigen Anuna dus.

** Geboren Beatrix Amelie Ehrengard Eilika, hertogin von Oldenburg, en gehuwd met Sven von Storch. In Duitsland zoals elders: von trouwt met von.

In Frankrijk beweegt ineens veel

Bij CNews verklaarde de advocaat Arno Klarsfeld: 

In 1940 waren er in Europa negen miljoen joden. Zes miljoen zijn er gedood bij de Shoah, maar in de jaren vijftig waren er nog drie miljoen. Vandaag nog iets meer dan een miljoen. Europa wordt dus een jodenvijandige regio. Terwijl bijvoorbeeld Frankrijk geen antisemitisch land is, maar dan wel met een extreemlinks dat het smeulende antisemitisme aanjaagt, en islamisten die een deel van de jeugd van de banlieues verzieken. Maar dan zie je ook een partij zoals het Rassemblement National, uit extreemrechts voortgekomen, die officieel het antisemitisme achter zich heeft gelaten en vandaag de joden verdedigt. Dat is toch een opmerkelijk feit en een belangrijke omslag in de politieke geschiedenis van Frankrijk. Vandaag heeft het Rassemblement National, al is het voortgekomen uit extreemrechts, dit antisemitisme achtergelaten en is het, althans voor mij of voor mijn vader,* niet langer een partij van extreemrechts maar een populaire of populistische partij, al naargelang de mening die men over die partij heeft.

__________

* Beate en Serge Klarsfeld wisten bijvoorbeeld Klaus Barbie voor de rechter te brengen.

Kaars en bril

 

Een moedige socialist aan het woord bij Pascal Praud (CNews). In Frankrijk verandert wel een en ander.

André Vallini: Ik erken één ding, beste Pascal: Links, een bepaalde linkerzijde, die waarin ik mij herken, het republikeinse links dat zich om de openbare orde bekommert, heeft er een tijdje over gedaan voor het de ogen opende. Ik herinner mij dat ik in 1993 kandidaat was bij de parlementsverkiezingen, en ikzelf een wat naïeve redevoering hield waarin ik zei: De onveiligheid is niet wat men gelooft. Er is een gevoel van onveiligheid. Ik erken dat ik die redevoering gehouden heb. In de jaren negentig bleven wij ten achteren bij de realiteit. Vandaag gaan de ogen open – bij mij dan toch.

Vincent Hervouët: In verband met die naïviteit is er iets merkwaardigs. Men ziet de realiteit niet onder ogen, of kan ze niet zien, en tegelijk is er die veroordeling van diegenen die haar wel onder ogen nemen. Zij worden in de ban gedaan, verdacht gemaakt, in diskrediet gebracht. Hen wordt het woord ontzegd, en heel de politieke scene wordt opgezet rond het verbod op dat discours. Precies daar zit een probleem. Het volstaat niet zomaar te zeggen: vanzelfsprekend is er een verband tussen delinquentie, drugshandel, illegaliteit, een aantal immigranten et cetera – en anderzijds toch nog zeggen: wie dat zegt telt voor minder dan niets, wie dat zegt diskwalificeert zichzelf en heeft geen recht van spreken meer. Daar zit toch echt een probleem.

 

Signalen geven!

Wat politici vaak vertellen als ze wat in verlegenheid zijn omdat ze over onaangenaamheden moeten praten, is dat de kiezer een signaal heeft gegeven. 

Nu kun je een absolute meerderheid moeilijk nog een signaal noemen, al deed Bart De Wever dat wel. (Overigens had hij, terwijl hij uitpakte met aquila, senatus populusque, victrix &c. beter ook de term praenuntio kunnen gebruiken in plaats van het banale signaal.)

Terwijl hij blijkbaar zes jaar geleden al inzag dat het ondemocratisch was om signalen te negeren! Welke waarde heeft zijn bewering dan nog dat hij het cordon sanitaire verwerpt? en het nooit ondertekend heeft? 

