19 januari 2021

Allemaal zijn wij drager van het virus

De grote graeciste Jacqueline de Romilly (1913-2010) schreef geregeld stukjes voor het Franse blad Santé Magazine. Een aantal jaren deed ze dat, en vanzelfsprekend gingen die stukjes over gezond en ziek taalgebruik. Ze zijn gebundeld in Dans le Jardin des Mots (Livre de Poche).

Een van haar geliefkoosde mikpunten was de modieuze en pompeuze taal van managers, politici, journalisten en experts van allerhande soort:

Tegen gezwollen woorden

De taal die wij spreken, die we in onze kindertijd leerden en die men al eeuwen spreekt, de taal waarin we ons elke dag uitdrukken, kan in goede of minder goede gezondheid verkeren. Als het haar slecht gaat zullen onze denkwereld en ons dagelijks leven veranderingen ondergaan. Maar omgekeerd hangt het van ons af, hangt het van ons allen af of het haar goed gaat of minder goed, want allemaal zijn wij dragers van het virus en de besmettelijkheid is groot. (…)
Om ons tegen dit virus te verweren, is het meen ik een maatregel van hygiëne om naar de oude teksten terug te keren waarin de taal gerespecteerd werd, zoals je door een verblijf in de bergen waar je zuivere lucht inademt weer gezond wordt.
(Septembre 1998)
 

Nu weet ik weet niet of Jacqueline de Romilly ook Churchill las, maar ze zou het met hem zeker eens zijn geweest waar hij in My early Life zegt wat hij in Harrow leerde: ‘I got into my bones the essential structure of the ordinary British sentence – which is a noble thing.'
En zeker had het antwoord haar doen glimlachen dat hij aan de baas van de Militaire Inlichtingendienst schreef, toen die hem zijn plannen voor de invasie van Normandië had uiteengezet: ‘Why must you use intensive here? Intense is the right word. You should read Fowler’s Modern English Usage on the use of the two words.’

17 januari 2021

Dramatische ontwikkeling in de voedingsindustrie


Het is zeker mogelijk om bijvoorbeeld ajuinsaus of erwtensoep of hutsepot, of om het even welke stoverij* te maken zonder toevoeging van een theelepeltje Liebig Vleesextract. Velen zullen dat ook zo doen, maar zonder op hen neer te kijken: zij zijn van een andere parochie.

Wat wil nu het geval? Dit vleesextract is altijd al moeilijk verkrijgbaar geweest, en met de tijd is dat steeds hachelijker geworden, en nu is het ook in de Delhaize van de Martelaarslaan niet meer te vinden. Dat was in Gent de laatste toevluchthaven: de Carrefours &c. hadden het al lang niet meer.

En het is waar, Liebig Vleesextract is geen goedkoop product – vijf of zes euro voor een potje van 50 gram. Toch een goede honderd euro voor een kilo zal je zeggen, maar een kilo heb je nooit nodig.

Hier past een kleine historische uitweiding. Justus, Freiherr von Liebig (1803-1873), de beroemde scheikundige die de kunstmest uitvond, kwam ook op het idee om uit het vlees van runderen een extract te puren. In Zuid-Amerika slachtte men die beesten voor de huiden en de hoornen, die dan in Europa verkocht werden. Vers vlees viel nog niet te transporteren, maar een extract natuurlijk wel. Dr. Liebig wilde hiermee het cretinisme bestrijden las ik ergens, een ziekte die in afgelegen bergstreken veel voorkwam, te wijten aan voedingstekorten met een schildklierafwijking als gevolg die zwakzinnigheid veroorzaakte** – politiek incorrecte Fransen hoor je ook nu nog wel een domme of zwakzinnige persoon (m/v/x)  ‘un(e) crétin(e)’ noemen.


Behalve de smaak ervan, die niet te vergelijken is met een bouillonblokje, is er dus reden te over om dit product van de goede dokter te gebruiken. Het aan een bevolking ontzeggen is een aanslag op de volksgezondheid. Elk van zijn potjes draagt zijn handtekening trouwens.

_________

* ‘stoofvlees’ zegt het Nederlands, maar er bestaat ook linzenstoverij, bonenstoverij enzovoort.

** ‘Nous ne parlerons point de ces cas où l'engorgement (...) produit la stupidité la plus absolue dans certains pays montueux . (...) chez les vrais crétins, le cerveau n'ayant presqu'aucune action comme organe de la pensée (...).’ dr. Pierre-Jean-Georges Cabanis (1757-1808), Rapports du physique et du moral de l'homme, 1808.

[Deze dokter Cabanis moet niet verward worden met de latere dr. Augustin Cabanès (1862-1928) die in zijn prachtige reeks van drie boeken ‘Grands Névropathes’ achtereenvolgens Pascal, Molière, Chateaubriand, Byron, Shelley, Baudelaire, Wagner, La Fontaine, Rousseau, Rétif de La Bretonne, Bernardin de Saint-Pierre, Lamennais, Comte, Musset, Hugo, Sainte-Beuve, les frères de Goncourt, Hoffmann, Heine, Swift, Quincey, Coleridge, Cooper, Tennyson, Chopin, Gogol, Gontsjarov, Lermontov en Dostojefski beschreef.]

13 januari 2021

Davy Crockett is niet zo gevaarlijk


Zijn Facebook en Twitter nieuwsmedia? Sommigen zeggen: nee, het zijn privéfirma's zoals andere, en je aanvaardt hun voorwaarden door gebruik te maken van hun diensten. Daar is Éric Zemmour het niet mee eens. Volgens hem beschikken zij over een onaanvaardbare monopoliepositie, volgen zij een redactionele, dus ideologische lijn, filteren zij boodschappen, en zijn het dus ook nieuwsredacties. Overigens, en Zemmour vermeldt dit niet, maar of je nu wel of niet op Facebook of Twitter zit: inlichtingen over je nemen zij toch.


Zemmour:
Die lui meten zich een volstrekt schandelijke interventie in het politieke leven aan. Met welk recht censureren zij de enen wél en anderen niet? 
Met welk recht censureren zij de enen? Ik weet het want ik heb met Facebook te maken – ik zei u dat eerder al hier – want geregeld worden er accounts afgesloten van 'Vrienden van Éric Zemmour' enzovoort. Maar waar bemoeien die lui zich mee? Waar halen ze het, om nog maar te beoordelen wat gezegd moet worden en wat niet? Dat is toch een democratisch schandaal, en dan tooit men zich met de democratie en wil men die duizenden lui de les lezen die het Capitool binnendringen? Maar veel erger is wat van hun kant Facebook en Twitter doen met het verzamelen van miljoenen inlichtingen over ons hele leven. Die zijn veel machtiger dan die arme drommel die op David Croquette lijkt. Ziet u...
Christine Kelly: Davy Crockett.
Zemmour: ...de echte bedreiging voor de democratie gaat uit van Facebook en Twitter, niet van David Croquette.
 

Éric Zemmour :
Ces gens-là s’autorisent une intervention dans la vie politique qui est absolument scandaleuse. De quel droit ils censurent les uns et pas les autres ? De quel droit ils censurent les uns ? Je le sais parce que moi j’ai affaire à Facebook – je vous l’ai déjà dit ici – mais régulièrement des comptes d’Amis d’Éric Zemmour etcetera sont fermés. Mais de quoi se mêlent-ils, ces gens ? En quoi peuvent-ils juger de ce qui doit être dit, et ce qui ne doit pas être dit ? Mais c’est un scandale démocratique et on vient se parer de la démocratie, et on vient donner des leçons à des milliers de types qui rentrent au Capitole. Mais c’est beaucoup plus grave de la part de Facebook et de Twitter qui centralisent des millions d’informations sur toutes nos vies. Ils sont beaucoup plus puissants que ce pauvre type qui ressemble à David Croquette. Voyez-là…
Christine Kelly : Davy Crockett.
Zemmour : …les vraies menaces pour la démocratie c’est Facebook et Twitter. Ce n’est pas David Croquette.

