Bataclan: de juiste toon bij de herdenking

 Bij CNews pakte men de herdenking van de islamaanslagen tien jaar geleden in Parijs ietwat anders aan dan bij de goede media. Men ging zelfs in op de beweegredenen die hierbij speelden...  en ik 'vertaal' op een drafje, cursorisch laten we zeggen.

Christine Kelly: Valt een jihadist te déradicaliseren?
Mathieu Bock-Côté: Die vraag, hoe legitiem ook, zet ons op een verkeerd spoor. Ze laat verstaan dat de degenen die ons aanvallen en onze dood willen, ons naar het kerkhof wensen, de vijanden die ons de oorlog verklaren, niet goed weten wat ze doen.* Dat ze in zekere zin behekst zijn en dat het volstaat om hen uit die betovering te halen om hen te laten zeggen: Ach, waarom heb ik toch al die Fransen vermoord die avond? Als ik geweten had wat ik nu weet, was die gedachte niet bij mij opgekomen.

De hypothese hierbij is: ze verachten ons en willen ons doden want ze begrijpen ons niet. Ze haten ons en willen ons vermoorden want er heerst onbegrip tussen ons. Als we dat wederzijds onbegrip kunnen opheffen, vallen de oorzaken van het conflict weg en is het voorbij.
Men benadert de vijand dus niet meer vanuit een politiek standpunt, maar vanuit een psychologiserend kader. Tegenover de vijand moeten we geen soldaat zetten, een politieman desnoods, of waarom niet iemand die zijn ideologisch uitgangspunt tegenspreekt. Neen, wat we nodig hebben is een verzorger. Een verzorger die ze een voor een aanpakt en dan kunnen we hen transformeren tot mensen zoals wij.
Die hypothese diént ook ergens toe: we hoeven de botsing der beschavingen dan niet meer ernstig onder ogen te nemen. We moeten evenmin nog rekening houden met wat de islamisten over ons zeggen en wat ze voor ons wensen, namelijk onze dood.
Laten we alles depolitiseren, vertellen we onszelf, en heel die kwestie therapeutisch aanpakken.

Wel, dan denk ik dat we de oorlog die men tegen ons voert slecht begrijpen: als samenleving, als volk, als natie is dat niet onze zorg. Onze eerste zorg zou moeten zijn wat het vandaag betekent om echt oorlog te voeren tegen het islamisme.
Als een persoon, een slachtoffer, vergiffenis wenst te schenken is dat zijn zaak, maar het is niet de rol van de Staat om vergeving te schenken, om de aanvallers en de slachtoffers tot verzoening te brengen. Als ik dat mag zeggen: dat zie ik bijna als een soort perversie.
Mij lijkt het dat wij hen moeten behandelen voor wat ze zijn, hen behandelen als onverzettelijke vijanden. Dat betekent: de wet aanpassen. Want bij die geradicaliseerden speelt natuurlijk een sociologische achtergrond: het zijn vaak lui die juridisch de Franse nationaliteit wel hebben, maar existentieel iets minder. En hoe pak je hen dan aan? Hier moet de wet aangepast worden. We moeten het begrip verraad herontdekken, en de betekenis van het begrip vijand. We moeten ons ontdoen van de idee dat we eenvoudigweg met gestoorden te maken hebben: we staan voor vijanden.

_______________

* Lukas 23  ...vergeef het hun; want zij weten niet, wat zij doen.

Mooi, alles goed en wel, maar blijkbaar wil Bock-Côté niet de zon zien verduisteren en het voorhangsel des tempels middendoor zien scheuren.

Kiezeltje in de laars

De EU vertoont geen democratisch deficit, zoals haar akolieten tot voor kort nog vergoelijkend zegden. Vandaag krijgen 'journalisten' noch 'wetenschappers' die term nog over hun lippen: voor hen is dat deficit verzwonden, in rook opgegaan. Je bent supporter of je bent het niet, nietwaar Hendrik en Rob? Zij hebben hier overigens geen ongelijk: er is geen democratisch deficit, de EU is gewoon een antidemocratische club. Dat werd zopas in Roemenië nog eens helder aangetoond door het gindse gouvernement des juges.

Roemenië (Hergé noemt dat land Syldavië, waar de inboorlingen Brussels spreken) maar Roemenië of Syldavië liggen allebei wat buiten ons gezichtsveld …en dat van onze specialisten en commentatoren. Wie bij de schokkende ontwikkelingen aldaar wél commentaar gaf bij CNews was MathieuBock-Côté.

Mathieu Bock-Côté: Als de wereldgeschiedenis zich in de Karpaten afspeelt! In twee woorden gezegd: een aantal dagen terug waren er in Roemenië verkiezingen, en in de eerste ronde won een verrassende kandidaat.
Christine Kelly: Bij de presidentsverkiezing.

M B-C: Inderdaad, en men beschuldigt hem ervan pro-Russisch te zijn, een complotdenker, een orthodoxe mysticus… en ik zal het niet tegenspreken: die kerel heeft wat louche trekjes. Feit blijft dat hij het bij de eerste ronde haalt. Verrassende kiesuitslag dus, en zowat overal vond men dat een schandaal, in Brussel, in Europa.
Maar twee dagen voor de tweede ronde van de presidentsverkiezing beslist het Roemeens Grondwettelijk Hof het resultaat van de eerste ronde te annuleren.