Uitleg in het Latijn graag, Bart! immers, naar het woord van de dichters Jean Pierre Rawie en Driek van Wissen:

        ...want in het Latijn

        kan het nooit gelogen zijn

Franse commentaar bij het succes van Wilders

 Omdat ik te lui ben om onderstaande volle vijf minuten te vertalen, maar wel inzie dat sommige lezers enige moeite kunnen hebben met het Québecs getinte Frans van Mathieu Bock-Côté, vat ik hier samen wat voor ons, Groot-Nederlanders, van belang is. Het zijn de laatste vijf minuten van Face à l'Info op CNews. Niet dat Bock-Côté met verrassende inzichten komt, hij blijft bij de feiten ...maar bij hem missen we de morele verontwaardiging die wij zo gewoon zijn van onze goede commentatoren.

Om te beginnen zegt Bock-Côté dat Waailders (Wilders dus) de pestlijder, de paria, de onaanraakbare …voortaan aanraakbaar is. Wilders ziet immers af van het premierschap én van een deel van zijn programma, en daardoor is in Nederland het cordon sanitaire weggevallen.

Eerst en vooral, zegt M B-C, is er de stevige inperking van het asielrecht, en wat nog belangrijker is: de komende regering zal vrijstelling vragen van de heersende EU-regels wat betreft asiel. Het komt hierop neer: voor Nederland gaat het nationale recht vóór op de EU-regels. Zij willen niet langer dat het EU-imperium zijn asielregels opdringt.

Christine Kelly wierp op dat er een Constitutioneel Hof bestaat onder leiding van Laurent Fabius…

Een terechte opmerking zegt M B-C, maar het politiek klimaat zal veranderen. Overigens bekijkt men het asielrecht niet langer als een louter individuele kwestie, maar als een geheel, als massaal politiek fenomeen.

Verder behandelt hij ook de voorgenomen belastingverlaging (onvoorstelbaar in Frankrijk), de landbouwproblemen, de inperking van de veestapel, de snelheidsaanpassing voor automobilisten. We staan op de drempel van het fascisme lijkt hem.😉

En dan bespreekt hij de invloed op de EU-verkiezingen, inzonderheid voor de Franse macronisten van Renaissance met als lijsttrekker Valérie Hayer, want het Nederlandse equivalent van die partij is nu een coalitie aangegaan met Wilders. Alsof het Rassemblement National (le Pen) én Reconquête (Zemmour) zouden samengaan met de partij van Macron. Hayer zal dat met alle middelen bestrijden. Volgens Bock-Côté is dit een paniekreactie, want de roep om minder 'Brussel' en meer nationale soevereiniteit is overal hoorbaar, en tegelijk wankelt ook overal het cordon sanitaire.

Zoals M B-C nog opmerkt is de onrust van Valérie Hayer goed te begrijpen. Misschien dacht zij aan de jongste peiling: 

Wat is er in Frankrijk aan de hand?

 Mathieu Bock-Côté analyseert de grondige reden voor de chaos daar ...en die heeft veel te maken met het kiessysteem en het cordon sanitaire:

Ik ben een ouderwetse democraat: ik geloof in verkiezingen en geloof echt in het primaat van de kiezer boven het volk dat de straat opgaat. 

Maar iets valt me op als een kiesstelsel gemanipuleerd wordt. Gemanipuleerd, niet in de zin van een soort stembusvervalsing: wat ik manipulatie noem, is wanneer je verkiezing na verkiezing uitlegt dat de andere keuze fundamenteel illegitiem is ... het cordon sanitaire, het idee dat de andere kant de onwettige kant is. En dan zijn bijna de helft van de Fransen 'de extremen'. Als je voortdurend uitlegt dat juist die actoren illegitiem zijn die het volk besluit een centrale plaats te geven in de kiesstrijd, en je dus geen keuze hebt.

