Hoe zeg je dat ook alweer?

 

Vanmiddag leek in de Franse Assemblée de strijdbijl even begraven toen Marine Le Pen iedereen un Joyeux Noël wenste.

Goed, maar dan wenste eerste minister Sébastien Lecornu op zijn beurt ook haar een vrolijk Kerstfeest ...en dat viel niet in goede aarde bij LFI (het linkse La France insoumise). Zo’n wens is vandaag immers politiek geladen. Het is gewoon een provocatie.

Zelf heb ik jarenlang enigszins provocerend Yulefeest gezegd, maar ook dat kan niet meer dienen, want inclusief is het al evenmin.

Termen als Kerstfeest of Yulefeest kunnen kwetsend zijn voor sommige bevolkingsgroepen, en beter is het dus om naar volslagen inhoudsloze begrippen als Winterfeest te grijpen. Voorlopig althans lijkt dat nog aanvaardbaar.

De ULB in opspraak (in Franstalige media toch)

De Palestijns-Franse Rima Hassan is EU-parlementslid voor LFI, La France insoumise, een soort Franse PVDA, en nu willen de masterstudenten Rechten van de Université libre de Bruxelles hun jaargang naar haar noemen. De rector van de ULB, Annemie Schaus, heeft al verklaard dat ze die keuze respecteert.

Maar om eens een mooie journalistieke term te gebruiken: deze Rima Hassan is omstreden. Zo heeft de Franse minister van Binnenlandse Zaken, Bruno Retailleau, bij de openbare aanklager aangifte tegen haar gedaan wegens ‘verheerlijking van terrorisme’. Verschillende politieke leiders, waaronder twee ministers van de regering Bayrou, hebben zelfs verzocht om haar nationaliteit in te trekken.

Nu mag deze regering Bayrou wellicht geen lang leven meer beschoren zijn, helemaal betekenisloos is zoiets ook niet ...en dat zeker joden die keuze niet kunnen appreciëren mag duidelijk zijn.

Hier horen wij de Franse advocate Sarah Saldmann met een mooi understatement bij Eliot Deval van CNews:

Saldmann: Als jood kun je niet naar die universiteit. De promotie Rima Hassan, dat wordt ingewikkeld.

Deval: En het gaat om een master in de Rechten, en misschien heb je dan inderdaad geen zin om die daar te doen. En daarbij te zien dat er in België weinig politici zijn die de moed hebben om te zeggen ‘Opgelet! Als je een andere cultuur importeert, dan kun je een grote culturele schok meemaken’. Maar dat zijn taboes die in België niet aan bod komen door dat fameuze ‘cordon sanitaire’.

TIME kiest voor Assa Traoré

Wat hieronder volgt is een vertaling uit het Franse blad Causeur.

Wat zit er achter de keuze van TIME om Assa Traoré te kiezen als ‘Guardian of the Year’?

De VS promoten raciale tegenstellingen en infiltreren in Franse miltante organisaties.

Erwan Seznec

De keuze voor de militante Assa Traoré past in een langetermijnpolitiek van de VS, die de Franse moslimbevolking wil verleiden. Paradoxaal genoeg gaat links, nochtans traditioneel anti-Amerikaans, hierin mee.

In 2019 werden er in Frankrijk 19 mensen gedood door de politie. Als we dit cijfer transponeren op de Amerikaanse bevolking die vijf keer talrijker is, dan zou men daar 95 doden moeten tellen. De Washington Post geeft echter 1010 doden die aan de politie toegeschreven worden, dus tien keer zoveel.

Dit hallucinante verschil belette TIME niet om in een lang artikel van 12 december Frankrijk de les te lezen wat betreft politiegeweld met een raciale achtergrond.

Hun editie voor Europa en het Nabije Oosten zette Assa Traoré op de cover, maakte haar ‘persoon van het jaar’, en presenteerde haar als een voorvechtster in de heilige strijd voor respect voor mensen met een kleurtje (les racisés).

Een Amerikaansgezind cliënteel aanspreken in de Franse banlieues

De criteria om een ‘Person of the year’ aan te wijzen maakt TIME niet publiek, maar blijkbaar kan het geen kwaad om de idee te verspreiden dat Frankrijk een visceraal racistisch land is. Al vijftien jaar financiert de Amerikaanse progressistische intelligentsia – en daar is de redactie van het New Yorkse weekblad het puik van – de woordvoerders van het slachtofferdiscours op maat van zwarte en Arabische jongeren, en geeft hen steun en vorming.

Wikileaks laat wat dit betreft diplomatieke telegrammen zien die voor zich spreken. Ze beschrijven hoe de Amerikaanse ambassade in Parijs twee vliegen in één klap meende te slaan na de rellen in onze banlieues in 2005. Ambassadeur Charles Rifkin wilde de Franse moslims zeem aan de baard strijken om zo een Amerikanofiel cliënteel te kweken, en hoopte tegelijk enig krediet terug te winnen in de Arabische wereld, na de invasie in Irak in 2003. De Amerikaanse ambassade hoopte hier munt uit te slaan en regelde bijvoorbeeld in 2010 een ontmoeting tussen de zwarte filmster Samuel Jackson en jongeren van Seine-Saint-Denis. Ze verleende in 2015 steun voor een lang artikel in de New York Times over de Bondy Blog. Ze gaf aan Victor Vitelli, cultureel attaché aan het consulaat in Lyon ruim gelegenheid om te werken rond de ‘promotie van minderheden’. Oude programma’s als Young Leaders van de French American Foundation werden in die richting bijgestuurd. Rokhaya Diallo heeft daar in 2010 de vruchten van geplukt.