5 januari 2021

Strootjetrekken is ook plezierig


In Frankrijk heeft Macron gisteren 35 burgers door lottrekking laten aanwijzen. Hij had daartoe al enige tijd geleden beslist, en zij moeten hun oordeel geven over de vaccinatiestrategie van de regering. Niet dat het er veel toe doet, maar vijfendertig lijkt weinig voor een «collectif de citoyens» dat het hele Franse territorium moet vertegenwoordigen. Een eerdere loterij – over het klimaat: «la Convention citoyenne sur le climat» – telde immers 150 leden.

Hier hadden we jaren terug de zogenaamde G1000, die in werkelijkheid een G704 was, maar dat is nog altijd 20 keer meer dan Macron zijn nieuwe klasje. Helaas is zoals we weten dit prachtige initiatief van David Van Reybrouck, dat nochtans alle steun van de overheid en de media kreeg …op niets uitgedraaid. Om in de geest van het evenement te blijven, zeggen we dit ook in het Frans: c’est tourné en eau de boudin.

David zag lottrekking als aanvullend bij een democratie met échte verkiezingen. Zelf denk ik dat zulke grappen de democratie juist onderuit willen halen. Daar kun je trouwens een goede reden voor bedenken: vaak heeft de bevolking de neiging om verkeerd te stemmen.

Mensen als David of Emmanuel beroepen zich dan graag op het voorbeeld van Athene, waar sommige functies tenslotte ook bij lottrekking verdeeld werden. Dat staat wel chic, maar het slaat nergens op: zoals Plato al opmerkte laten we de beslissingen dan aan Zeus over, en met zijn zegeningen springt die karig om. Overigens moet een Staat zeer spaarzaam gebruik maken van lottrekking want we kunnen dan alleen hopen dat het goed afloopt, zei hij in zijn Wetten (VI, 757c,d,e).

Erger dan Plato zijn wij eraan toe. Zonder in de plaats van David of Emmanuel te spreken, maar de meeste Europeanen geloven niet meer in Zeus en zien slechts het blinde lot. Dan verliest het kansspel van die jongens elke zin en kun je net zo goed een lotje kopen in Jannie Haek zijn winkel. Al kun je ook zeggen dat de gunsten van Zeus niet zo sterk verschillen van die van het Lot: ‘…en attendant que Dieu se révèle, je crois que son premier ministre, le hasard, gouverne aussi bien ce triste monde que lui,’ vond Stendhal.

Om nog even bij Plato te blijven: in Athene was overgave aan het toeval dus nog begrijpelijk. Trouwens, om onlusten te vermijden moest elke Staat af en toe zijn toevlucht wel nemen tot lottrekking, want die heeft tenminste de schijn van gelijkheid.

Een voordeel van lottrekking is ongetwijfeld dat de notie ‘volk’ verdwijnt, en meteen ook de democratische ‘volkswil’. Er zijn alleen nog individuen, en die kunnen gecoacht worden door experts die lekker mee aanschuiven aan die tafel van 35, zoals ze dat al deden bij de 704.

Een referendum zou desnoods ook kunnen – als we tenminste de wil van het volk willen kennen – maar zeker Emmanuel weet dat zoiets uit den boze is na ‘Maastricht’. Frankrijk en Nederland verwierpen die tekst immers. Het plan van Giscard (en Dehaene) werd kort daarop zonder slag of stoot, en vooral zonder referendum goedgekeurd door de zelfbenoemden van de EU, onder de naam ‘Verdrag van Lissabon’. Giscard zei dat er aan zijn tekst zo goed als niets was veranderd, en de democraat Dehaene vond dat het juist goed was dat het plebs niets zou begrijpen van wat er in dat ingewikkelde en duistere verdrag precies stond.


27 december 2020

Nergens vind je nog een telefooncel!

Als hij wilde telefoneren liep Maigret meestal een café binnen. Hij dronk bij die gelegenheid vlug un petit calva of ‘s zomers een pint bier. In de lente soms een wit wijntje. Op straat waren er ook wel cabines maar mijn indruk is dat hij daar minder gebruik van maakte.

Politiemensen moeten zich vandaag anders zien te behelpen want de cafés zijn dicht, en zoals zoveel dingen zijn de telefooncabines verdwenen. Telefoons heten trouwens niet meer telefoon: ze hebben nu andere namen en doen veel andere dingen.

Wat ook verdwijnt zijn de politieke partijen, of in ademnood veranderen die van naam in de hoop op nieuwe golven mee te kunnen surfen. Voor hen ziet Zemmour het in de komende tijd niet de goede kant opgaan:


Éric Zemmour: In 1990 bracht Jacques Chirac de Staten-Generaal van de oppositie samen, toen dus de RPR en de UDF. Weet u wat het programma rond immigratie was? Het was: afschaffing van de familiehereniging; sociale uitkeringen bij voorkeur voor mensen met de Franse nationaliteit; einde van het droit du sol; én, de islam is niet compatibel met de Franse cultuur.
Zemmour: Ik verzeker u, ik was erbij in 1990, ik weet het nog heel goed.
Elkrief: Hmm.
Zemmour: En u mag het opzoeken, want tegenwoordig verifieert men alles op het internet.
Elkrief: Want dat is belangrijk, het is belangrijk en ik zal…
Zemmour: Het spreekt dat ze niets van dit alles uitgevoerd hebben. In 2007 voert Nicolas Sarkozy campagne rond identiteit. Zijn fameuze Kärcher, u herinnert zich dat. Hij belooft de Kärcher en we krijgen Kouchner. Hij geloofde met andere woorden dat hij met een identitair discours de kiezers van het Front National zou weghalen. Alleen zijn de kiezers van het Front National één keer bedrogen geweest, en zullen ze dat geen tweede keer laten gebeuren. Ik denk dus… daarom is het dat ik u zeg dat ze dood zijn. Ze zijn dood omdat de mensen hen niet langer geloven, precies zoals de Parti Socialiste.
Elkrief: We komen daar nog op terug want inderdaad: hoe kan republikeins rechts nog overleven, of helemaal niet, of gaat het verdwijnen?
Zemmour: Ja, ja het zal verdwijnen.
Elkrief: De partij Les Républicains zal verdwijnen?
Zemmour: De LR zal verdwijnen, net zoals de PS zal verdwijnen …of nog even blijven zoals de telefooncabines.



22 december 2020

Voetbal is geen schoonheidswedstrijd

April Benayoum, Miss Provence is niet Miss France geworden. Dat werd Amandine Petit, Miss Normandie.

Benayoums vader heeft de Israëlische nationaliteit, en toen dat bekend werd regende het antisemitische tweets en werd er opgeroepen om niet voor haar te stemmen, en als ik het goed begrepen heb gaf die campagne de doorslag want eerst was de uitslag onbeslist tussen die twee.

In eerste instantie probeerden de goede media de stemmingmakerij en de antisemitische tweets en FB-berichten aan ‘extreemrechts’ toe te schrijven, maar daar is de advocaat Gilles-William Goldnadel het niet mee eens:

‘Als we kijken naar de identiteit van wie zich hebben uitgelaten, dan zien we dat ze uit de vertrouwde banlieues komen. Er is een tijd geweest dat men bij antisemitische daden inderdaad in de richting van extreemrechts moest zoeken. Maar ik ben een echte Jood, geen ingebeelde Jood en de realiteit gebiedt me u de objectieve waarheid te zeggen: na 1945 heeft er in Frankrijk enkel nog joods bloed gevloeid als gevolg van het islamisme en de anti-Israël ingesteldheid. Het oude antisemitisme van extreemrechts is vandaag helemaal een restverschijnsel.’

Goldnadel had ook iets te zeggen over het voetbal. Na het incident bij PSG van vorige week kregen we immers een nieuw incident, deze keer in Duitsland.

De Franse zwarte speler Marcus Thuram spuwde een Oostenrijkse blanke speler in het gelaat en kreeg een rode kaart. Daar bleef het niet bij: hij wordt enkele weken geschorst en moet een maandloon afstaan aan een goed doel. Hopelijk mag hij dat goede doel zelf uitkiezen en kan hij van een belastingaftrek genieten.