Je hebt geen twee opties, je hebt er maar één en anders ga je naar de hel, je gaat naar ...je geeft je af met onaanraakbaren. Maar als je de electorale keuze voortdurend delegitimeert, en in plaats van twee keuzes laat je er maar één: wel, dan devalueer je de waarde van de kiesuitslag.

Al die syndicalisten die ons vertellen: ‘Och ja, we hebben op Emmanuel Macron gestemd, we hadden geen keus, het is een kwestie van waarden.’ Maar ik zou gewoon willen weten, neem over de kwestie van de pensioenen, en als we de hypothese buiten beschouwing laten dat Marine Le Pen een duivel zou zijn – wat mogelijk is, maar misschien ook niet het geval – als we besluiten om gewoon te kijken naar het programma ...stond dan niet op het niveau van de waarden, op het sociale niveau een groot deel van de mensen die op Emmanuel Macron hebben gestemd gewoonweg dichter bij de kandidaat die ze door het slijk haalden?

We zien vandaag dat de vraag niet is op wie we moeten stemmen, laten we wel wezen. De vraag is eenvoudig als we besluiten te zeggen wat de electorale keuze wás. Het ging tussen een goede optie en een minder goede, en tussen Goed en Kwaad, tussen de Republiek en de anti-republiek.

Zo devalueer je de waarde van de electorale keuze, en wanneer je dan probeert te hervormen, heb je niet langer de nodige populaire steun om je hervormingen door te drukken, wat ze ook mogen zijn.

 

Mathieu Bock-Côté: Moi je suis un démocrate à l’ancienne: je crois aux élections, je crois vraiment au primat du peuple électoral sur le peuple de la rue. Mais je constate une chose quand le système électoral est truqué. Truqué, non pas à la manière de je ne sais quel trucage de vote …ce que j’appelle le système truqué c’est quand vous expliquez, d’une élection après l’autre, que l’autre choix est fondamentalement illégitime ...le cordon sanitaire, l’idée que l’autre camp ce sont ...c’est l’infréquentable. Puis ensuite près de la moitié du peuple français ce sont ‘les extrêmes’.

Quand vous expliquez sans cesse que les acteurs que le peuple décide de placer au cœur de la concurrence électorale sont illégitimes. Donc vous n’avez pas le choix, vous n’avez pas deux options. Vous avez une seule option sinon vous allez dans les enfers, vous allez vous ...vous fréquentez les infréquentables. Mais quand vous délégitimisez toujours le choix électoral, et qu’au lieu de deux choix, vous en avez seulement un: et bien vous dévaluez la valeur du résultat électoral.

Tous ces syndicalistes qui nous disent: 'Oh oui, on a voté pour Emmanuel Macron, on n’avait pas le choix, c’est une questions de valeurs.' Mais moi je voudrais simplement savoir, sur le plan de la question des retraites, si on laisse de côté l’hypothèse que Marine Le Pen serait un diable – c’est possible mais peut-être c’est pas le cas non plus – si on décide de simplement regarder sur le plan programmatique, est-ce que sur le plan des valeurs, sur le plan social, une bonne partie des gens qui ont voté pour Emmanuel Macron, n’étaient-ils pas simplement plus près de la candidate qu’ils vouaient aux gémonies?

On voit aujourd’hui, la question n’est pas de savoir pour qui voter, on se comprend bien. La simple question c’est quand on décide de dire quel était le choix électoral. C’est entre un bonne option, une moins bonne option, et entre le Bien et le Mal, entre la République et l’anti-république, vous dévaluez la valeur du choix électoral, et quand vous cherchez à réformer, vous n’avez plus l’adhésion populaire nécessaire pour pousser vos réformes quelles quelles soient.