De Amerikaanse NGO Ashoka en de steun aan Coexister

De rijke Amerikaanse NGO’s kwamen ter hulp gesneld. In 2016 kreeg de Alliance Citoyenne, die actie voerde rond de burkini in Grenoble, 80.000 dollar van de Open society Foundation van Georges Soros. Coexister werd evenmin vergeten. Geobsedeerd als ze is door de ‘islamofobie’ werd deze vereniging voor ‘inter-levensbeschouwelijk management’ uitgebroed binnen het netwerk van Ashoka. Deze NGO wordt gefinancierd door grote Amerikaanse bedrijven en heeft een nogal vage sociale doelstelling: ‘sociale ondernemers’ vormen.

Iets concreter gaat het om het coachen van opiniërenden en lobby’s die meestal werken op de grens van de publieke en de private sector. Samuel Grzybowski, stichter van Coexister, was een fellow van Ashoka in 2016. Om die reden gaf de voorzitster ervan, Radia Bakkouch toe dat de vereniging Coexister maandenlang flink begeleid werd.

Ashoka stelt geen geld ter beschikking, maar wel kostbare expertise. Deze organisatie werkt omzichtig. Hun selectie van fellows is bijlange niet zo grof als die van TIME. Hun parcours lopen sterk uiteen en over het algemeen zijn ze van een goed niveau. Assa Traoré past daar niet in. Stéphane de Freitas wel. Deze cineast stond aan de wieg van het project Eloquentia, een welsprekendheidsconcours voor jongeren, dat beoogt voorstadsjongeren naar voren te schuiven. Dat staat nergens klaar en duidelijk geschreven maar in dit verband maakt het verslag van de finale van 2019 door Bondy Blog commentaar overbodig.

Niets laat denken dat dit sterk professionele beïnvloedingswerk in de komende maanden zal stoppen. Hierdoor zal zich bij de presidents- en parlementsverkiezingen van 2022 een politiek ongeziene situatie aandienen.

Vertederd als La France insoumise is door de kleurgroepen (les indigénistes), en bereid om Assa Traoré op te nemen, zal ze bij de verkiezingen moeten leven met het imago van een partij die door Washington is geïnfiltreerd!

Manu en classe

Of Macron nog veel krediet heeft bij de Fransen valt te betwijfelen. Hij weet zich geen raad met die gele hesjes en laat dan maar op de eigen bevolking schieten, wat nooit een goede indruk maakt. Wel is er intussen die reeks one-man shows, een tournee die hij Le grand Débat national heeft gedoopt en die op 15 maart had moeten eindigen, maar blijkbaar verlengd is want Macron heeft de smaak te pakken.

Adrien Quarennens, een verkozene van het linkse La France insoumise vindt dat het Macron enkel om tijdwinst te doen is. De oude links-rechts-tegenstelling speelt hier niet want een partijloze rechtse verkozene, Emmanuelle Ménard, vindt ook dat het stilaan welletjes is geweest, zeker na de conférence van Manu waarin hij de gilets jaunes ter sprake bracht in een klasje schoolkinderen.

Quarennens: Le président de la République dit à toute la population, à tous les citoyens français : Parlez, parlez de tout, parlez beaucoup et longtemps. Comme ça moi je gagne du temps, et puis à la fin c’est moi et moi seul qui déciderai. Ça n’est pas possible. On a aujourd’hui le tableaux suivant : vous avez un président de la République qui ne veut pas changer de cap, et vous avez une majorité de Français qui est en accord avec les principales revendications des gilets jaunes.
___
[Sonja Mabrouk: Emmanuelle Ménard, vous faites un sourire?]
– Oui parce que, alors là aujourd’hui, le moins qu’on puisse dire c’est qu’il ne s’est pas mis en danger, hein! Alors on a eu Macron chez les mères, Macron chez les jeunes, Macron chez les enfants. Demain ce sera quoi ? Macron chez les nourrissons dans les crèches ? Je ne sais pas. Enfin non, là il faut …ça a trop duré. Il faut arrêter. Je pense qu’il ne se rend pas compte que son petit numéro de communication à sa gloire personnelle, ça commence, ça commence à agacer sérieusement.
Et après il va nous dire : ah ! mais samedi il y avait des gilets jaunes qui ont manifesté un peu violemment. Je crois qu’il faut peut-être qu’il sache s’arrêter à un moment donné. Et il faut apporter des réponses politiques. Je crois que le temps du débat est terminé, et il est temps qu’on arrive aux réponses politiques, concrètes. C’est ce qu’attendent les Français.