Hoop doet leven

Een enigmatische term die je de laatste dagen vaak hoort is terugverdieneffecten. Ministers en journalisten gebruiken hem vooral als er begrotingen worden opgemaakt.

Zo nieuw is de term niet, want de fabeldichter Aesopus kende hem al.

Nu, of die man echt bestaan heeft weten we niet zeker, maar dat mag geen bezwaar zijn: van Homerus weten we dat tenslotte ook niet, en Aesopus kreeg in Athene wel een standbeeld.

De beeldenverkoper

Een man had een houten Hermesbeeld gemaakt, bracht het naar de markt en bood het te koop aan. Omdat er geen kopers opdaagden, besloot hij ze aan te lokken en riep dat hij een god verkocht die voorspoed en winst bracht.

Een omstander zei hem: Hé, vriend, als hij zo vrijgevig is, waarom verkoop je hem dan, en profiteer je niet liever zelf van zijn hulp? – Omdat ik, antwoordde hij, die hulp meteen nodig heb, en hij nooit haast maakt met zijn zegeningen.

Ésope

Fables

Introduction, traduction et notes 

par Émile Chambry

Paris, 2020, Les Belles Lettres

Winteruur! een waarschuwing bijtijds

Elk jaar zijn er weer mensen die verward raken en zich kwaad maken vanwege het ingaan van het Winteruur.* Zij hebben ongelijk want dan lopen we in plaats van twee, nog maar één uur voor op de zon. Een hele verbetering. 

Maar niets is ooit eenvoudig, en dus hoort hier een correctie: het is niet exact een uur. In de winter loopt onze klok een uur voor op de universele tijd – Greenwich laten we zeggen, al gaat het tegenwoordig met atoomklokken en mag de zon haar eigen gang gaan.

En nu moge u de laatste tijd veel lelijks hebben gehoord over de Gentse Universiteit, maar ze hebben daar wel een zonnewijzer, en die geeft de aldaar correcte lengtegraad aan: 3,7° O. Door die oosterlengte loopt in Gent de gemiddelde zonnetijd 's winters ongeveer 45 minuten achter op de klok, geen vol uur dus. Hoe het in Antwerpen of Brussel zit weet ik niet.

Maar laat die complicatie alstublieft niemand afschrikken! Toen Montaigne op zijn reis naar Rome de stad Trente te paard binnenreed, komende uit Duitsland, moest hij zich niet enkel aan een veranderd uur gewennen:

Trante. Nous somes asture aux milles d’Italie, desquels cinq mille reviennent à un mille d’Allemaigne, et on conte vingt-quatre heures faict, par jour, sans les mi partir.

Trente. We zijn nu aan de Italiaanse mijlen toe, waarvan er vijf gaan in één Duitse mijl, en men rekent vierentwintig uren per dag, doorlopend, zonder die in twee helften te delen. 

Hier geeft de editor van Montaignes Journal de Voyage een nuttige voetnoot (cursief is van mij): 

[Anne-Gabriel Meunier de Querlon (1702–1780)] citeert in zijn Montaigne-uitgave deze significante passage van M. de la Lande, lid van de Academie van Wetenschappen, uit diens voorwoord bij Voyage d’un Français en Italie, dans les années 1765 et 1766: "De Italianen tellen 24 volle uren, van de ene avond op de andere. Het 24ste uur wordt een half uur na zonsondergang geluid, dat wil zeggen als de nacht invalt en je allengs nog met moeite kunt lezen. Als de nacht 10 uur duurt en de dag 14, zegt men dat de zon om 10 uur opkomt en het om 17 uur middag is."

”MdQ cite dans son édition ce passage significatif de M. de la Lande, de l’Académie des Sciences, Voyage d’un Français en italie, dans les années 1765 et 1766, préface: « Les Italiens comptent 24 heures de suite, depuis un soir jusqu’à l’autre. La 24e heure sonne une demi-heure après le coucher du soleil, c’est-à-dire, la nuit tombante, et lorsqu’on commence à ne pouvoir lire qu’avec peine. Si la nuit dure 10 heures et le jour 14, on dit que le soleil se lève à 10 heures, et qu’il est midi à 17 heures. »

__________

* Dit jaar in de nacht van zaterdag 24 op zondag 25 oktober.