Onder welk voorwendsel doet men dat? Omdat, zegt men, die verkiezing door de Russen zou zijn gemanipuleerd, en vooral omdat door de controle van TikTok zich een verrassende, onwaarschijnlijke, spookachtige kandidaat had opgeworpen, Călin Georgescu. Surprise! en dus de schuld van TikTok. En aangezien TikTok het kiesresultaat in de war heeft gestuurd, is het legitiem om die verkiezing ongeldig te verklaren. Niet zomaar te neutraliseren of te omkaderen, nee, te vernietigen.
Waarom vertel ik dat? Omdat wat er in de Karpaten is gebeurd een echo is van wat er sinds 2016 gebeurt. Herinner u de Brexit. Men vertelde ons dat het resultaat heel anders was uitgevallen als het niet door Cambridge Analytica was gemanipuleerd. Herinner u Trump in 2016: eigenlijk heeft niet echt Trump gewonnen, het zijn de Russen die het voor hem hebben gedaan. En dan 2024, herinner u: eigenlijk heeft niet Trump zelf gewonnen, het is de schuld van Elon Musk die met Twitter, met X, de kiesresultaten heeft verstoord.

Maar om het resultaat van een verkiezing in de Verenigde Staten te annuleren ...dat valt niet mee, dat is toch iets ingewikkelder. Het is tenslotte de wereldmacht van onze tijd.
Wat zien we echter wél? een democratische verkiezing in Roemenië wordt geannuleerd omdat het resultaat ons mishaagt – met als voorwendsel dat de verkiezing verloren werd door desinformatie, wat de kern was van de speech van mevrouw von der Leyen, laten we dat niet vergeten.

Ik zie in het Roemenië van vandaag een laboratorium waar men expliciet de democratie wil opheffen als het volk verkeerd stemt. Ik vind het fascinerend wat daar is gebeurd, en de bewuste kandidaat mag dan nog wat louche zijn, laten we niet vergeten dat de Roemenen niet allemaal diep debiel zijn. Zij hebben voor hem gekozen in een regulier verlopen verkiezing, en dan beslist men die verkiezing te annuleren omdat het resultaat niet bevalt.

Wie zou hierin niet de geest van de Europese Unie herkennen?

Franse commentaar bij het succes van Wilders

 Omdat ik te lui ben om onderstaande volle vijf minuten te vertalen, maar wel inzie dat sommige lezers enige moeite kunnen hebben met het Québecs getinte Frans van Mathieu Bock-Côté, vat ik hier samen wat voor ons, Groot-Nederlanders, van belang is. Het zijn de laatste vijf minuten van Face à l'Info op CNews. Niet dat Bock-Côté met verrassende inzichten komt, hij blijft bij de feiten ...maar bij hem missen we de morele verontwaardiging die wij zo gewoon zijn van onze goede commentatoren.

Om te beginnen zegt Bock-Côté dat Waailders (Wilders dus) de pestlijder, de paria, de onaanraakbare …voortaan aanraakbaar is. Wilders ziet immers af van het premierschap én van een deel van zijn programma, en daardoor is in Nederland het cordon sanitaire weggevallen.

Eerst en vooral, zegt M B-C, is er de stevige inperking van het asielrecht, en wat nog belangrijker is: de komende regering zal vrijstelling vragen van de heersende EU-regels wat betreft asiel. Het komt hierop neer: voor Nederland gaat het nationale recht vóór op de EU-regels. Zij willen niet langer dat het EU-imperium zijn asielregels opdringt.

Christine Kelly wierp op dat er een Constitutioneel Hof bestaat onder leiding van Laurent Fabius…

Een terechte opmerking zegt M B-C, maar het politiek klimaat zal veranderen. Overigens bekijkt men het asielrecht niet langer als een louter individuele kwestie, maar als een geheel, als massaal politiek fenomeen.

Verder behandelt hij ook de voorgenomen belastingverlaging (onvoorstelbaar in Frankrijk), de landbouwproblemen, de inperking van de veestapel, de snelheidsaanpassing voor automobilisten. We staan op de drempel van het fascisme lijkt hem.😉

En dan bespreekt hij de invloed op de EU-verkiezingen, inzonderheid voor de Franse macronisten van Renaissance met als lijsttrekker Valérie Hayer, want het Nederlandse equivalent van die partij is nu een coalitie aangegaan met Wilders. Alsof het Rassemblement National (le Pen) én Reconquête (Zemmour) zouden samengaan met de partij van Macron. Hayer zal dat met alle middelen bestrijden. Volgens Bock-Côté is dit een paniekreactie, want de roep om minder 'Brussel' en meer nationale soevereiniteit is overal hoorbaar, en tegelijk wankelt ook overal het cordon sanitaire.

Zoals M B-C nog opmerkt is de onrust van Valérie Hayer goed te begrijpen. Misschien dacht zij aan de jongste peiling: 

De Raad van Europa discrediteert zich

Wat er allemaal wordt bekokstoofd in internationale instellingen blijft meestal goed verborgen, maar soms komt er toch iets boven water. Zo kwam de Raad van Europa onlangs met een werkelijk schandalige campagne voor de pinnen, die ze in allerijl moesten terugtrekken. Ze wilden in naam van de vrijheid …de islamitische hoofddoek propageren in Europa. Je zult er maar opkomen.

Dat deed me denken aan een oudere campagne, van een andere internationale instelling – de VN in dit geval – en ook die campagne werd in allerijl stopgezet. Daar was in 2006 ene Louise Arbour, United Nations High Commissioner for Human Rights, op het idee gekomen om Denemarken als een racistische staat voor te stellen (toen al! ze liep voor op haar tijd). Louise moest zich meteen uitputten in compleet hypocriete, ridicule verontschuldigingen en leugens. De goede pers besteedde gelukkig zo goed als geen, of zelfs helemaal geen aandacht aan het voorval, maar wie zelf enige moeite nam kon wel vinden wat er aan de hand was.