Een halve bekering

Joël De Ceulaer en Filip Dewinter hadden daarnet een debat op VTM, onder leiding van Jan De Meulemeester, en daaruit dit fragmentje:



Joël De Ceulaer: En wat nu gebeurt in de rest van Europa en in de Verenigde Staten, met Trump enzovoort, als je daarover leest nu, dan spreekt men inderdaad over Frankrijk en over Wilders en over Oostenrijk enzoverder, maar, ere wie ere toekomt – enfin, hoe akelig dat ook klinkt want ik vond dat bijzonder ongunstig natuurlijk, dat mag wel duidelijk zijn – maar Vlaams Blok was eerst hé, Vlaams Blok was vóór Pim Fortuyn en vóór Geert Wilders, en vóór Oostenrijk en FN…
Filip Dewinter: Dat is juist.
Joël De Ceulaer: …in Frankrijk. Dat is zo. Dus in feite, wat nu gebeurt in Europa, dat hebben wij in Vlaanderen al eens meegemaakt, en de partij zal opnieuw stijgen, dat maakt me niet bang. Waarom niet? Omdat ze vastzit in het cordon sanitaire, daarin zal blijven vastzitten, en de instellingen en de democratie robuust genoeg is gebleken om zo’n partij uit te zweten.

Opmerkelijk dat Joël De Ceulaer in de eerste minuten van het gesprek het cordon médiatique, waar hij en alle journalisten jarenlang bij hebben gezworen, resoluut afwees als zijnde contraproductief, schadelijk dus. Maar op het cordon sanitaire blijft hij rotsvast vertrouwen. Misschien gelooft hij het zelf wel – of toch half en half – van die robuuste instellingen en die stevige democratie, maar wat moeten we van dat "uitzweten" maken? In welke zin hebben zijn robuuste structuren een partij uitgezweet waarvan hijzelf zegt dat ze flink zal groeien, en de "invloedrijkste politicus van de voorbije dertig jaar" heeft voortgebracht?

Tocqueville, Condorcet en nog een paar anderen

Ik heb geen zin om het allemaal te transcriberen en te vertalen, maar hier is de (gemonteerde en sterk ingekorte) audio van "La Tyrannie de la majorité", uitzending van France Culture.

Je hoort een perfecte, zij het oude definitie van het begrip "cordon sanitaire", en zelfs van "cordon médiatique":

Televisie moet het van het beeld hebben

De lichtheid van de babbeltjes die je op de tv te horen krijgt in politieke programma’s is meestal goed verteerbaar op voorwaarde dat je aandacht afgeleid raakt door het beeld. Af en toe krijg je op de achtergrond misschien een aantrekkelijke vrouw te zien, een glimp volstaat, ongeveer zoals bij de Elisabethwedstrijd waar je soms een bepaalde violiste van het orkest wil zien die helaas maar af en toe verschijnt maar je wel het hele concert doet uitkijken. Een andere goede mogelijkheid is dat er op de voorgrond een vent zit die juist door zijn lelijkheid weer interessant wordt.

Al te vaak echter maken we het mee dat geen van beide gunstige factoren voorhanden is, en de kijker bijgevolg aan verveling en ergernis wordt overgeleverd want hij hoort nu wat hij hoort, als was het radio:

Ivan De Vadder: Als je zelf een peiling moet houden om te zeggen dat je goed bezig bent, dan ben je niet goed bezig.
Steven Samyn: Ja, inderdaad ja de, ja de, het Vlaams Belang is, is gewoon volledig dood gewicht geworden. Een zweeppartij, maar een zweeppartij die een kwart van de stemmen haalt daar doe je iets mee. Een zweeppartij die met de tien procent flirt, ja als je, je moet zeggen, een beetje later in dat fragment zei hij, Gerolf Annemans: wij doen aan verandering, verjonging, inhoudelijke vernieuwing. En dan heb ik zoiets… ja de partij is tegen de islam, tegen de immigratie, tegen de Europese Unie…
Ivan De Vadder: Filip De Winter maakt vandaag bekend dat hij zijn dochter in Wallonië wil op een lijst, Vlaams Belanglijst zetten. Dat is wel verjonging en vernieuwing.
Steven Samyn: Ja maar dan zie je, da’s zo een schreeuw om aandacht. Partijen die in de, in de problemen zitten, waar de media nie meer spontaan naartoe gaan, die niet de talk of town zijn, die proberen de meest waanzinnige ideeën naar voren te schuiven. Da’s een leuk ideetje dat vandaag gelanceerd wordt en dat morgen weer…
Ivan De Vadder: Maakt dat een kans, mevrouw Lamquin…

