Geen jongeren: Australische uitwisselingsstudenten

 

Hart aber Fair is een debatprogramma van de ARD (Duitsland1), en gisteren kwam in de slotminuten moderator Louis Klamroth* – van huis uit toneelspeler – daar nog grappig uit de hoek. Thema deze week was: Ist die Brandmauer Geschichte? Is het cordon sanitaire verleden tijd?

Een van de gasten was Beatrix von Storch,** lid van de Bundestag voor de AfD waar Elon Musk onlangs nog reclame voor maakte. Zij wees erop dat Duitsland per dag gemiddeld twee groepsverkrachtingen kent, naast nog andere geweldmisdaden. De daders zijn volgens haar voor het overgrote deel immigranten en vluchtelingen, namelijk Syriërs, Afghanen en Irakezen. De rest beschikt over een Duitse identiteitskaart.

Klamroth onderbrak meteen, maar beaamde noodgedwongen wel haar cijfers. Wie echter de daders waren wist hij niet: “Waar die vandaan komen, dat weet men niet. Dat kunnen vluchtelingen zijn, dat kunnen ook Australische uitwisselingsstudenten zijn bijvoorbeeld. Dat staat niet in de criminaliteitsstatistieken van de politie.”

Het met zorg uitgekozen studiopubliek barstte niet in lachen uit.

______________ 

  * Gelieerd met de klimaatactiviste Luisa Neubauer, die samen met Greta Thunberg in Davos was. Luisa organiseerde in Duitsland de betogingen voor schoolkinderen Fridays for Future. Hun eigen Anuna dus.

** Geboren Beatrix Amelie Ehrengard Eilika, hertogin von Oldenburg, en gehuwd met Sven von Storch. In Duitsland zoals elders: von trouwt met von.

Het is kiezen of delen

Horst Seehofer van de CSU gaf een gesmaakte speech, maar hij vertelde daarin dat hij van twee tegenstrijdige zaken "een grote aanhanger" was. Op een dag zal Seehofer toch moeten beslissen wat voor hem het zwaarste weegt: nationale soevereiniteit enerzijds, of mondialisering en EU anderzijds.

Ik ben niet bereid mee te doen in een politieke discussie met als voornemen en doel enkel nog te spreken over wie bij ons kan komen. Ik wil dat men ook de zorgen en problemen van de hier levende bevolking mee in aanmerking neemt. Wij moeten dringend, en nu spreek ik op het vlak van Duitsland als geheel, orde en inhoud brengen in ons beleid. Gewoonweg zeggen, laten we even afwachten of de winter er misschien niet toe bijdraagt dat er minder vluchtelingen komen, gewoonweg zeggen dat er geen bovengrens bestaat, gewoonweg zeggen dat we in onze tijd sowieso geen drieduizend kilometer lange grens meer kunnen beveiligen, dat, dames en heren is vanwege de staat een capitulatie voor de realiteit.
Ik ben een groot aanhanger van de Europese integratie. Ik ben een groot aanhanger ook van de groei van de globalisering – als die correct gestalte krijgt. Maar, dames en heren, ik ben evengoed een groot aanhanger ervan dat de nationale staten wel nog een autonome verantwoordelijkheid toekomt. Bij een natiestaat hoort het gebied van die staat, met staatsgrenzen, hoort het volk van die staat, en hoort het staatsgezag. Alle drie deze dingen.



Ich bin nicht bereit in eine politische Diskussion einzusteigen mit der Absicht und dem Ziel, nur noch darüber zu reden, wer zu uns kommen kann. Ich möchte schon die Sorgen und Probleme auch der hier lebenden Bevölkerung mitberücksichtigt haben. Wir müssen dringend, ich rede jetzt von der bundesdeutschen Ebene, unserer Politik Ordnung und Inhalt geben. Einfach zu sagen jetzt warten wir mal ab ob der Winter vielleicht dazu beiträgt, daß weniger Flüchtlinge kommen, einfach zu sagen es gibt keine Obergrenze, einfach zu sagen, in unserer Zeit können wir sowieso dreitausend Kilometer Grenzen nicht mehr schützen, meine Damen und Herren, das ist eine Kapitulation des Staates vor der Realität.

Ich bin ein großer Anhänger der europäischen Integration. Ich bin ein großer Anhänger auch der Entwicklungen der Globalisierung – wenn sie richtig gestaltet wird. Aber meine Damen und Herren, ich bin ein ebenso großer Anhänger daß die Nationalstaten schon auch eine eigenständige Verantwortung haben. Zu einem Nationalstaat gehört des Staats Gebiet mit Staatsgrenzen, gehört des Staats Volk, und gehört die Staatsgewalt. Alle drei Dinge.

In Duitsland lachen ze daar niet mee

In de Frankfurter Allgemeine van maandag schrijft zekere professor doctor Walter Krämer, een statisticus, een artikel onder de hoofding ‘Dem Willkommensrausch folgt der Kater’, op de welkomstroes zal een kater volgen. Bij een gewone kater slik je een aspirientje en alles is weer in orde, maar deze kater zal zich niet zo eenvoudig laten verdrijven, meent hij, want Duitsland zendt valse signalen uit, op vele frequenties tegelijk.
Wat hem onder meer was opgevallen bij de enthousiaste verwelkomingen van de eerste dagen, waren de spandoeken met daarop ‘Refugees Welcome’. Wat moet een Arabische vluchteling die in München of Frankfurt van de trein stapt daarvan denken? Was hier niet een signaal dat de taal van doorslaggevend belang is meer op zijn plaats geweest? vraagt Krämer. De geringschatting voor de eigen taal, die in Duitsland al een tijd normaal is, zal zich bij de integratie nog wreken.
Nu kun je van zijn opmerking denken wat je wil, maar een soortgelijke verdediging van het Nederlands zul je in Vlaamse kranten niet gauw vinden.