Leve de sociale media zou ik zeggen, want zonder deze zouden de goede media wát graag ook de schandalige campagne van de Raad van Europa hebben kunnen doodzwijgen.

Mathieu Bock-Côté: Vaak, heel vaak krijgen republikeins links en ook het meer conservatieve rechts het verwijt dat ze de aanwezigheid van de hoofddoek in onze samenleving zorgelijk vinden, en sterker: dat het voor hen een obsessie is. Maar laten we de zaak eens omdraaien: wie maakt in dit geval een obsessie van de islamitische sluier? Zijn het niet precies diegenen die besloten hem aan te wenden als promotioneel instrument, als een onderdeel van wat in bepaalde opzichten een propagandacampagne is, midden in de publieke ruimte, om een boodschap uit te dragen over wat de Europese identiteit zou moéten zijn – volgens de Raad van Europa? Aangezien de hoofddoek symbool staat voor de vooruitgang van het islamisme binnen de islam, en vervolgens in onze samenlevingen, is het legitiem om zich zorgen te maken over dit instrument, dit symbool dat ertoe dient om zijn stempel te drukken op het sociale leven, dat ertoe dient de lichamen te markeren om ze aan te wijzen als behorend tot een gemeenschap, om iedereen te transformeren tot vaandel van een religie. Er zijn dus legitieme redenen om zich zorgen te maken.
Maar, hier betreft het geen islamisten, hier is het de Raad van Europa. Hoe komt het dat de Raad van Europa – en hij niet alleen: meer en meer privéondernemingen vandaag, meer en meer publieke instellingen maken zaak van de hoofddoek en gebruiken hem in functie van een bepaalde opvatting over burgerschap, een bepaalde opvatting over identiteit.
Wat betekent de hoofddoek voor de Raad van Europa? Die vraag moet men zich stellen. Is het gewoon een daad van onderwerping aan het islamisme? Misschien, maar het is minstens niet enkel dat.

Christine Kelly: Ik zou je willen vragen over wat het dan concreet wél gaat, maar ik zou toch willen opmerken dat de Raad van Europa een intergouvernementele organisatie is die vandaag 47 lidstaten groepeert, waaronder Turkije zeg ik er even bij, en de 27 staten van de EU.

MBC: Inderdaad.

Kelly: Nee, maar het is waar dat de RvE niet de EU is, en dat die Raad de rechten van de mens, de rechtsstaat en de democratie voorstaat. Dat wilde ik nog erbij zeggen. Dus waarover gaat het precies in deze campagne?

MBC: Rechtsstaat, rechten van de mens, democratie, daar teken ikzelf ook voor en iedereen hier denk ik, maar dat is niet de vraag. Klaarblijkelijk hanteren wij niet dezelfde definitie als de Raad van Europa. Dus waarom precies de islamitische hoofddoek naar voren schuiven, want wij weten dat hij malaise teweegbrengt in de ontvangende samenleving, we weten dat hij een gevoel van ongemak teweegbrengt in Europa en in het westen. Waarom hem dan promoten? Wel, uitgerekend de promotoren van wat ik de diversiteitsideologie noem verzorgen de promotie ervan, juist omdát hij een gevoel van onbehagen opwekt, verzorgen de promotie ervan omdat hij een gevoel van ergernis opwekt.
Hun idee is als volgt: fundamenteel is de Europese samenleving er een die gesloten is voor verandering, allergisch voor verschillen, grondig discriminerend. Wat dan te doen? We moeten ze provoceren, moeten haar dat symbool opdringen, om ze het symbool van het anders-zijn zoals wij ons dat voorstellen op te dringen, dat symbool van de diversiteit opleggen om haar tot aanvaarding ervan te dwingen, en ze van haar vooroordelen en stereotypen af te brengen.
Men moet dus zien wat er allemaal achter dit maneuver zit. De hoofddoek is een promotie-instrument voor de culturele openheid, gericht tegen een samenleving die cultureel gesloten zou zijn omdat ze onbehagen voelt bij die hoofddoek. Zo bekeken zit daar iets Orwelliaans in: de malaise bij de hoofddoek betekent een weigering van de vrijheid, en de hoofddoek is de vrijheid. Dat is overigens een van de slogans die onze vrienden van de Raad van Europa gebruiken.

Kelly: Absoluut.

MBC: Ik citeer, het is poëtisch, Orwell is het: de vrijheid zit in de hidjab. Je moet er maar opkomen. Maar je ziet waarom: wat de Raad van Europa ons zegt is dat de hidjab tenslotte niet meer is dan de bevestiging van de individuele authenticiteit. Ik wil de hidjab dragen, ik draag hem, ik wil een string dragen, ik draag een string, ik wil ik weet niet wat dragen…

Kelly: Maar het ene is al zichtbaarder dan het andere…

MBC: Ja, daar kun je niet omheen, maar voor de rest zou het een kledingstuk als een ander zijn. Het argument valt wat mager uit, want het is duidelijk dat als je zegt ‘Trek asjeblief je jas toch uit’ is dat geen probleem, maar als je zegt ‘Neem je hoofddoek af’ dan weten we dat het enige kopzorgen kan opleveren. Men probeert de hoofddoek voor te stellen als een kledingstuk zoals er meer zijn, hem te depolitiseren, hem te ontdoen van culturele noties, hem compleet te 'de-islamiseren'. Dat valt zo te zien onder intellectuele fraude. Maar ik zeg het nog eens: men wil hem presenteren als een uiting van individualisme, en wel hierom: omdat de vrouw met haar hoofddoek haar authenticiteit zou uitdrukken, omdat zij uitdrukking zou geven aan haar wil om zichzelf te zijn.