Hierover Goldnadel: ‘Wat me vooral interesseerde was het ongelooflijke verschil in behandeling van de twee evenementen, zowel kwantitatief als kwalitatief. Bij de match tussen PSG en die Turkse club was het een planetair evenement. Zowel de voetbal-elite als de politici en onze minister van Sport deden hun duit in het zakje. Ze wilden er per se een teken van racisme in zien, al is iemand aanduiden met zijn huidskleur helemaal geen racisme. Als ik een groep zwarten zie en daartussen een mij onbekende blanke wiens naam ik niet weet, dan zeg ik: die blanke daar. Ik ben nochtans geen antiblanke racist meen ik. Dat men daar een planetair evenement van heeft gemaakt vind ik veelbetekenend.

In tegenstelling daarmee heeft niemand het aangedurfd om te suggereren dat als een zwarte een blanke in het gezicht spuwt, dit een nogal opmerkelijk teken van racisme zou kunnen zijn. Ik ben er niet zeker van en wil het niet eens zo stellen.

Ik wil eenvoudig maar zeggen dat bij een voorval waarbij elk racisme uitgesloten was, men meteen anti-zwart racisme zag, terwijl men in het andere geval helemaal niets onder ogen wil nemen. Die twee zaken krijgen een verschillende behandeling, om te beginnen kwalitatief, maar ook kwantitatief.

Sommigen merken hierbij op dat in het ene geval een blanke spreekt, terwijl er helemaal niets gemeld wordt als het gaat om het bespuwen van iemand. Persoonlijk geef ik er de voorkeur aan dat iemand zonder enige bijgaande belediging zegt dat ik blank ben. Liever mij blank noemen dan mij in het gezicht spuwen zonder iets te zeggen.’


21 december 2020

TIME kiest voor Assa Traoré

Wat hieronder volgt is een vertaling uit het Franse blad Causeur.

Wat zit er achter de keuze van TIME om Assa Traoré te kiezen als ‘Guardian of the Year’?

De VS promoten raciale tegenstellingen en infiltreren in Franse miltante organisaties.

Erwan Seznec

De keuze voor de militante Assa Traoré past in een langetermijnpolitiek van de VS, die de Franse moslimbevolking wil verleiden. Paradoxaal genoeg gaat links, nochtans traditioneel anti-Amerikaans, hierin mee.

In 2019 werden er in Frankrijk 19 mensen gedood door de politie. Als we dit cijfer transponeren op de Amerikaanse bevolking die vijf keer talrijker is, dan zou men daar 95 doden moeten tellen. De Washington Post geeft echter 1010 doden die aan de politie toegeschreven worden, dus tien keer zoveel.

Dit hallucinante verschil belette TIME niet om in een lang artikel van 12 december Frankrijk de les te lezen wat betreft politiegeweld met een raciale achtergrond.

Hun editie voor Europa en het Midden-Oosten zette Assa Traoré op de cover, maakte haar ‘persoon van het jaar’, en presenteerde haar als een voorvechtster in de heilige strijd voor respect voor mensen met een kleurtje (les racisés).

Een Amerikaansgezind cliënteel aanspreken in de Franse banlieues

De criteria om een ‘Person of the year’ aan te wijzen maakt TIME niet publiek, maar blijkbaar kan het geen kwaad om de idee te verspreiden dat Frankrijk een visceraal racistisch land is. Al vijftien jaar financiert de Amerikaanse progressistische intelligentsia – en daar is de redactie van het New Yorkse weekblad het puik van – de woordvoerders van het slachtofferdiscours op maat van zwarte en Arabische jongeren, en geeft hen steun en vorming.

Wikileaks laat wat dit betreft diplomatieke telegrammen zien die voor zich spreken. Ze beschrijven hoe de Amerikaanse ambassade in Parijs twee vliegen in één klap meende te slaan na de rellen in onze banlieues in 2005. Ambassadeur Charles Rifkin wilde de Franse moslims zeem aan de baard strijken om zo een Amerikanofiel cliënteel te kweken, en hoopte tegelijk enig krediet terug te winnen in de Arabische wereld, na de invasie in Irak in 2003. De Amerikaanse ambassade hoopte hier munt uit te slaan en regelde bijvoorbeeld in 2010 een ontmoeting tussen de zwarte filmster Samuel Jackson en jongeren van Seine-Saint-Denis. Ze verleende in 2015 steun voor een lang artikel in de New York Times over de Bondy Blog. Ze gaf aan Victor Vitelli, cultureel attaché aan het consulaat in Lyon ruim gelegenheid om te werken rond de ‘promotie van minderheden’. Oude programma’s als Young Leaders van de French American Foundation werden in die richting bijgestuurd. Rokhaya Diallo heeft daar in 2010 de vruchten van geplukt.

De Amerikaanse NGO Ashoka en de steun aan Coexister

De rijke Amerikaanse NGO’s kwamen ter hulp gesneld. In 2016 kreeg de Alliance Citoyenne, die actie voerde rond de burkini in Grenoble, 80.000 dollar van de Open society Foundation van Georges Soros. Coexister werd evenmin vergeten. Geobsedeerd als ze is door de ‘islamofobie’ werd deze vereniging voor ‘inter-levensbeschouwelijk management’ uitgebroed binnen het netwerk van Ashoka. Deze NGO wordt gefinancierd door grote Amerikaanse bedrijven en heeft een nogal vage sociale doelstelling: ‘sociale ondernemers’ vormen.

Iets concreter gaat het om het coachen van opiniërenden en lobby’s die meestal werken op de grens van de publieke en de private sector. Samuel Grzybowski, stichter van Coexister, was een fellow van Ashoka in 2016. Om die reden gaf de voorzitster ervan, Radia Bakkouch toe dat de vereniging Coexister maandenlang flink begeleid werd.

Ashoka stelt geen geld ter beschikking, maar wel kostbare expertise. Deze organisatie werkt omzichtig. Hun selectie van fellows is bijlange niet zo grof als die van TIME. Hun parcours lopen sterk uiteen en over het algemeen zijn ze van een goed niveau. Assa Traoré past daar niet in. Stéphane de Freitas wel. Deze cineast stond aan de wieg van het project Eloquentia, een welsprekendheidsconcours voor jongeren, dat beoogt voorstadsjongeren naar voren te schuiven. Dat staat nergens klaar en duidelijk geschreven maar in dit verband maakt het verslag van de finale van 2019 door Bondy Blog commentaar overbodig.

Niets laat denken dat dit sterk professionele beïnvloedingswerk in de komende maanden zal stoppen. Hierdoor zal zich bij de presidents- en parlementsverkiezingen van 2022 een politiek ongeziene situatie aandienen.

Vertederd als La France insoumise is door de kleurgroepen (les indigénistes), en bereid om Assa Traoré op te nemen, zal ze bij de verkiezingen moeten leven met het imago van een partij die door Washington is geïnfiltreerd!


11 december 2020

La cage aux phobes


Om nog even terug te komen op dat incident bij de wedstrijd van PSG tegen een Turkse ploeg, waarbij een Roemeense scheidsrechter onterecht werd beschuldigd:

(Onder dit klankfragment geef ik een parafraserende vertaling)

Christine Kelly: Moeten we de spelers van beide ploegen niet prijzen omdat zij tous ensemble gestreden hebben tegen het racisme?

Éric Zemmour: Ik zou zeggen dat ‘tous ensemble’ een slogan is die bij syndicale betogingen past. Nu weet ik wel dat het al de hele dag zo voorgesteld wordt: al die spelers zijn prachtig, het zijn grote militanten tegen het racisme, en ze hebben de wereld een lesje geleerd. Kijken we even achter de schermen.

Ik zeg hier al veertien dagen dat we een heel bijzonder toneeltje meemaken, een ideologisch strijdtoneeltje dat ik het spel van ‘Vergeet Samuel Paty’ genoemd heb.

Kelly: De emoties die daarmee gepaard gingen?

Zemmour: Inderdaad er moet een tegengestelde emotie komen. En daar zien we de media echt aan meewerken. De ideologische oorlog voeren zij door te kiezen wat hen uitkomt, en door naar hun hand te zetten wat ze kiezen.* Daar zitten we middenin: ze kiezen een gebeurtenis uit die racistisch lijkt, en dan zetten ze die naar hun hand. Als we dieper kijken ontdekken we twee dingen: ten eerste dat die arme scheidsrechter die speler helemaal niet heeft beledigd, hij heeft niet ‘neger’ gezegd, maar gewoon ‘negru’, wat ‘zwart’ is in zijn taal. Hij heeft dus gewoon gezegd ‘de zwarte speler’, zoals hij zou gezegd hebben de dikke, de grote, de blanke. Dit is geen belediging.