Dat was De Zevende Dag, en beeldgewijs was er met geen van beide heren iets mis, het beeld was neutraal, de interviewer spreekt bovendien goed en ook Samyn trekt op dat gebied min of meer zijn streng. Maar dan loert zoals gezegd het gevaar dat de kijker op de inhoud begint te letten.

Die eerste vraag zou je zonder veel slechte wil als a leading question kunnen omschrijven: het antwoord zat er al in vervat. Maar misschien was dit bedoeld als een soort beleefdheid, om Samyn het niet te moeilijk te maken en hem op zijn gemak te stellen.
Steven bevestigt inderdaad opgelucht en blij, maar raakt helaas meteen daarna op drift met zijn “daar doe je iets mee”. Dat is natuurlijk een leugen, of in zijn geval misschien een vergeetachtigheid, want al heb ik niets tegen een cordon sanitaire, een cordon médiatique is heel iets anders en Steven moet daar ooit al van gehoord hebben.
Maar na zijn, alles bijeen, toch sterke begin wordt Steven ronduit onvoorzichtig. Partijen zomaar wegzetten die in een peiling (!) net onder de tien procent blijven –en in andere peilingen weer niet– is niet bijster verstandig. Zeker zullen ook bepaalde andere partijen dit niet graag gehoord hebben. Partijen die net in het stemhokje daaronder blijven en met de kiesdrempel “flirten” zoals hij dat zo mooi zei.
Verder lijkt Steven te denken dat partijen die “verjongen en vernieuwen” meteen heel hun programma opzij zullen zetten, of dat toch behoren te doen.
Dat doen partijen inderdaad wel eens, Steven: ze voeren dan belastingen in die ze zelf even later weer “pestbelastingen” noemen, tegen elke ministeriële collegialiteit in. Of ze zeggen dat de befaamde “Burgermanifesten” maar om te lachen waren.
Maar nu stel ik het geheugen van onze jonge vriend al te zeer op de proef.

Zou hij nu alweer gelogen hebben?

.

Als iemand verklaart dat het eergisteren geregend heeft, terwijl iedereen weet dat de man van meteorologie helemaal niets kent en wel vaker uit zijn nek kletst, dan nog kan het eergisteren geregend hebben.

In de politiek is dat niet anders. Als een politicus zegt dat een collega van hem ooit, ergens iets heeft verklaard, dan mag hijzelf nog als fabulator bekend staan, of zelfs als notoire feitenontkenner, een soort negationist: hij kan niettemin gelijk hebben.

Van Karel De Gucht bijvoorbeeld is bekend dat hij premier Balkenende in een interview ooit een Harry Potter noemde, en ook is bekend dat Karel dat achteraf probeerde te ontkennen. In eerste instantie wilde hij zelfs ontkennen dat er een interview was geweest. De interviewende journalist was een leugenaar in dat geval, maar helaas had de man zijn geluidsbestandje met daarop die uitspraak van Karel nog niet in de vuilnisbak gegooid.
Goed, dat is allang vergeven en vergeten, en zo manifest heeft Karel daarna nooit meer gelogen – behalve dan misschien in fiscale kwesties of in kwesties van voorkennis, maar dat moet nog blijken.
.