Een symptoom, akkoord, maar van wát?

Enkele dagen geleden was Nicolas Sarkozy te gast in Punchline, het programma van Laurence Ferrari (mevrouw Renaud Capuçon voor de vioolliefhebbers). Dat gesprek liep tegelijk op CNews en op Europe1. Sarkozy stelde er dat Zemmour niet de oorzaak was van de politieke leegte maar het symptoom ervan. De politiek liet tegenwoordig de belangrijke onderwerpen links liggen, anders dan hijzelf in zijn tijd. ‘Je parlais du Kärcher,’ zei hij.

Correct, maar dat deed hij voor hij verkozen was. Zemmour zei daarover: ‘Il promet le Kärcher et on a eu Kouchner.’

Ook vond Sarkozy het belangrijk dat politici de hoge cultuur uitdragen, en zelf belezen mensen zijn. Uit zijn mond komende deed die uitspraak nogal wat wenkbrauwen fronsen. Zelfkennis is blijkbaar niet zijn sterkste kant. Nu is de man veroordeeld tot een jaar huisarrest (terwijl hem nog een jaar echte gevangenis wacht in een andere zaak, beroep hangende): zo zal hij veel tijd hebben om boeken te lezen.

Zemmour schrijft in zijn jongste boek (p.304) nog iets grappigs: ‘Longtemps j’ai pensé que Macron était un Sarkozy en moins vulgaire ; pour la première fois, je comprends qu’il n’est qu’un Hollande en mieux vêtu.’

Christine Kelly vond dat ook grappig. Ze citeerde het en Dimitri Pavlenko, een van haar gasten ging daarop in. Ik vertaal sterk parafraserend:

Ik ben getroffen door de inspanningen die Sarkozy levert om voor een geletterde, gecultiveerde man door te gaan. Want inderdaad, van dat etiket van vulgariteit heeft hij zich nooit kunnen ontdoen. Sarkozy probeert zijn presidentieel imago wat bij te stellen, om zo de vergelijking met Chirac, Mitterrand &c. te kunnen doorstaan. Maar Zemmour herinnert zich nog Sarkozy met dat ministerie voor immigratie en nationale identiteit, wat hem destijds werd verweten. Als Zemmour ergens het symptoom van is, dan wel van de verdringing, de ontkenning van het probleem van de immigratie. En nu zien we Michel Barnier [EU-onderhandelaar tijdens de Brexitperiode] een referendum voorstellen over dat onderwerp! Kunt u zich een tenor van rechts inbeelden die dat tien jaar geleden zou hebben gezegd? Dat is wat het Front National veertig jaar geleden al zei, en nu doet iedereen het, Valérie Pécresse et cetera et cetera. Als Zemmour ergens het symptoom van is, dan wel daarvan. Vanmorgen zei [senaatsvoorzitter] Gérard Larcher op Europe1: Éric Zemmour legt dossiers op tafel die wij bij gebrek aan moed ál te lang hebben veronachtzaamd. Hij vond dat een lesje in moed voor al diegenen die Frankrijk al veertig jaar besturen.

Het vrije woord in Frankrijk

De Conseil Supérieur de l’Audiovisuel heeft besloten Éric Zemmour het spreken te beletten. Hij doet aan politiek vindt men daar, en men beschouwt hem niet meer als journalist. Hij kan dus niet meer aan tafel aanschuiven bij Christine Kelly in haar programma Face à l’Info, en zij heeft nu noodgedwongen een ander panel. En niemand zal betwisten dat de nieuwe namen alle kwaliteiten bezitten, maar evenmin kan iemand betwisten dat het om een autoritaire maatregel gaat die de vrije meningsuiting schendt – op bevel van het Élysée wordt gefluisterd.

Christine Kelly kondigde dit als volgt aan:

Bonsoir à tous. Éric Zemmour ne sera plus avec nous à partir de ce soir. Je viens de raccrocher avec lui, et je transmets ses salutations, vous remercie de l’avoir encouragé pendant deux ans. Il s’est dit dépité, triste et personnellement je regrette également de ne plus l’avoir sur ce plateau. Alors même si on est en désaccord avec cette décision du CSA nous sommes obligés de respecter l’institution. C’est la raison pour laquelle Éric Zemmour ne sera plus avec nous à partir de ce soir. J’avoue être triste pour la liberté d’expression et pour la pluralité des opinions qui m’est très chère personnellement. En tout cas bonne chance à Éric Zemmour.

Nous avons un nouveau plateau ce soir. Alors je vais vous les présenter : Eugénie Bastié, journaliste au Figaro, que vous connaissez bien – de toute façon on connaît tous les visages qui sont ici sur le plateau ce soir – auteur de plusieurs ouvrages d’ailleurs, hein, ma chère Eugénie, comme La Guerre des Idées et Le Porc émissaire. Charlotte d’Ornellas, ravie de vous retrouver, journaliste chez Valeurs Actuelles, Mathieu Bock-Côté, sociologue et chroniqueur, et Dimitri Pavlenko qu’on ne présente plus, journaliste à Europe1. Ah, j’ai un petit livre pour vous, c’est le livre d’Éric Zemmour, il l’a dédicacé. Il a dédicacé un livre à tous les mousquetaires, voilà… ah excusez-moi (boek viel op grond) si vous me permettez je vous l’envoie, pardon, pardonnez-moi hein. Il l’a dédicacé à tous ces mousquetaires. Ne soyez pas jaloux, il en viendra d’autres pour vous, c’est un petit cadeau aux anciens mousquetaires.