Kelly: Waarom verdedigt u hem?

Zemmour: Omdat ik denk dat hij geen racist is, maar het slachtoffer van een manoeuvre die hem overstijgt. Ten tweede is er die speler die zich beledigd voelde: de fameuze Demba Ba. Op zijn Twitter account ontdek je dat deze speler een islamistische militant is, dat hij Barakacity** heeft gesteund, het CCIF*** heeft gesteund, Erdoğan heeft gesteund, Tariq Ramadan heeft gesteund. Ziet u, die kerel is geen groentje. Hij koestert politieke en ideologische passies.

Kelly: Waar hebt u dat vandaan?

Zemmour: Van mensen die zijn Twitter account hebben uitgediept. Daar zijn specialisten voor, en dus stuurt men mij dat door.

Kelly: Rechtvaardigt dat dat men hem 'neger' noemt?

Zemmour: Maar nee, helemaal niet. Dat rechtvaardigt helemaal niets: hij heeft hem niet 'neger' genoemd, hij zei ‘die zwarte’. Kijk, vroeger had men het over negerkunst en dat was geen belediging, maar nu is ‘neger’ de opperste belediging geworden. Welaan dan. Maar ‘zwart’ is geen belediging, het is een omschrijving. Als Demba Ba dat als een belediging heeft opgevat, dan is dat zijn probleem.

Kelly: Dat hangt af van de intentie, de manier waarop…

Zemmour: Als men aan mij zegt, die ouwe, dan zal ik zeggen dat het een belediging is, ook als is dat een feit.

Kelly: Zoals alles wordt ook dit nagetrokken.

Zemmour: Gaat u uw gang, verifieer asjeblief. Maar vanzelfsprekend verbergen de media deze zaken. Heel deze zaak is opgezet spel. Tegelijk door de spelers, we kunnen het daar nog over hebben, en door de media. Maar laten we het nu dus over racisme hebben, racisme in het voetbal. Dat woord racisme betekent niets meer. Normaal is racisme een theorie die stelt dat een ras superieur is aan een ander. Er zijn maar weinig mensen die werkelijk racistisch zijn. Er zijn de ‘white supremacists’, de zwarte supremacisten, er zullen wellicht ook Aziatische supremacisten zijn, maar tenslotte zijn die minoritair. Het zijn mensen die men buiten spel zet, in alle kampen trouwens om eerlijk te zijn. Racisme is een banale term geworden, niet meer scherp afgebakend, die nog weinig betekent. Iemand die eenvoudig zijn eigen cultuur wil verdedigen, zijn beschaving, wordt als racist bestempeld. Lévi-Strauss zelf zei dat enig racisme ‘nodig’ was (tussen aanhalingstekens preciseer ik, want ik ben op mijn hoede), want dat betekent dat men zijn eigen cultuur verdedigt om niet door de anderen te worden opgeslokt. Dat staat zo bij Lévi-Strauss, sinds 1948 de theoreticus van het antiracisme met zijn beroemde tekst ‘Race et Histoire’. U ziet dat ik mij achter grote namen verschuil. Als ik dus beschuldigingen van racisme hoor, stemt me dat wantrouwig, want vandaag bestempelt iedereen iedereen als racist. Er is een hypergevoeligheid voor die dingen die te ver gaat.

Kelly: Kunnen we dan geen begrip opbrengen voor die hypergevoeligheid? Het feit dat Demba dit als kwetsend heeft aangevoeld? Dat men hem op die manier heeft aangewezen?

Zemmour: Zeker, alle begrip. Maar weet u, men is tegenwoordig om de haverklap gekwetst. Ik zeg u dat als men mij ‘die kale’, of ‘die oude’ of ‘die kleine’ noemt dan ben ik gekwetst. En nochtans is dat allemaal voor driekwart juist.

Marc Menant: Er zijn er die het niet getroffen hebben, hé!

Zemmour: Zo is dat! en als men mij zegt ‘die lelijkaard’ ben ik ook gekwetst.

Kelly: Dat staat niet op hetzelfde niveau. Racisme is wettelijk omschreven. Als men zegt ‘die kleine’ valt dat niet onder de wet.

Zemmour: Ik had een vriend die een actie wilde opzetten tegen de kaalhoofdigheidsfobie. Die gekkigheid was nogal symbolisch voor onze tijd vond ik. Alles is een fobie tegenwoordig, het is ‘La cage aux phobes’ zoals Philippe Muray zei. Het moet eens gedaan zijn met die persoonlijke hypersensibiliteit. Men moet daar niet meer op ingaan, dat is mijn zienswijze. Ik denk dat dat goed zou zijn: het zou mogelijk maken dat wij elkaar wat beter konden uitstaan.

_________

*‘Arranger’ heeft meerdere betekenissen, die meen ik niet onder één Nederlands werkwoord te vangen zijn.
** Een NGO… met terroristische sympathieën. Verboden na de moord op Paty.
*** Heeft zichzelf intussen wijselijk opgeheven.

10 december 2020

Roemeens is een Romaanse taal


Paris Saint-Germain is een voetbalclub met veel geld. Dat geld komt van de eigenaar: Oryx Qatar Sports Investments. Parijzenaars die het met de club niet goed menen noemen PSG daarom wel eens ‘la catin de Qatar’, de hoer van Qatar, want de bazen kopen vaak dure spelers voor hun lieveling.

Nu staat Qatar niet bekend als een voorbeeldig landje. Het wilde bijvoorbeeld graag een wereldkampioenschap houden en dat lukte aardig omdat ze de juiste mensen met een zakcentje bedachten. Ook is het klimaat daar niet ideaal voor het voetbalspel, en dus worden er nieuwe air-conditioned stadions gebouwd. Dat doen de Qatarezen natuurlijk niet zelf, daar hebben ze goedkope importslaven voor.

Maar de spelers zelf van PSG zijn voorbeeldiger dan hun gulle betaalmeesters. Voor een match knielen ze al eens neer ter ere van George Floyd enzovoort. Een sterk signaal als ik even een journalistieke term mag lenen.

Nu kreeg bij een recente match een speler van een Turkse ploeg waartegen PSG het opnam een rode kaart. En die speler was zwart. In het tumult wees een Roemeense scheidsrechter iemand aan als ‘negru’, wat Roemeens is voor zwarte.

Er ontstond een misverstand, en het spel werd stilgelegd. De dag daarop speelde men de rest van de match uit met een andere scheidsrechter en PSG won.

Hier de commentaar van een Franse advocaat:


Gilles-William Goldnadel: Neemt u mij niet kwalijk als ik dat zo zeg hé, maar als ik ergens vier zwarten zie en een blanke en ik wil iets uitleggen, dan ben ik geneigd die kerel aan te duiden met: die blanke daar. Ik meen niet dat ik een anti-blanke racist ben, of het zou tegen wil en dank moeten zijn.
En verder, wat ik u vooral wil zeggen is: we leven in een wereld van gekken. Een wereld van gekken waar het racistisch zou zijn om iemands huidskleur te noemen, terwijl diezelfde lui hun tijd nu willen vullen met het benoemen van mensen op grond van hun huidskleur…

Ivan Rioufol: Dat is de grond van de zaak.

Gilles-William Goldnadel : …met straatnamen geven in functie van de huidskleur. Men legt ons uit hoe geweldig het is dat de vicepresidente van de Verenigde Staten zwart is, en in diezelfde wereld legt men ons uit dat Biden net een Afro-Amerikaan als minister van defensie heeft benoemd. Men is geobsedeerd door het ras. Ik zeg u dat wij in een land leven waar de obsessie met het ras het nieuwe racisme is.