Journal de voyage

précédé de

Mobile Montaigne

par Frank Lestringant

professeur émérite de la Sorbonne

Édition établie

par Charles Dédéyan

Revue et complétée

par Frank Lestringant

Paris, Les Belles Lettres, 2026

Het is me daar wat geweest met die AfD!

Nikolaus Blome, chef politiek bij RTL-Duitsland, zei bij Markus Lanz iets vanzelfsprekends ...dat ik hier nochtans nooit in enige talkshow heb gehoord:
Was immer man von der AfD hält, (...) muss man trotzdem sagen: Ein AfD-Wähler ist besser als ein Nichtwähler.
Hoe je ook over de AfD denkt, toch moet je zeggen: een AfD-kiezer is beter dan iemand die niet stemt.

Eerder, vertelde ons Lanz, had Blome nog iets gezegd:

 


Als de CDU nu verstandig is, dan houdt ze zich voor dood, en dat zal haar in Saksen-Anhalt licht vallen want ze moet niet eens meer doen alsof.

Een moshpit in het Vaticaan

In demoest ik laatst een woord opzoeken dat er blijkbaar al twintig jaar in staat, en waar je in alle kranten deze zomer niet aan voorbij kon: moshpit. Blijkbaar is dat: de ruimte vlak voor het podium waar het publiek kan moshen. Ik las dat iemand bij dat moshen zijn neus had gebroken.

Wat mag moshen dan wel zijn? In een apart lemma werd ik ook hier geholpen: wilde armbewegingen maken bij het dansen op hardrock en heavy metal. Die technische termen heb ik niet meer opgezocht. Ongetwijfeld bedoelt de lexicograaf hier: heel luide muziek.

Nu las ik dat Michel de Montaigne het verschijnsel moshpit in 1580 al kende! In Rome, in het Vaticaan nog wel zag hij er een onder het welwillende oog van de podiumartiesten.

De ochtend van Witte Donderdag verschijnt de paus in pontificaal gewaad, en bijgestaan door twee kardinalen op het eerste balkon van de tweede verdieping van de Sint-Pieter. Hijzelf heeft een fakkel in zijn hand.

Daar leest aan zijn ene zijde een kanunnik van Sint-Pieter met luide stem een Latijnse bul voor waarin een eindeloze reeks mensen worden geëxcommuniceerd, onder meer de hugenoten, met die term aangeduid, en alle prinsen die delen van de kerkelijke gronden in bezit houden. Hier lachten hardop de kardinalen de’Medici en Caraffe, die naast de paus stonden.*

Dit voorlezen duurde ruim anderhalf uur, want bij elk artikel dat die kanunnik in het Latijn voorlas, las aan zijn andere zijde kardinaal Gonsague, eveneens blootshoofds, hetzelfde voor in het Italiaans.

Daarop gooide de paus zijn brandende fakkel naar beneden naar het volk, en als grap of om welke reden ook gooide kardinaal Gonsague er nog een bij, want er waren er drie aangestoken. Die valt ook neer op het volk en beneden ontstaat een tumult vanjewelste om wie een stukje van die fakkels kan bemachtigen en er wordt stevig gevochten met vuisten en stokslagen.

Bij het voorlezen van de veroordelingen hangt een groot stuk zwarte tafzijde over de leuning van het balkon voor de paus. Als de excommunicatie is afgerond, wordt dit zwarte doek opgerold en komt er een ander, van een andere kleur tevoorschijn. De paus geeft dan zijn openbare zegeningen.

Le Judy-saint au matin, le Pape en pontificat se met sur le premier portique de S. Pierre, au second etage, assisté des Cardinaus, tenant, lui, un flambeau à la mein. Là d’un costé, un Chanoine de St. Pierre lit à haute vois une bulle latine où sont excommuniés une infinie sorte de jans, entre autres les Huguenots, sous ce propre mot, et tous les Princes qui détiennent quelque chose des terres de l’Eglise : auquel article les Cardinaus de Medicis et Caraffe, qui etoint jouignant le Pape, se rioint bien fort. Cete lecture dure une bone heure et demie ; car à chaque article que ce Chanoine lit en latin, de l’autre costé le Cardinal Gonsague, aussi descouvert, en lisoit autant en Italien. Après cela le Pape jeta cete torche alumée contre bas au peuple, et par jeu ou autremant, le Cardinal Gonsague un’autre ; car il y en avoit trois alumées. Cela choit sur le peuple ; il se faict en bas tout le trouble du monde à qui ara un lopin de cete torche, et s’y bat-on bien rudemant à coup de pouin et de bâton. Pandant que cete condamnation se lit, il y a aussi une grande piece de taffetas noir qui pant sur l’accoudoir dudict portique, davant le Pape. L’excommunication faite, on trousse ce tapis noir, et s’en descouvre un autre d’autre colur ; le Pape lors done ses benedictions publiques.