Alors on va commencer avec vous Matthieu Bo… vous êtes en forme ?

M B-C : Absolument !

Comment vous sentez cette première avec moi ?

M B-C : Mais […] , je suis heureux, privilégié, avec vous.

Alors c’est parti Mathieu Bock-Côté, on va parler d’Agnès Buzyn. Elle a été donc mise en examen pour mise en danger de la vie d’autrui, pour sa gestion du Covid. Alors beaucoup critiquent, de nombreux politiques critiquent…

Is alles sociale constructie?

Je hoort, of liever je leest dat vaak: niets is echt. Ben je een man of een vrouw? sociale constructie. Bestaan er naties of volkeren? sociale constructie. Enzovoort. Alles wat we menen te zijn of te weten of te zien is een constructie, en dus verwisselbaar en vervangbaar.

Natuurlijk gelooft niemand dat echt, maar in de zachte wetenschappen wordt het als evangelie verkondigd. Nu hoorde ik daarnet een grappig soort antwoord daarop, komende van big data, en het lijkt mij een mooie afsluiting van de vrouwendag:

Jean-Sébastien Ferjou: Schrikken we er overigens niet voor terug om simpelweg ons gezond verstand te gebruiken want tenslotte, achter hun hypergecompliceerde woorden vertellen die universitairen maar kletspraatjes, en schrikken we er dus niet voor terug om een kat gewoon een kat te noemen en gewoon naar de werkelijkheid te kijken zoals ze is, met soms zaken die wel eens heel onnozel kunnen zijn. Kijken we bijvoorbeeld naar de data… tenminste de chef van de Google-gegevens zei: Neem maar aan dat wij onszelf vaak iets wijsmaken, want bijvoorbeeld wat porno betreft is de werkelijkheid niet altijd wat we ons voorstellen. Vrouwen consumeren meer geweld in porno dan mannen. We zien dus goed dat niet alles een kwestie van sociale constructie is…

Christine Kelly: Ik zie het verband niet, ik weet niet waar dat vandaan komt…

Jean-Sébastien Ferjou: Nee, maar ik zeg dat, Christine omdat het niet spoort met de ideeën over een patriarchale cultuur. Er is een heel interessant boek getiteld, ‘We liegen allemaal’ … enfin, ‘Alles is Leugen’, dat precies al die Google-gegevens analyseert, en ik wil maar zeggen dat de realiteit vaak veel complexer is dan die constructies die volhouden dat alles sociaal is.

Christine Kelly: Bon, bon, bon... en toch hou ik niet van dit voorbeeld, maar dat geeft niet.

Éric Zemmour: Maar het is normaal dat u daar niet van houdt.

Christine Kelly: Ja, dat is normaal. En, Éric Zemmour, wat denkt u hierover?

Davy Crockett is niet zo gevaarlijk

Zijn Facebook en Twitter nieuwsmedia? Sommigen zeggen: nee, het zijn privéfirma's zoals andere, en je aanvaardt hun voorwaarden door gebruik te maken van hun diensten. Daar is Éric Zemmour het niet mee eens. Volgens hem beschikken zij over een onaanvaardbare monopoliepositie, volgen zij een redactionele, dus ideologische lijn, filteren zij boodschappen, en zijn het dus ook nieuwsredacties. Overigens, en Zemmour vermeldt dit niet, maar of je nu wel of niet op Facebook of Twitter zit: inlichtingen over je nemen zij toch.

Zemmour: Die lui meten zich een volstrekt schandelijke interventie in het politieke leven aan. Met welk recht censureren zij de enen wél en anderen niet? Met welk recht censureren zij de enen? Ik weet het want ik heb met Facebook te maken – ik zei u dat eerder al hier – want geregeld worden er accounts afgesloten van 'Vrienden van Éric Zemmour' enzovoort. Maar waar bemoeien die lui zich mee? Waar halen ze het, om nog maar te beoordelen wat gezegd moet worden en wat niet? Dat is toch een democratisch schandaal, en dan tooit men zich met de democratie en wil men die duizenden lui de les lezen die het Capitool binnendringen? Maar veel erger is wat van hun kant Facebook en Twitter doen met het verzamelen van miljoenen inlichtingen over ons hele leven. Die zijn veel machtiger dan die arme drommel die op David Croquette lijkt. Ziet u...

Christine Kelly: Davy Crockett.

Zemmour: ...de echte bedreiging voor de democratie gaat uit van Facebook en Twitter, niet van David Croquette.

 

Éric Zemmour : Ces gens-là s’autorisent une intervention dans la vie politique qui est absolument scandaleuse. De quel droit ils censurent les uns et pas les autres ? De quel droit ils censurent les uns ? Je le sais parce que moi j’ai affaire à Facebook – je vous l’ai déjà dit ici – mais régulièrement des comptes d’Amis d’Éric Zemmour etcetera sont fermés. Mais de quoi se mêlent-ils, ces gens ? En quoi peuvent-ils juger de ce qui doit être dit, et ce qui ne doit pas être dit ? Mais c’est un scandale démocratique et on vient se parer de la démocratie, et on vient donner des leçons à des milliers de types qui rentrent au Capitole. Mais c’est beaucoup plus grave de la part de Facebook et de Twitter qui centralisent des millions d’informations sur toutes nos vies. Ils sont beaucoup plus puissants que ce pauvre type qui ressemble à David Croquette. Voyez-là…

Christine Kelly : Davy Crockett.