Gilles-William Goldnadel : Moi je suis désolé si je vois – pardon de vous le dire, hein – si je vois dans un endroit quatre noirs et un blanc, j’ai tendance pour désigner le type et pour expliquer quelque chose, à dire : ce blanc-là. Je ne pense pas être raciste antiblanc, ou alors peut-être c’est à mon corps défendant. Et d’autre part, et surtout, ce que je veux vous dire surtout : on vit dans un monde de fous. De fous, où la désignation de la couleur de quelqu’un serait raciste, alors que les mêmes passent leur vie à vouloir maintenant désigner les gens par leur couleur de peau…
Ivan Rioufol : C’est ça le fond du problème…
Gilles-William Goldnadel : …attribuer les noms des rues en fonction de la couleur de peau. On explique que c’est formidable parce que la vice-présidente des États-Unis est noire et dans le monde d’aujourd’hui on explique que un Afro-américain vient d’être nommé comme ministre de la défense par Biden. On a l’obsession de la race. Je vous dis qu’on vit dans un pays où l’obsession de la race c’est le nouveau racisme.

5 december 2020

Een Cassandra hoort men niet graag


Je hoeft helemaal geen kenner van de Griekse mythologie te zijn om te weten dat je het Paard van Troje beter niet je stadsmuren binnenhaalt, en nog minder om te weten dat men een boodschapper vaak liever niet hoort.
Het magische denken is niet iets uit het verleden, en velen geloven dat een boodschapper de rampspoed juist afroept. Dat denken is er evengoed nog als het niet om toekomstvoorspellingen gaat, maar gewoon om reporting zoals dat heet, verslag doen van de dingen die iedereen om zich heen ziet. Helaas vragen dingen soms moed. De moed, zoals Charles Péguy zei, om te zien wat men ziet.*

Jean-François Copé was onder meer minister van Binnenlandse Zaken onder Chirac, en hij verweet Zemmour dat hij het ongeluk over Frankrijk en het Westen afriep. Zemmour laat dat niet over zijn kant gaan:



Als u zegt dat ik de situatie beschrijf als een botsing, en op die manier aanzet tot die botsing, dan valt dat nog te bezien. Wat ik denk is dat er vandaag op Franse bodem een ware beschavingsoorlog aan de gang is, zoals overigens overal in het westen. Volgens mij was het een krankzinnigheid van ons, ik zeg duidelijk een krankzinnigheid, om uit het zuiden een immigratie naar hier te halen met een moslimcultuur, in enorme, kolossale aantallen en dat gaat maar door.
En mijnheer Copé, u hebt absoluut niets gedaan om deze migratie-subversie tegen te gaan. U hebt niets gedaan, u evenmin als de andere leiders van rechts. Integendeel, toen jullie aan de macht waren is de situatie verslechterd, dus ongeveer zo’n twintig jaar al. Bovendien, meen ik, wordt deze botsing van beschavingen gevoed door de aantallen en is ze onverzoenlijk.
En dus kunnen we kiezen voor twee oplossingen: ofwel legt men zich erbij neer en geeft men toe, en dat is uw methode, ofwel zegt men neen, hieraan moet een eind komen.
Nu zult u mij zeggen: u stuurt aan op een botsing en dus creëert u spanningen. Maar daar geeft u weer blijk van uw onderwerping aan links: het is exact hun argumentatie.
Niet ik ben het die spanningen creëert, niet ik ben het die Samuel Paty onthoofdt, niet ik ben het die in de kerken van Nice moordt, niet ik ben het die Mohammed Merah van wapens voorzien heeft. Die dingen bestaan in de werkelijkheid.
En al evenmin ben ik het alleen, mijnheer Copé, die weet dat in talloze buurten er een islamistisch ecosysteem bestaat – zelfs mijnheer Macron erkent dat vandaag – en die weet waaróm er een islamistisch ecosysteem bestaat: heel eenvoudig omdat dit het samengaan is van ten eerste een ideologie, en u houdt van ideologieën dus zou u in de islam een ideologie moeten zien, het is immers niet alleen een religie, maar een Wet met een hoofdletter W, en een politiek systeem, en daarbij de aantallen die ervoor zorgen dat in talloze vele wijken er inderdaad een islamistisch ecosysteem bestaat, dat van de halalslagerij tot de geïslamiseerde sportvereniging gaat, tot de school, tot de thuis waar men de Koran onderwijst. En dat mondt uit in geweld enzovoort.
Dat is de wereld, en niet ik heb die gemaakt, mijnheer Copé. Welbeschouwd is uw verantwoordelijkheid en schuld hierin veel groter. En nog een laatste opmerking. Als u zegt dat ik aanzet tot confrontatie, wel: nee! Ik analyseer de confrontatie die zal komen als we niets doen, en als men doorgaat met het kiezen van mensen zoals u. Dat is heel iets anders.

__________
* Il faut toujours dire ce que l’on voit. Surtout il faut toujours, ce qui est plus difficile, voir ce que l’on voit.
Notre jeunesse
in: Charles Péguy,  Mystique et Politique
Édition établie et annotée par Alexandre de Vitry
Bouquins, Robert Laffont, 2015, p. 563


Éric geeft raad aan Conner

Aansluitend bij de podcast van Jean-Pierre Rondas:
 
In Frankrijk heb je partijen als ‘Les Républicains’, ‘Les Centristes’, ‘La France insoumise’, ‘La République en marche’ enzovoort, en nu zou François Hollande, de bekende voorzanger bij de uitvaartmis voor de socialisten, een nieuwe naam willen voor zijn partij. Hij kwam met het verrassende ‘Les socialistes’.
Het begrip ‘partij’ is inderdaad besmet… maar in elk geval heeft hij die naam niet koudweg ergens gestolen.
Zoals over alles heeft Zemmour hier zijn ideeën over, maar in dit geval zou ik die onbeschaamde vlegel Conner R. toch willen aanraden even naar hem te luisteren.

Dat is een oude geschiedenis bij de socialistische partij. In 1995 herinner ik mij, had Lionel Jospin al een naamsverandering voorgesteld. En François Mitterrand die toen nog in leven was – het waren zijn laatste maanden – had hem dat afgeraden en aan de socialisten gezegd:
‘Dat is al honderd jaar een bekende naam en die moet niet veranderen, dat dient nergens toe.’ Ziet u, het is een oude geschiedenis. Ik denk dat van naam veranderen weinig helpt om die logica van het verdwijnen van de socialistische partij in te dijken.

 

C’est une vieille histoire pour le parti socialiste. En 1995 je me souviens que Lionel Jospin déjà avait proposé un changement de nom. Et François Mitterrand qui était encore vivant, qui vivait ses derniers mois, le lui avait déconseillé, et avait dit aux socialistes : ‘C’est un nom connu depuis cent ans et il ne doit pas être changé, ça ne sert à rien.’ Donc, voyez, c’est une vieille histoire. Je pense que changer de nom ne sert pas à grand-chose pour endiguer cette logique de disparition du parti socialiste.

3 december 2020

Kunst hoéft niet elitair te zijn


Wijlen Gershon Legman was de editor van onder meer de klassieke poëzieverzameling: The Limerick (1700 Examples, with Notes, Variants and Index), eerst in Parijs uitgegeven, en na de 'seksuele revolutie' ook in New York (Bell Publishing Company, 1969, met als ondertitel: the famous Paris edition, complete and unexpurgated) en in Londen (Ferndale Editions).*
Ik vermoed dat die Paris edition – als ze echt heeft bestaan – onbetaalbaar is.

Legman heeft daarna ook een tweede deel samengesteld, The New Limerick, dat ik in 1981 heb gekocht bij Boekhandel Dubrulle in de Mageleinstraat. Pas in ’87 vond ik in Amsterdam bij de Slegte de Amerikaanse uitgave van het eerste deel.

Ik heb ze allebei laten inbinden. Samen zijn het 4600 gedichten, met een uitgebreid notenapparaat want Legman neemt Pissijnpoëzie ernstig. Terecht want tenslotte hebben de grootste Engelse dichters het als een erezaak beschouwd om limericks af te leveren: sommige onschuldig, andere schunnig of gewoon vies …maar helaas zijn de meest schunnige ook de grappigste.

Die zal de lezer wel zelf moeten opzoeken, want hier beperk ik me tot bravere voorbeelden. Natuurlijk begint Legman in deel één bij wat misschien de allerberoemdste limerick is:

There was a young girl of Aberystwyth
Who took grain to the mill to get grist with
   The miller’s son, Jack
   Laid her flat on her back
And united the organs they pissed with.