Ander onderwerp: dat er in het politieke debat meer kwaliteit moet komen, daar is iedereen het over eens, ook Karel, en hij benadrukte dat sterk in "De Ochtend", het Radio1-programma waar Lisbeth Imbo eertijds nog gastvrouw van is geweest. Onder haar leiding had Karel daar een tweegesprek met Bart De Wever. Bart mocht wel eens wat meer kwaliteit in het debat brengen vond Karel, en hij gaf meteen zelf het goede voorbeeld:

KDG: En dat is het politieke debat zoals het moet gevoerd worden. Wat is het verhaal van de N-VA? Als we alleen waren, met de Vlamingen allemaal bij mekaar, dan moeten we niet meer betalen voor de Walen, en dan gaan we minder belastingen betalen, gaan we ons veel beter thuis voelen [BDW: dat was dat niveau?] want Vlaanderen [dat is het niveau waar dat u over spreekt?] want Vlaanderen, dat is eigenlijk de ideale omgeving waarin je een ethische gemeenschap kan opbouwen, waarbij je met andere woorden hetzelfde kan denken. Ja, ik heb niet de indruk dat iedereen in Vlaanderen hetzelfde denkt, en maar gelukkig ook. Dat is het verhaal van de N-VA. En wat ik dus doe, in dat artikel en in –euh… ik ben bezig aan een boek, dus er komt nog wel meer– is dat verhaal ontkràchten en zeggen: dat is helemaal niet waar wat die mensen zeggen!
BDW: Als ik een woordvoerder nodig heb, dan zal ik u niet bellen. Als ik een verhaal heb, dan vertel ik dat liever zelf. En dàt vind ik het gebrek aan niveau. Spreek over uw eigen verworvenheden, [KDG: ik heb dat gedaan] over uw eigen verhaal, zeg wat de VLD te bieden heeft, verdedig uw eigen beleid. Wat ik vaststel is dat men alleen nog maar inderdaad over ons kan spreken, en een karikatuur maakt van ons verhaal. Dat verhaal dat u vertelt, dat herken ik zelfs niet hé, over die ethische gemeenschap waar iedereen hetzelfde denkt. Waar hààl je dat? [Dat hebt ge gezegd] Ik investeer nu zoveel... [letterlijk gezegd] Dat heb ik helemaal niet gezegd.

. Ja, hoe zit dat nu? Heeft De Wever dat gezegd, letterlijk nog wel, of niet? Een van de twee liegt, dat staat vast volgens Aristoteles – of anders volgens Archimedes.*
Maar wie van de twee, Bart of Karel liegt hier? Op statistische gronden denk ik in dit geval Karel, vanwege zijn eerbiedwaardige track record, maar het kan misschien toch Bart zijn, want die heeft ook wel eens rare dingen gezegd. Zo zwoer hij ooit nog bij hoog en bij laag dat hij het cordon sanitaire verwerpelijk vond, maar Bart heeft nadien dat cordon toch voorbeeldig nageleefd.
.
Wij blijven in het ongewisse.
--------------
* Karel haalde die twee eerder in het gesprek door elkaar. Niet erg hoor, het klonk toch nog enigszins erudiet.

Alexis de Tocqueville over Cordon en PC

Laatst ging het hier over het begrip populisme, en wat de betekenis daarvan mocht zijn. Deze keer bekijken we twee aan elkaar verwante begrippen, namelijk politiek correct en cordon sanitaire. Die zijn minder modern dan gemeenlijk wordt aangenomen, en de klassieke auteur Alexis de Tocqueville omschreef ze uitstekend, al kunnen er bedenkingen zijn bij zijn begrip "meerderheid".
Ik weet dat zijn werken in het Nederlands vertaald zijn, vanzelfsprekend, maar ik heb enkel de Franse tekst bij de hand en vertaal daarom een passage:

Over de greep die in Amerika de meerderheid heeft op het denken

Zodra zich onherroepelijk een meerderheid heeft gevormd rond een vraagstuk, wordt er in de Verenigde Staten niet meer geredetwist – Waarom dat zo is – De morele macht van de meerderheid op de ideeën – Democratische republieken maken het despotisme tot iets immaterieels.