Zemmour : …les vraies menaces pour la démocratie c’est Facebook et Twitter. Ce n’est pas David Croquette.

La cage aux phobes

Om nog even terug te komen op dat incident bij de wedstrijd van PSG tegen een Turkse ploeg, waarbij een Roemeense scheidsrechter onterecht werd beschuldigd:

(Onder dit klankfragment geef ik een parafraserende vertaling)

Christine Kelly: Moeten we de spelers van beide ploegen niet prijzen omdat zij tous ensemble gestreden hebben tegen het racisme?

Éric Zemmour: Ik zou zeggen dat ‘tous ensemble’ een slogan is die bij syndicale betogingen past. Nu weet ik wel dat het al de hele dag zo voorgesteld wordt: al die spelers zijn prachtig, het zijn grote militanten tegen het racisme, en ze hebben de wereld een lesje geleerd. Kijken we even achter de schermen.

Ik zeg hier al veertien dagen dat we een heel bijzonder toneeltje meemaken, een ideologisch strijdtoneeltje dat ik het spel van ‘Vergeet Samuel Paty’ genoemd heb.

Kelly: De emoties die daarmee gepaard gingen?

Zemmour: Inderdaad er moet een tegengestelde emotie komen. En daar zien we de media echt aan meewerken. De ideologische oorlog voeren zij door te kiezen wat hen uitkomt, en door naar hun hand te zetten wat ze kiezen.* Daar zitten we middenin: ze kiezen een gebeurtenis uit die racistisch lijkt, en dan zetten ze die naar hun hand. Als we dieper kijken ontdekken we twee dingen: ten eerste dat die arme scheidsrechter die speler helemaal niet heeft beledigd, hij heeft niet ‘neger’ gezegd, maar gewoon ‘negru’, wat ‘zwart’ is in zijn taal. Hij heeft dus gewoon gezegd ‘de zwarte speler’, zoals hij zou gezegd hebben de dikke, de grote, de blanke. Dit is geen belediging.

Kelly: Waarom verdedigt u hem?

Zemmour: Omdat ik denk dat hij geen racist is, maar het slachtoffer van een manoeuvre die hem overstijgt. Ten tweede is er die speler die zich beledigd voelde: de fameuze Demba Ba. Op zijn Twitter account ontdek je dat deze speler een islamistische militant is, dat hij Barakacity** heeft gesteund, het CCIF*** heeft gesteund, Erdoğan heeft gesteund, Tariq Ramadan heeft gesteund. Ziet u, die kerel is geen groentje. Hij koestert politieke en ideologische passies.

Kelly: Waar hebt u dat vandaan?

Zemmour: Van mensen die zijn Twitter account hebben uitgediept. Daar zijn specialisten voor, en dus stuurt men mij dat door.

Kelly: Rechtvaardigt dat dat men hem 'neger' noemt?

Zemmour: Maar nee, helemaal niet. Dat rechtvaardigt helemaal niets: hij heeft hem niet 'neger' genoemd, hij zei ‘die zwarte’. Kijk, vroeger had men het over negerkunst en dat was geen belediging, maar nu is ‘neger’ de opperste belediging geworden. Welaan dan. Maar ‘zwart’ is geen belediging, het is een omschrijving. Als Demba Ba dat als een belediging heeft opgevat, dan is dat zijn probleem.

Kelly: Dat hangt af van de intentie, de manier waarop…

Zemmour: Als men aan mij zegt, die ouwe, dan zal ik zeggen dat het een belediging is, ook als is dat een feit.

Kelly: Zoals alles wordt ook dit nagetrokken.

Zemmour: Gaat u uw gang, verifieer asjeblief. Maar vanzelfsprekend verbergen de media deze zaken. Heel deze zaak is opgezet spel. Tegelijk door de spelers, we kunnen het daar nog over hebben, en door de media. Maar laten we het nu dus over racisme hebben, racisme in het voetbal. Dat woord racisme betekent niets meer. Normaal is racisme een theorie die stelt dat een ras superieur is aan een ander. Er zijn maar weinig mensen die werkelijk racistisch zijn. Er zijn de ‘white supremacists’, de zwarte supremacisten, er zullen wellicht ook Aziatische supremacisten zijn, maar tenslotte zijn die minoritair. Het zijn mensen die men buiten spel zet, in alle kampen trouwens om eerlijk te zijn. Racisme is een banale term geworden, niet meer scherp afgebakend, die nog weinig betekent. Iemand die eenvoudig zijn eigen cultuur wil verdedigen, zijn beschaving, wordt als racist bestempeld. Lévi-Strauss zelf zei dat enig racisme ‘nodig’ was (tussen aanhalingstekens preciseer ik, want ik ben op mijn hoede), want dat betekent dat men zijn eigen cultuur verdedigt om niet door de anderen te worden opgeslokt. Dat staat zo bij Lévi-Strauss, sinds 1948 de theoreticus van het antiracisme met zijn beroemde tekst ‘Race et Histoire’. U ziet dat ik mij achter grote namen verschuil. Als ik dus beschuldigingen van racisme hoor, stemt me dat wantrouwig, want vandaag bestempelt iedereen iedereen als racist. Er is een hypergevoeligheid voor die dingen die te ver gaat.

Kelly: Kunnen we dan geen begrip opbrengen voor die hypergevoeligheid? Het feit dat Demba dit als kwetsend heeft aangevoeld? Dat men hem op die manier heeft aangewezen?