"attributed to Swinburne by Douglas,** 1928, and to George Bernard Shaw, 1943"


Maar niet alleen dichters zijn tot dichten in staat:

I sat next to the Duchess at tea.
It was just as I feared it would be:
   Her rumblings abdominal
   Were simply phenomenal,
And everyone thought it was me!

"1924; usually attributed to Woodrow Wilson”, geeft Legman. Ik zal daar in het vervolg aan denken als ik nog eens op het Wilsonplein op de tram sta te wachten.
Gewetensvol signaleert hij ook vervolg-limericks hierop, want het betreft een levende kunst, volkskunst, al is ze misschien niet voor iedereen weggelegd.

I sat by the Duchess at tea,
And she asked, “Do you fart when you pee?”
   I said with some wit,
  “Do you belch when you shit?”
And felt it was one up for me! 

When I thought of this Duchess affair,
It suddenly struck me: ‘How rare
   Are abnormal vitals
   In ladies with titles!’
So I'm glad after all I was there.

Soms vind je in limericks ook wetenschappelijk correcte waarschuwingen. Hier iets voor de toekomstige ruimtevaarttoeristen van Musk of Branson:

If you honeymoon out in space
There’s this that you’ll have to face:
   In a state of free fall
   There is no weight at all,
And your pecker just won’t stay in place.

Literaire kritiek komt soms aan bod:

The Marquis de Sade and Genet
Are most highly thought of today.
   But torture and treachery
   Are not my sort of lechery,
So I’ve given my copies away.

Er bestaan ook filosofische limericks:

Handsome woman, – Lovely bust.–
Fine young fellow. – Stirred-up lust. –
   Babies’ diapers. –
   Bottom wipers, –
Years of struggle – Coffin. – Dust.

En vanzelfsprekend is de Bijbel een inspiratiebron:

It’s time to make love. Douse the glim.
The fireflies twinkle and dim.
   The stars lean together
   Like birds of a feather,
And the loin lies down with the limb.***


­­­­­––––––––––––
* Gershon Legman (1917-1999), auteur van Rationale of the Dirty Joke en No Laughing Matter: An Analysis of Sexual Humour. Nog andere boeken van hem zijn The Horn Book: Studies in Erotic Folklore en Oral-Genitalism: Oral Techniques in Genital Excitement en Love and Death: A Study in Censorship.
Gershon Legman beweerde dat hij in 1938, toen hij 21 was, de allereerste vibrerende dildo heeft uitgevonden. Zo goed als onbetwist is dat hij in een speech in 1963 de kreet "Make Love, Not War" heeft gelanceerd.
** Norman Douglas (1868-1952), editor van een op 120 exemplaren in Firenze gedrukte bundel: Some Limericks, collected for the use of students, & ensplendour’d with Introduction, Geographical Index, and with Notes explanatory and critical ; G.Orioli, Privately Printed, 1928, 97pp. lg.8vo. Bound in gold rough linen. Numbered and signed in ink. The type has been distributed.
*** Jesaja 65:25 De wolf en het lam zullen te zamen weiden, en de leeuw zal stro eten als een rund, en stof zal de spijze der slang zijn; zij zullen geen kwaad doen noch verderven op Mijn gansen heiligen berg, zegt de HEERE.

25 november 2020

Horatius had een afschuw van windturbines


Horatius begon een van zijn Oden met volgend vers: Odi profanum vulgus et arceo; ik kan de onwetende massa niet luchten en blijf ze uit de weg. Misschien vindt men zo'n aanhef niet sympathiek vandaag, het is een vloek bijna, al zien we die afschuw van het volk ook nu wel in politiek en journalistiek.

Maar verderop in diezelfde ode neemt hij een standpunt in dat we tegenwoordig als 'groen' zouden omschrijven:

contracta pisces aequora sentiunt
iactis in altum molibus; huc frequens
caementa demittit redemptor
cum famulis dominusque terrae 
fastidiosus:

[De vissen voelen de waterspiegel krimpen als reusachtige pijlers de bodem worden ingedreven. De aannemer en zijn werkmannen, en de eigenaar naast hem (die op het landleven is uitgekeken) kieperen er vaak dit afval in.]

Nu rijst de vraag: kan Horatius het hier al gehad hebben over de reusachtige 'parken' met windturbines op zee? Dat valt niet uit te sluiten: tenslotte is een dichter een ziener, of zoals hij zichzelf omschrijft: een priester van de Musen, Musarum sacerdos die een lied zingt dat nog ongezongen was.

Een vriend (die lange tijd op het water woonde maar nu weer aan land is gegaan) stuurde me net deze mooie Engelse vertaling:

The fish can feel that the channel’s narrowing,
when piles are driven deep: the builder, his team
of workers, the lord who scorns the land
pour the rubble down into the waters.
Anthony Kline

 

23 november 2020

Een niet te missen kans!


Uitgeverij Van Oorschot, wonende op de Herengracht n°613 in Amsterdam, heeft een aanbieding die niemand kan afslaan die nog goed bij zijn hoofd is. De vertaling van Theo Kars, van de Het Verhaal van mijn Leven van Giacomo Casanova. Drie banden met een lintje, vierduizend bladzijden dundruk, tweehonderd illustraties van Auguste Leroux, en dat voor 75 euro in plaats van 175.

Nu had ik Casanova al gelezen, jaren terug, en ik vond zijn memoires een van de geweldigste boeken die ik ooit gelezen had.

Voor de Franse tekst verwijs ik naar een tekstje dat ik in 2008 schreef; ik vroeg me toentertijd af hoe in 's hemelsnaam de woordspelingen vertaald konden worden. 

Kars koos de verstandigste weg, zoals u kunt lezen in deel I, op pagina 711. De scène speelt in de opera in Parijs, en de jonge Casanova zit onder de loge waar Mme de Pompadour, Richelieu en nog een paar anderen plaats hadden genomen.

Even vooraf: een cordon bleu is een ridder van de orde van de Heilige Geest, herkenbaar aan zijn blauwe lint, niet het gerecht waar u en ik aan denken:

Omdat ik verkouden was, snoot ik mijn neus te vaak. Dezelfde cordon bleu, die ik niet kende – het was de maréchal de Richelieu–, zei mij dat de ramen van mijn kamer kennelijk niet goed gesloten waren geweest.

Neemt u mij niet kwalijk mijnheer; ze zijn zelfs calfoutrées.

Er werd toen langdurig gelachen, en ik voelde me vernederd, omdat ik besefte dat ik het woord ‘calfeutrées’ verkeerd had uitgesproken.

Een halfuur later vroeg mijnheer de Richelieu mij welke van de twee actrices ik mooier vond.

‘Die daar.’

‘Zij heeft lelijke benen.’

‘Die ziet men niet, mijnheer, en verder is het zo dat ik bij het beoordelen van de schoonheid van een vrouw als eerste de benen terzijde schuif.’**

Door deze onbedoeld geestige opmerking waarvan ik de draagkracht niet kende, verwierf ik aanzien en werd het gezelschap in de loge nieuwsgierig naar mij. De maréchal hoorde wie ik was van mijnheer Morosini persoonlijk. Die zei mij dat het hem genoegen zou doen als ik mijn opwachting bij hem zou maken.

___________

* calfoutrées: Casanova bedoelt calfeutrées, dat ‘dichtgestopt* (van gaten en kieren) betekent. Aangezien ‘foutre’ ‘neuken’ betekent, debiteert Casanova dus zonder het te beseffen een obsceniteit (‘dichtgeneukt’ in plaats van ‘dichtgestopt’).

** terzijde schuif: onvertaalbare woordspeling. Casanova gebruikt het werkwoord écarter, dat zowel ‘spreiden, uitspreiden’ als ‘opzij schuiven’ betekent.


19 november 2020

Groen gestuntel in Frankrijk


Je kunt veel kritiek hebben op België, maar zoiets zou hier toch nooit kunnen gebeuren. In Frankrijk hebben ze een minister van ecologie die kolencentrales  zal moeten heropstarten of openhouden om de continuïteit te verzekeren! Hier hebben we tenminste een minister van energie die zelfs geen gascentrale zou bouwen. Enfin, zijzelf toch niet.