Als men onderzoekt hoe in de Verenigde Staten ideeën ontstaan, dan merkt men heel duidelijk hoezeer de macht van de meerderheid alle machten overtreft die wij in Europa kennen. Opinies vormen een onzichtbare en bijna ongrijpbare kracht die elke tirannie voor schut zet. In onze tijd kunnen ook de meest absolute heersers van Europa niet beletten dat er in hun staten in stilte bepaalde gezagsvijandige gezindheden gangbaar blijven, zelfs tot aan hun hoven toe. Niet zo in Amerika: zolang daar de meerderheid nog onzeker is, praat men; maar zodra deze zich onherroepelijk heeft uitgesproken zwijgt elkeen, en zowel vriend als vijand lijken samen in het gareel te lopen. De simpele reden hiervoor is: geen monarch is zo absoluut dat hij alle maatschappelijke krachten in de hand kan houden of hen verslaan, zoals een meerderheid, bekleed met het recht om wetten uit te vaardigen en ten uitvoer te leggen, dat wel kan.
Een koning bezit ook enkel materiële macht, die op de gedragingen wel inwerkt, maar op de gezindheden geen vat krijgt; een meerderheid is echter bekleed met een materiële zowel als een morele macht, die op de gezindheid niet minder inwerkt dan op de gedragingen, en die tegelijk acties belet én de wens daartoe.
Ik ken geen ander land waar, in het algemeen gesproken, minder geestelijke onafhankelijkheid en echte vrijheid van discussie heerst dan Amerika.
Er bestaat geen religieuze of politieke theorie die men in de constitutionele staten van Europa niet vrijelijk zou kunnen prediken, en die niet ook in de andere zou doordringen; want er is in Europa geen land zozeer aan één enkele macht onderworpen, dat diegene die de waarheid wil verkondigen er geen steun zou vinden die hem beschutting verleent tegen de gevolgen van zijn onafhankelijkheid. Als hij het ongeluk heeft onder een absoluut bewind te leven, dan vindt hij vaak het volk aan zijn zijde; als hij in een vrij land woont, kan hij zich desnoods verschuilen achter het koninklijke gezag. In democratische gewesten beschermt de aristocratische fractie van de samenleving hem, en in de andere doet de democratie dat. Maar binnen een democratie zoals die in de Verenigde Staten is georganiseerd heb je maar één gezag, één enkel element van kracht en welslagen, en daarbuiten niets.
In Amerika trekt de meerderheid een geduchte cirkel rond de vrije gedachte. Binnen die krijtlijn is de schrijver vrij; maar wee hem die zich erbuiten zou wagen. Niet dat hij een autodafe hoeft te vrezen, maar hij staat bloot aan alle soorten van afschuw, en aan dagelijkse vervolgingen. Een politieke carrière is voor hem uitgesloten: hij heeft immers de enige macht beledigd die zulke carrière voor hem zou kunnen openstellen. Alles wordt hem ontzegd, tot zelfs zijn eigenwaarde. Vóór hij zijn opinies publiceerde dacht hij nog medestanders te hebben; nu hij zich voor iedereen bloot heeft gegeven, gelooft hij niet langer dat hij er nog heeft; want diegenen die hem afkeuren, geven daar luid uitdrukking aan, en diegenen die denken zoals hij, maar niet zijn moed bezitten, houden zich gedeisd en stil. Hij zwicht, buigt onder de last van elke dag, en hult zich in stilzwijgen, als had hij wroeging over zijn oprechte woorden.
Kettingen en beulen waren de lompe instrumenten die de tirannie destijds gebruikte; maar in onze tijd heeft de beschaving tot zelfs het despotisme geperfectioneerd, ook al leek dat niets te leren meer te hebben.
De prinsen hadden om zo te zeggen het geweld gematerialiseerd; de democratische republieken van onze dagen hebben het geweld omgevormd tot iets dat net zo geestelijk is als de menselijke wil, die het aan banden wil leggen.