___________

* Voetnoot 653 leert ons dat kardinaal de’Medici de paus een boodschap had bezorgd van zijn broer, groothertog van Firenze, die het kasteel van Camporseoli in bezit had genomen, waarop de paus inbond. Ook de families Colonna, Orsina, Savelli en Vitelli waren ontevreden, en een moment dreigde men de paus eenvoudigweg gevangen te zetten.

Journal de voyage

précédé de

Mobile Montaigne

par Frank Lestringant

professeur émérite de la Sorbonne

Édition établie

par Charles Dédéyan

Revue et complétée

par Frank Lestringant

Paris, Les Belles Lettres, 2026

Niet allemaal zijn we even fijngevoelig...

Pastoors beschikken over een stemtimbre dat ze met heel weinigen delen. Uitzonderingen zijn er, en een van die weinigen is David Van Reybrouck. Als de Denker der Nederlanden gewoon de dorst beschrijft die hij vanwege de klimaatopwarming heeft geleden in Vaticaanstad, dan hóór je dat timbre zelfs in de gedrukte tekst van zijn interview. Kosmische angsten overvallen ook minder gevoelige lezers daarbij.

Nu viel me dat hele interview te lang uit –al kwam des Denkers eigen kind niet eens ter sprake, de befaamde G1000– en helaas overviel mij de onzalige uitspraak van Montaigne, in zijn Essais, Livre III, Chapitre XIII, De l'Expérience: 

Le prescheur est bien de mes amys, qui oblige mon attention, tout un sermon. Echt een vriend van mij is de predikant die me in de ban houdt, een hele preek lang.

Een ernstig woord over het Vrije Woord

De Gentse Universiteit heeft het wat moeilijk. Al te vaak komt ze in het nieuws, zelfs in het buitenland. Het begon met die onnozele rectorale rede, gelardeerd met citaten van Einstein en Jonas – wat men liet passeren onder het moto ‘le ridicule ne tue pas’ – en verder werd het rectoraat bezet en besmeurd, weliswaar met een nobel doel voor ogen: de strijd tegen het fascisme. Vervolgens kregen we die kwestie met Nathan Cofnas. Hem legde De Sutter een week het zwijgen op. Even kwam ook de Amerikaanse ambassadeur zich met het zaakje bemoeien – op zijn beurt een wat onnozel figuur – maar na een gesprek met de rector raakte alles netjes geregeld: drie maand telewerk.

Misschien kan de Gentse rector eens luisteren naar Luis Vassy, voormalig Frans ambassadeur in Den Haag, en nu directeur de Sciences Po Paris. Die man is een ware verdediger van het Vrije Woord. Hier spreekt hij een zaal toe die hem niet meteen gunstig gezind is, en hij heeft geen citaten nodig om indruk te maken:

U zult hier dus mensen horen waarmee u het grondig oneens zal zijn. Dat is geen disfunctie van de universiteit: dat is de universiteit. Spreekrecht begint niet waar u ermee instemt, en tegenspraak is geen agressie.

Juist daarom is de vrijheid van het woord in Sciences Po absoluut. Juist daarom hebben we een buitengewoon rijk verenigingsleven, politiek en syndicaal, met duizenden evenementen, een vrijheid van spreken en een academische vrijheid die voor elkeen gewaarborgd moet worden.

Maar, vrijheid is natuurlijk niet de wet van de luidste roepers: zij geeft niemand het recht om anderen te beletten te studeren, te doceren, te spreken of te luisteren. Ze geeft niemand van ons het recht om onder druk zijn zienswijze op te leggen. Men mag een lezing betwisten, maar niet met geweld het zwijgen opleggen. Men mag betogen tegen een beslissing, maar intimidatie van mensen die er anders over denken kan niet. Men mag de instelling bekritiseren, maar men moet de regels in acht nemen die ons gemeenschappelijk leven mogelijk maken.