 

Christine Kelly: M
inister van ecologie Barbara Pompili heeft verklaard stroomonderbrekingen niet te kunnen uitsluiten in geval van grote koudegolven. Zit Frankrijk met een tekort aan energie, Éric Zemmour?

Éric Zemmour: Die uitspraak van Barbara Pompili is opmerkelijk want je moet die zin in verband zien met wat deze regering heeft gedaan, en wat ze heeft aangekondigd. De regering heeft de centrale van Fessenheim gesloten zoals we weten, een atoomcentrale. Daarna zij we verplicht geweest vier steenkoolcentrales te openen, zijn we verplicht geweest elektriciteit in te voeren, terwijl wij exporteurs zijn, en wat daarbij komt: de Staat heeft meen ik, ik had het genoteerd, 377 miljoen euro schadevergoeding betaald aan EDF [Électricité de France].
En mevrouw Pompili komt ons aankondigen, alsof het niets was, dat er in de totale energieproductie van Frankrijk opnieuw een vermindering van het aandeel atoomkracht komt. Die mensen zijn waarlijk inconsequent. Die dame komt ons vertellen dat ze het aandeel atoomenergie zullen verminderen en in één tijd vertelt ze ons: ah, maar als er een grote koudegolf komt zullen we een elektriciteitstekort hebben.
Die mensen brengen hun tijd door met te beweren dat het de anderen zijn die achter een ideologie staan, en zijzelf zijn door ideologie geperverteerd, het zijn de mijnheren Jourdain* van de ideologie, en ze zijn zich daar zelfs niet van bewust.
En zij blijft de twee boodschappen maar verkondigen. Ze zegt ons: ah, opgelet er zullen elektriciteitstekorten zijn ...én we moeten het aandeel van atoomcentrales verminderen in de hoeveelheid elektriciteit. Dat vind ik verbluffend.

Christine Kelly: De ecologie wordt door de burgers vaak als bestraffend en naargeestig ervaren. Kan zij ook positief worden, en zo ja hoe?

Éric Zemmour: Wel, we moeten misschien nog even doorgaan op dat thema van de energie, want dat is het Duitse model ...de Duitsers die wij altijd bewonderen, hen lukt altijd alles. Het is toch waar, of het nu over voetbal gaat of over de corona-epidemie, de Duitsers bewonderen wij altijd. Maar in dit geval mag ik over een Duitse catastrofe spreken.
Mevrouw Merkel, die een voorouder is van mevrouw Pompili, heeft jaren geleden besloten – na het ongeluk in Japan, zo is het – alle atoomcentrales te sluiten.
Er is een studie, ik las dat in een krant, van de Amerikaanse universiteit van Berkeley, over de gevolgen van de energietransitie die mevrouw Merkel heeft gewild. Een catastrofe!
Opnieuw kolencentrales, die zoals men weet veel vervuilender zijn en schadelijker voor het milieu dan atoomenergie. Import ook van elektriciteit, en vooral: gezondheidsproblemen bij de bevolking als gevolg van de steenkool. Dat wist men vooraf… 
Het is werkelijk een totaal succes! en dat wil men ons nu als model voorstellen. En dan zegt men: zonne- en windenergie zullen dat opvangen. Behalve dan dat windenergie en zonne-energie met een groot probleem zitten – en ja, ik weet dat de atoomenergie een groot probleem heeft met het afval – maar hét grote probleem van wind- en zonne-energie zijn hun onderbrekingen. Het is nogal duidelijk: als er geen zon is en geen wind, wel dan is er geen elektriciteit. Hoe gaat dat dan in een moderne economie die ononderbroken elektriciteit nodig heeft?
Vandaar dat mevrouw Pompili ons komt vertellen: ah, maar er zullen misschien wél stroomonderbrekingen zijn. Beeldt u zich de consequenties eens in! En dat wordt ons rustig aangekondigd.
Terwijl wij nu één competitief voordeel hadden – we hebben er geen tienduizend in Frankrijk – maar we hadden er één, gewild door generaal De Gaulle en door Pompidou, en dat was de atoomenergie. Die liet ons toe goedkopere stroom te leveren aan onze ondernemingen.
Ik herinner me gelezen te hebben dat in de jaren zeventig de Duitse kanselier Helmut Schmidt gezegd heeft – ik meen dat het Giscard is die dat verteld heeft ...dat hij aan president Giscard d’Estaing gezegd had: ah, met jullie atoomcentrales boffen jullie toch wel!
Weet u dat was de periode van de oliecrisissen en de stijgende benzineprijs. Dus de Duitse kanselier zelf zei aan de Fransen: wel, voor één keer zijn jullie het die een mooie slag kunnen slaan, jullie zijn vooruitziend geweest enzovoort.
En in naam van de ecologische ideologie gaan we dat Franse competitieve voordeel de grond in boren. U ziet dus waar het politieke geklungel van de Franse ecologisten toe leidt.
––––––––––––
* Mijnheer Jourdain is de hypocriete burger in Le Bourgeois gentilhomme van Molière (1670).

11 november 2020

Schijn en zijn in Amerika

.

Christine Kelly: Kamala Harris, waar staat die naam voor? Kandidaat-vicepresidente van de VS aan de zijde van Joe Biden, is de andere grote verrassing, de andere grote winnaar van deze verkiezing. Waarom wordt haar opkomst unaniem begroet? Wat stelt zij precies voor volgens u?
Éric Zemmour: Laten we even in de tijd teruggaan als u wil. Zij is vooreerst het resultaat van een omstandigheid, en van marketing. De tragische omstandigheid is de dood van George Floyd, en de marketing is dat zij naast Joe Biden staat, die de arbeiders moet verleiden die in Wisconsin en Michigan de schoot van de Democraten hadden verlaten en voor Trump hadden gestemd. Joe Biden is een gewiekste oude rot die al 40 jaar in de politiek zit en weet hoe hij dat moet aanpakken, en we hebben gezien dat hij gedeeltelijk in die opdracht is geslaagd. Om nu in het marktsegment stand te houden dat traditiegetrouw aan de Democraten toebehoort, minstens al sinds Obama, namelijk de minderheden, heeft men Kamala Harris aangeduid.
Dat is een eerste punt, het is dus vooral een casting. Ze is daar als vertegenwoordigster van etnische, culturele, seksuele categorieën, die men als doelgroepen van de marketingstrategie had aangewezen.
Ziet u, je moet iets incarneren. Waarom is dat zo? Dat komt omdat wij zijn teruggevallen op de meest elementaire opvatting over politiek, de meest tribale zou ik zeggen. Als ik bijvoorbeeld lees dat op de Amerikaanse televisie een Hollywoodactrice, een indiaanse, weent en vertelt dat ze aan haar dochtertje Kamala Harris heeft getoond en gezegd: kijk, ze lijkt op ons! en dat ze van vreugde weent – wel, ik ween dan van droefheid.
Christine Kelly: Waarom?
Éric Zemmour: Omdat het een terugkeer is tot de stammenmaatschappij. Ik bewonder namelijk mensen die etnisch niet op mij lijken. Ik bewonder generaal de Gaulle, ik bewonder Napoleon, maar die behoren niet tot mijn etnie, ziet u. Dat is politiek, dat is iemand bewonderen om zijn ideeën, zijn prestaties, om zijn geschiedenis, om waar hij voor staat. Niet om zijn ras, zijn huidskleur of geslacht. Dit alles lijkt mij hartverscheurend. Maar sluiten we deze parenthesis. 
Omdat wij in een hartverscheurende periode zitten, is zij… bewierookt door de media, laat men zien hoe prachtig zij kan dansen, dat ze een magnifieke show woman is, dat ze een mooie vrouw is, en dat ze jong is – wel, ze is 56 maar naast Biden heel jong – ziet u, men dicht haar alles toe wat men aan Trump verwijt.
Ze incarneert het anti-Trumpisme, het is een vrouw, ze is zwart, of gemengd, doet er niet toe. Alles dus wat Trump zogenaamd veracht. Ik zeg ‘zogenaamd’ want al die dingen zijn propaganda van de Democraten, het zij zo. En vanzelfsprekend, zoals ik zei, raken de Amerikaanse televisie, Hollywood enzovoort in extase, barst die actrice in tranen uit, om te zeggen hoe blij ze wel is. En alles wordt prachtig in beeld gebracht in deze grote show op zijn Amerikaans.
En de Fransmannetjes laten dan hun principes vallen en willen mee aanschuiven achteraan in de rij. En dan heb je de minister voor de gelijkheid tussen man en vrouw, mevrouw Moreno, die zegt dat het een stap voorwaarts is in de emancipatie. Je zou niet weten waarom, maar dat geeft niet. En vervolgens, nu we het daar toch over hebben, Valérie Pécresse die geen gelegenheid laat voorbijgaan als er ergens een dwaasheid moet verteld worden, en zij zegt: het is een loopbaan die bewondering en respect verdient, het is een glazen plafond dat in de VS doorbroken is.
Als je die zin hoort moet je wel één ding beseffen. Mevrouw Kamala Harris is de dochter van een belangrijke economieprofessor, een Jamaicaan die in Stanford doceert. Ze is de dochter van… haar moeder is een bekende biologe. Er is geen enkel glazen plafond. Dit is de grote Amerikaanse, kosmopolitische burgerij van de oostkust en de westkust. Ze is geboren met een gouden lepeltje in de mond. Alle kiezers van Trump hebben meer glazen plafonds te doorbreken dan mevrouw Kamala Harris.
Het is lachwekkend, maar dat is de show, en the show must go on. Ik zeg u, ik ben verbijsterd en bedroefd. Weet u, de voorouders van mevrouw Kamala Harris bezaten meer slaven dan wij hier allemaal samen. Dat is het komische van dit verhaal.
Ziet u, het gaat om onechte voorstellingen, en …en toen Links nog marxistisch was – dat is welteverstaan al lang geleden – zou het gezegd hebben: die vrouw is een product van de bourgeoisie, en dus een klassenvijand. Vandaag is Links ‘racialistisch’ geworden en zegt: hoe magnifiek, ze is zwart en het is een vrouw.
Dat is er van Links geworden. Ik vind dat dit aantoont wat er van Links geworden is, en dit laat geen vooruitgang zien, weet u, neen, wat het laat zien is de armoede en de miserie van de zogenaamd progressieve gedachtewereld.


