Winteruur! een waarschuwing bijtijds

Elk jaar zijn er weer mensen die verward raken en zich kwaad maken vanwege het ingaan van het Winteruur.* Zij hebben ongelijk want dan lopen we in plaats van twee, nog maar één uur voor op de zon. Een hele verbetering. 

Maar niets is ooit eenvoudig, en dus hoort hier een correctie: het is niet exact een uur. In de winter loopt onze klok een uur voor op de universele tijd – Greenwich laten we zeggen, al gaat het tegenwoordig met atoomklokken en mag de zon haar eigen gang gaan.

En nu moge u de laatste tijd veel lelijks hebben gehoord over de Gentse Universiteit, maar ze hebben daar wel een zonnewijzer, en die geeft de aldaar correcte lengtegraad aan: 3,7° O. Door die oosterlengte loopt in Gent de gemiddelde zonnetijd 's winters ongeveer 45 minuten achter op de klok, geen vol uur dus. Hoe het in Antwerpen of Brussel zit weet ik niet.

Maar laat die complicatie alstublieft niemand afschrikken! Toen Montaigne op zijn reis naar Rome te paard de stad Trente binnenreed, komende uit Duitsland, moest hij zich niet enkel aan een veranderd uur gewennen:

Trante. Nous somes asture aux milles d’Italie, desquels cinq mille reviennent à un mille d’Allemaigne, et on conte vingt-quatre heures faict, par jour, sans les mi partir.

Trente. We zijn nu aan de Italiaanse mijlen toe, waarvan er vijf gaan in één Duitse mijl, en men rekent vierentwintig uren per dag, doorlopend, zonder die in twee helften te delen. 

Hier geeft de editor van Montaignes Journal de Voyage een nuttige voetnoot (cursief is van mij): 

MdQ** citeert in zijn Montaigne-uitgave deze significante passage van M. de la Lande, lid van de Academie van Wetenschappen, uit diens voorwoord bij Voyage d’un Français en Italie, dans les années 1765 et 1766: "De Italianen tellen 24 volle uren, van de ene avond op de andere. Het 24ste uur wordt een half uur na zonsondergang geluid, dat wil zeggen als de nacht invalt en je allengs nog met moeite kunt lezen. Als de nacht 10 uur duurt en de dag 14, zegt men dat de zon om 10 uur opkomt en het om 17 uur middag is."

”MdQ cite dans son édition ce passage significatif de M. de la Lande, de l’Académie des Sciences, Voyage d’un Français en italie, dans les années 1765 et 1766, préface: « Les Italiens comptent 24 heures de suite, depuis un soir jusqu’à l’autre. La 24e heure sonne une demi-heure après le coucher du soleil, c’est-à-dire, la nuit tombante, et lorsqu’on commence à ne pouvoir lire qu’avec peine. Si la nuit dure 10 heures et le jour 14, on dit que le soleil se lève à 10 heures, et qu’il est midi à 17 heures. »

__________

  * Dit jaar in de nacht van zaterdag 24 op zondag 25 oktober.

** Anne-Gabriel Meunier de Querlon (1702–1780)

Journal de voyage

précédé de

Mobile Montaigne

par Frank Lestringant

professeur émérite de la Sorbonne

Édition établie

par Charles Dédéyan

Revue et complétée

par Frank Lestringant

Paris, Les Belles Lettres, 2026