Zemmour: Zeker, alle begrip. Maar weet u, men is tegenwoordig om de haverklap gekwetst. Ik zeg u dat als men mij ‘die kale’, of ‘die oude’ of ‘die kleine’ noemt dan ben ik gekwetst. En nochtans is dat allemaal voor driekwart juist.

Marc Menant: Er zijn er die het niet getroffen hebben, hé!

Zemmour: Zo is dat! en als men mij zegt ‘die lelijkaard’ ben ik ook gekwetst.

Kelly: Dat staat niet op hetzelfde niveau. Racisme is wettelijk omschreven. Als men zegt ‘die kleine’ valt dat niet onder de wet.

Zemmour: Ik had een vriend die een actie wilde opzetten tegen de kaalhoofdigheidsfobie. Die gekkigheid was nogal symbolisch voor onze tijd vond ik. Alles is een fobie tegenwoordig, het is ‘La cage aux phobes’ zoals Philippe Muray zei. Het moet eens gedaan zijn met die persoonlijke hypersensibiliteit. Men moet daar niet meer op ingaan, dat is mijn zienswijze. Ik denk dat dat goed zou zijn: het zou mogelijk maken dat wij elkaar wat beter konden uitstaan.

_________

*‘Arranger’ heeft meerdere betekenissen, die meen ik niet onder één Nederlands werkwoord te vangen zijn.
** Een NGO… met terroristische sympathieën. Verboden na de moord op Paty.
*** Heeft zichzelf intussen wijselijk opgeheven.

Groen gestuntel in Frankrijk

Je kunt veel kritiek hebben op België, maar zoiets zou hier toch nooit kunnen gebeuren. In Frankrijk hebben ze een minister van ecologie die kolencentrales  zal moeten heropstarten of openhouden om de continuïteit te verzekeren! Hier hebben we tenminste een minister van energie die zelfs geen gascentrale zou bouwen. Enfin, zijzelf toch niet.

 

Christine Kelly: Minister van ecologie Barbara Pompili heeft verklaard stroomonderbrekingen niet te kunnen uitsluiten in geval van grote koudegolven. Zit Frankrijk met een tekort aan energie, Éric Zemmour?

Éric Zemmour: Die uitspraak van Barbara Pompili is opmerkelijk want je moet die zin in verband zien met wat deze regering heeft gedaan, en wat ze heeft aangekondigd. De regering heeft de centrale van Fessenheim gesloten zoals we weten, een kerncentrale. Daarna zagen we ons verplicht vier steenkoolcentrales te openen, zijn we verplicht geweest elektriciteit in te voeren, terwijl wij exporteurs zijn, en wat daarbij komt: de Staat heeft meen ik, ik had het genoteerd, 377 miljoen euro schadevergoeding betaald aan EDF [Électricité de France].

En mevrouw Pompili komt ons aankondigen, alsof het niets was, dat er in de totale energieproductie van Frankrijk opnieuw een vermindering van het aandeel atoomkracht komt. Die mensen zijn waarlijk inconsequent. Die dame komt ons vertellen dat ze het aandeel kernenergie zal verminderen en in één tijd vertelt ze ons: ah, maar als er een grote koudegolf komt zullen we een elektriciteitstekort hebben.

Die mensen brengen hun tijd door met te beweren dat het de anderen zijn die achter een ideologie staan, en zijzelf zijn door ideologie geperverteerd, het zijn de mijnheren Jourdain* van de ideologie, en ze zijn zich daar niet eens van bewust.

En zij blijft de twee boodschappen maar verkondigen. Ze zegt ons: ah, opgelet er zullen elektriciteitstekorten zijn ...én we moeten het aandeel van kerncentrales verminderen in de hoeveelheid elektriciteit. Dat vind ik verbluffend.

Christine Kelly: De ecologie wordt door de burgers vaak als bestraffend en naargeestig ervaren. Kan zij ook positief worden, en zo ja hoe?

Éric Zemmour: Wel, we moeten misschien nog even doorgaan op dat thema van de energie, want dat is het Duitse model ...de Duitsers die wij altijd bewonderen: hun lukt altijd alles. Het is toch waar, of het nu over voetbal gaat of over de corona-epidemie, de Duitsers bewonderen wij altijd. Maar in dit geval mag ik over een Duitse catastrofe spreken.

Mevrouw Merkel, die een voorouder is van mevrouw Pompili, heeft jaren geleden besloten – na het ongeluk in Japan, zo is het – alle kerncentrales te sluiten.

Er is een studie, ik las dat in een krant, van de Amerikaanse universiteit van Berkeley, over de gevolgen van de energietransitie die mevrouw Merkel heeft gewild. Een catastrofe!

Opnieuw kolencentrales, die zoals men weet veel vervuilender zijn en schadelijker voor het milieu dan kernenergie. Import ook van elektriciteit, en vooral: gezondheidsproblemen bij de bevolking als gevolg van de steenkool. Dat wist men vooraf… 

Het is werkelijk een totaal succes! en dat wil men óns nu als model voorstellen. En dan zegt men: zonne- en windenergie zullen dat opvangen. Behalve dan dat windenergie en zonne-energie met een groot probleem zitten – en ja, ik weet dat atoomenergie een groot afvalprobleem heeft – maar hét grote probleem van wind- en zonne-energie zijn hun onderbrekingen. Het is nogal duidelijk: als er geen zon is en geen wind, wel dan is er geen elektriciteit. Hoe gaat dat dan in een moderne economie die ononderbroken elektriciteit nodig heeft?