7 november 2020

Zemmour zet graag alles op scherp


Waarom wil men in Frankrijk Zemmour het spreekrecht ontzeggen en hem van het scherm wegflitsen? Van de gevestigde mediakanalen kan ik dat begrijpen: zij verliezen in snel tempo kijkers en luisteraars en lezers ...aan hem voornamelijk. Misschien wel omdat ze hun eigen geloofwaardigheid schromelijk hebben overschat, en nu de prijs daarvoor betalen?
Maar tot zulke praktijken mogen politici zich niet lenen. Tenslotte worden zij vandaag (volgens enquêtes) nog wat geloofwaardiger geacht dan journalisten, maar veel scheelt het niet.

En ja: er zijn ook overwegingen van een heel andere aard: rond de vrijheid van mening bijvoorbeeld, en rond censuur.
Niemand zegt dat je het met Zemmour eens moet zijn, maar iemand het zwijgen opleggen? Journalisten en politici zouden er goed aan doen dingen bij hun naam te noemen, en op zijn opmerkingen en verwijten te antwoorden.


Christine Kelly : In welke zin zal het herstel van de grenzen binnen de Schengenzone het probleem van de migratiecrisis echt in orde brengen?
Éric Zemmour : Nee, nee, in orde brengen niet. Het zal wat bijsturen, het zal de instroom verminderen. Het zal die instroom verminderen als men het ernstig aanpakt. Dat betekent dat men douanepersoneel inzet – de douanedienst wordt hersteld – dat men in alle grensstations bij Italië en Spanje politiemensen inzet. Dat betekent dat men diegenen die men betrapt ook systematisch uitzet en erop toeziet dat ze niet terugkomen, want dat is wat er aan de Italiaanse en Spaanse grens gebeurt. Dat betekent ook, als men coherent wil blijven …wat is de belangrijkste grens van Frankrijk? Dat is niet de Italiaanse grens en ook niet de Spaanse: het is Roissy. Dit betekent dus dat men Roissy sluit voor alle toeristen komende uit landen die voor een forse clandestiene immigratie zorgen.
Al die toeristen die bij ons arriveren met een toeristenvisum en hier dan blijven, en die in werkelijkheid een clandestien bestaan ingaan. Dat betekent dat men de illegaliteit weer als misdrijf erkent, hetgeen onder druk van ‘Europa’ is afgeschaft. Vandaag kan men een illegaal niet meer aanhouden op grond van zijn illegaliteit. Waanzin!
En Emmanuel Macron zal daar allemaal mee moeten afrekenen. En als men echt coherent wil zijn, zal men nog verder moeten gaan. Ook de andere kanalen van de immigratie moeten dicht, wat betekent dat men de ‘familiehereniging’ in brede zin, dus het overbrengen van de kinderen zowel als de huwelijken moet afschaffen. Weet u, dat zijn er 90.000 per jaar! huwelijken van mensen van hier, Fransen van Maghrebijnse afkomst die hun bruid of bruidegom gaan zoeken in hun dorp, en dan terugkeren naar Frankrijk, 90.000 per jaar!
En men moet het burgerschap op grond van het geboorteland afschaffen (droit du sol), om te beletten dat mensen naar hier komen, en hun vrouwen bevallen dan van Franse kinderen. En vanzelfsprekend moet men de sociale uitkeringen voor buitenlanders afschaffen.
Ziet u, als hij werkelijk coherent wil zijn en het niet bij een stoute verklaring wil laten, dan is er voor Emmanuel Macron nog veel werk aan de winkel.
Christine Kelly : Maar zijn verklaring krijgt applaus van u?
Éric Zemmour : Mais bien sûr !
    

Christine Kelly : En quoi le rétablissement des frontières dans l’espace Schengen va vraiment régler le problème de la crise migratoire ?
Éric Zemmour : Non, non ça ne réglera pas. Ça va le régler en partie. C’est-à-dire que ça va diminuer les flux. Et ça va diminuer les flux si on le fait sérieusement. C’est-à-dire qu’on met des forces de douaniers, on rétablit les douaniers, on remet des forces de police partout dans toutes les gares proches de l’Italie et de l’Espagne. Ça veut dire qu’on renvoie systématiquement les gens qu’on attrape, et on fait bien attention de ne pas les laisser revenir, parce que c’est ce qui se passe à la frontière Espagnole, c’est ce qui se passe à la frontière italienne. Ça veut dire que aussi, pour être cohérent… quelle est la première frontière de la France ? C’est ni la frontière italienne, ni la frontière espagnole, c’est Roissy. Donc ça veut dire qu’on ferme Roissy à tous les touristes qui viennent de pays à forte immigration clandestine. Tous ces touristes qui viennent chez nous avec un visa de touriste, et qui restent, et qui sont clandestins en vérité. Ça veut dire que on rétablit le délit de clandestinité, qu’on a supprimé sous la pression de l’ « Europe ». Aujourd’hui on ne peut plus arrêter un clandestin parce qu’il est clandestin. Folie ! Et que Emmanuel Macron, il va falloir qu’il réponde à tout ça. Et on doit aller encore plus loin si on veut vraiment être cohérent. Il faut supprimer les autres canaux d’immigration, c’est-à-dire qu’il faut supprimer le groupement familial au sens large, c’est-à-dire à la fois les enfants, et les mariages. Vous savez, 90.000 par an ! mariages, des gens qui sont d’ici, Français originaires du Maghreb ou d’Afrique qui vont chercher leur épouse ou leur époux au bled, et qui reviennent en France. 90.000 par an ! Et il faut dans ce cas-là supprimer le droit du sol, pour arrêter que les gens viennent, les femmes accouchent d’enfants français. Il faut évidemment supprimer les prestations sociales aux étrangers. Vous voyez, s’il veut vraiment être cohérent et ne pas se contenter d’une déclaration comme ça à l’emporte-pièce, Emmanuel Macron a encore beaucoup de boulot.
Christine Kelly : Mais c’est une déclaration que vous applaudissez?
Éric Zemmour : Mais bien sûr !

http://victacausa.blogspot.com/victacausa.blogspot.com5edf7b715d0afaa3d68201fa2d94715a304487db.html