Onder het absolute bewind van een enkeling sloeg het despotisme botweg het lijf, om zo de ziel te treffen; en de ziel, die aan deze slagen ontkwam, verhief zich in alle glorie er boven; maar in de democratische republieken gaat de tirannie niet meer op die manier te werk; zij laat het lijf met rust en gaat recht op de ziel af. De meester zegt niet meer: u zult denken zoals ik, of u gaat eraan; hij zegt: het staat u vrij om niet te denken zoals ik; uw leven, uw have en goed, alles mag u behouden; maar vanaf nu bent u een vreemde onder ons. Uw burgerrechten zult u behouden, maar ze zullen nutteloos voor u zijn; want als u naar de gunst van uw medeburgers dingt, zullen zij u die niet verlenen, en indien u nog maar hun achting verlangt, dan nog zullen zij doen alsof ze die weigeren. U zult onder de mensen blijven, maar recht op medemenselijkheid zal u worden ontzegd. Als u toenadering tot uw gelijken zult zoeken, zullen zij u als een onrein wezen mijden; en diegenen die in uw onschuld geloven, juist diegenen zullen u in de steek laten, want anders zou men op hun beurt ook hen mijden. Ga in vrede, ik spaar uw leven, maar dat zal erger zijn dan de dood.
De absolute monarchieën hadden het despotisme onteerd; laten we uitkijken dat de democratische republieken het niet alsnog in eer herstellen, en dat zij, door het voor enkelingen zwaarder te maken, het niet in de ogen van de meerderheid ontdoen van zijn hatelijke aspecten en zijn vernederende karakter.

Alexis de Tocqueville

De la démocratie en Amérique

(d’après la douzième édition, 1848)

Préface d’André Jardin

Éditions Gallimard 1981, tome I, pp. 380-3

.

Die affiche is onvolledig

.
Niemand staat wellicht te springen om nog iets te lezen over de drie verdraagzame concerten die de Koloniale Kloterij wil inrichten, de week voor de gemeenteraadsverkiezingen. Over het hele gedoe daarrond, beginnend met de onnozele reactie van het Vlaams Belang, is al veel en veel te veel geschreven. En al zag direct elkeen die kan lezen dat er in de bewuste brief van Dewinter helemaal geen sprake was van afdreiging, zoals de kwaliteitsjournalisten eendrachtig wél schreven, toch blijft: het Belang had die brave zangers met rust moeten laten. Quelle importance? Belangverkozenen houden zich (gedwongen) vér van kwisjes en talkshows en spelletjes en BV-gelul, en juist die omstandigheid levert hen massa’s stemmen op, die zij anders zouden mislopen. Meer geluk dan verstand lijkt wel, want als Dewinter zijn verstand gebruikt dan zwijgt hij in alle talen over de mensen die wél in dat circuit zitten.
Ik zou deze concertkwestie trouwens van een andere kant willen bezien, al moet ik meteen bekennen dat ik van popmuziek en schlagers geen kaas gegeten heb. Mijn vermoeden is dat er op de voorlopige 0110-affiche heel wat artiesten ontbreken. Mensen die niet direct in het gelid zijn gesprongen, ofwel niet gevraagd zijn.
Deze afwezigen riskeren de komende weken in een kwalijk licht te verschijnen. Immers, spreken wij hier over manifeste dienstweigering, of betreft het nalatigheid? Er bestaan ook delicten per omissionem meen ik. Een betrouwbare namenlijst van afwezigen opstellen gaat mijn krachten te boven, maar ik neem aan dat kwaliteitsjournalisten dat wel kunnen ...en hier zitten diepgaande interviews in.
Eén raad alvast kan ik aan de toekomstige ondervraagden, les accusés de l'avenir aanbieden: er zijn best ernstige redenen te bedenken voor uw werkverlet – een ander contract die dag, een buitenlandse tournee. Maar bijvoorbeeld een doktersbriefje, zoveel maanden op voorhand, zou ik afraden.