In een vreemd land en een andere tijd

The past is a foreign country: they do things differently there, zo begon The Go-Between van L. P. Hartley. 

Michel de Montaigne maakte een reis in een vreemd land, Italië, en voor ons behoort 1580 tot the past. Toch deed men niet alles compleet verschillend daar. Zo kwam het in Rome zelfs even voor dat mannen er met mannen trouwden. In de kerk en met een huwelijksmis, al moesten zij daartoe het canoniek recht een handje helpen en volgde dan de brandstapel – een gebruik dat wij niet meer kennen, tenzij in vreemde landen en in overdrachtelijke zin ook op de social media. Wat Montaigne denkt over de doodstraf weten we. Hij beschouwt ze als wreedaardig. Over het homohuwelijk spreekt hij zich uit met enige ironie –plesammant, bele secte– maar zonder 'sporen van spot of satire', zoals we in De Morgen wekelijks lezen. Montaigne raakt niet vlug opgewonden, en bekeringsijver of (quasi)religieuze bevlogenheid zijn hem vreemd:

Op de terugweg van Sint-Pieter kwam ik een man tegen die me geestig op twee dingen wees: dat de Portugezen hun gelofte aflegden tijdens de Passieweek,* en dat er op deze dag een statie** werd gehouden in Sint-Jan Porta Latina, waar enkele Portugezen een paar jaar tevoren waren toegetreden tot een zonderlinge broederschap. In een mis trouwden zij man met man, met dezelfde rituelen als bij  onze huwelijken. Ze hielden samen hun Pasen,*** lazen hetzelfde evangelie over het huwelijk,**** en sliepen en woonden daarna samen. De Romeinse geleerden zeiden dat deze slimme jongens leken te denken dat die afwijkende praktijk evengoed rechtsgeldig zou zijn als de Kerk ze maar goedkeurde met haar rituelen en formules, aangezien die op zich het huwelijk geldig maakten bij die andere verbintenis, die tussen man en vrouw. Acht of negen Portugezen van deze mooie sekte werden verbrand.

Je rancontrai au retour de Saint Pierre un home qui m’avisa plesammant de deus choses : que les Portuguais faisoint leur obédiance la semmene de la Passion, et puis que ce mesme jour la station estoit a Saint Jean Porta Latina, en laquelle Eglise certains Portuguais, quelques années y a, étoint antrés en une étrange confrerie. Ils s’espousoint masle à masle à la messe, aveq mesmes serimonies que nous faisons nos mariages, faisoint leur pasques ensamble, lisoint ce mesme évangile des noces, et puis couchoint et habitoint ensamble. Les esperis romeins disoint que, parce qu’en l’autre conjonction de masle et femelle, cete sule circonstance la rand legitime, que ce soit en mariage, il avoit samblé à ces fines jans que cet’autre action deviendroit pareillemant juste qui l’auroit authorisée de serimonies et misteres de l’Eglise. Il fut brûlé huit ou neuf Portuguais de cete bele secte.*****

Journal de voyage

précédé de

Mobile Montaigne

par Frank Lestringant

professeur émérite de la Sorbonne

Édition établie

par Charles Dédéyan

Revue et complétée

par Frank Lestringant

Paris, Les Belles Lettres, 2026

_________________

        * Lestringant zegt in een voetnoot: Waarschijnlijk een calembourg [woordspeling] op Passion, wat zowel hartstocht als lijden kon betekenen. Hij meldt ook dat een eerdere editor, Alessandro d'Ancona, in diens uitgave van 1889 zei dat er in 1578 elf man verbrand werden, Portugezen en Spanjaarden.
      ** De Kruisweg telt 14 staties.

    ***  geeft hier: (rooms-katholiek) zijn Pasen houden: omstreeks Pasen te communie gaan (en biechten). Eerst biechten natuurlijk!

  **** Matthéüs 19:6 (Statenvertaling) Alzo dat zij niet meer twee zijn, maar een vlees. Hetgeen dan God samengevoegd heeft, scheide de mens niet.

***** Hier geeft Lestringant een voetnoot met nummer 603 ...die helaas onvindbaar is. Een zeer zeldzame onachtzaamheid bij Les Belles Lettres.