Vandaar dat mevrouw Pompili ons komt vertellen: ah, maar er zullen misschien wél stroomonderbrekingen zijn. Beeldt u zich de consequenties eens in! En dat wordt ons rustig aangekondigd.

Terwijl wij nu één competitief voordeel hadden – we hebben er geen tienduizend in Frankrijk – maar we hadden er één, gewild door generaal De Gaulle en door Pompidou, en dat was de kernenergie. Die liet ons toe goedkopere stroom te leveren aan onze ondernemingen.

Ik herinner me gelezen te hebben dat in de jaren zeventig de Duitse kanselier Helmut Schmidt gezegd heeft – ik meen dat het Giscard is die me dat verteld heeft ...dat hij aan president Giscard d’Estaing gezegd had: ah, met jullie kerncentrales boffen jullie toch wel!

Weet u dat was de periode van de oliecrisissen en de stijgende benzineprijs. Dus de Duitse kanselier zelf zei aan de Fransen: wel, voor één keer zijn jullie het die een mooie slag kunnen slaan, jullie zijn vooruitziend geweest enzovoort.

En in naam van de ecologische ideologie gaan we dat Franse competitieve voordeel de grond in boren. U ziet dus waar het politieke geklungel van de Franse ecologisten toe leidt.

––––––––––––

* Mijnheer Jourdain is de hypocriete burger in Le Bourgeois gentilhomme van Molière (1670).

Schijn en zijn in Amerika

.

Christine Kelly: Kamala Harris, waar staat die naam voor? Kandidaat-vicepresidente van de VS aan de zijde van Joe Biden, is de andere grote verrassing, de andere grote winnaar van deze verkiezing. Waarom wordt haar opkomst unaniem begroet? Wat stelt zij precies voor volgens u?

Éric Zemmour: Laten we even in de tijd teruggaan als u wil. Zij is vooreerst het resultaat van een omstandigheid, en van marketing. De tragische omstandigheid is de dood van George Floyd, en de marketing is dat zij naast Joe Biden staat, die de arbeiders moet verleiden die in Wisconsin en Michigan de schoot van de Democraten hadden verlaten en voor Trump hadden gestemd. Joe Biden is een gewiekste oude rot die al 40 jaar in de politiek zit en weet hoe hij dat moet aanpakken, en we hebben gezien dat hij gedeeltelijk in die opdracht is geslaagd. Om nu in het marktsegment stand te houden dat traditiegetrouw aan de Democraten toebehoort, minstens al sinds Obama, namelijk de minderheden, heeft men Kamala Harris aangeduid.

Dat is een eerste punt, het is dus vooral een casting. Ze is daar als vertegenwoordigster van etnische, culturele, seksuele categorieën, die men als doelgroepen van de marketingstrategie had aangewezen.

Ziet u, je moet iets incarneren. Waarom is dat zo? Dat komt omdat wij zijn teruggevallen op de meest elementaire opvatting over politiek, de meest tribale zou ik zeggen. Als ik bijvoorbeeld lees dat op de Amerikaanse televisie een Hollywoodactrice, een indiaanse, weent en vertelt dat ze aan haar dochtertje Kamala Harris heeft getoond en gezegd: kijk, ze lijkt op ons! en dat ze van vreugde weent – wel, ik ween dan van droefheid.

Christine Kelly: Waarom?

Éric Zemmour: Omdat het een terugkeer is tot de stammenmaatschappij. Ik bewonder namelijk mensen die etnisch niet op mij lijken. Ik bewonder generaal de Gaulle, ik bewonder Napoleon, maar die behoren niet tot mijn etnie, ziet u. Dat is politiek, dat is iemand bewonderen om zijn ideeën, zijn prestaties, om zijn geschiedenis, om waar hij voor staat. Niet om zijn ras, zijn huidskleur of geslacht. Dit alles lijkt mij hartverscheurend. Maar sluiten we deze parenthesis. 

Omdat wij in een hartverscheurende periode zitten, is zij… bewierookt door de media, laat men zien hoe prachtig zij kan dansen, dat ze een magnifieke show woman is, dat ze een mooie vrouw is, en dat ze jong is – wel, ze is 56 maar naast Biden heel jong – ziet u, men dicht haar alles toe wat men aan Trump verwijt.

Ze incarneert het anti-Trumpisme, het is een vrouw, ze is zwart, of gemengd, doet er niet toe. Alles dus wat Trump zogenaamd veracht. Ik zeg ‘zogenaamd’ want al die dingen zijn propaganda van de Democraten, het zij zo. En vanzelfsprekend, zoals ik zei, raken de Amerikaanse televisie, Hollywood enzovoort in extase, barst die actrice in tranen uit, om te zeggen hoe blij ze wel is. En alles wordt prachtig in beeld gebracht in deze grote show op zijn Amerikaans.

En de Fransmannetjes laten dan hun principes vallen en willen mee aanschuiven achteraan in de rij. En dan heb je de minister voor de gelijkheid tussen man en vrouw, mevrouw Moreno, die zegt dat het een stap voorwaarts is in de emancipatie. Je zou niet weten waarom, maar dat geeft niet. En vervolgens, nu we het daar toch over hebben, Valérie Pécresse die geen gelegenheid laat voorbijgaan als er ergens een dwaasheid moet verteld worden, en zij zegt: het is een loopbaan die bewondering en respect verdient, het is een glazen plafond dat in de VS doorbroken is.

Als je die zin hoort moet je wel één ding beseffen. Mevrouw Kamala Harris is de dochter van een belangrijke economieprofessor, een Jamaicaan die in Stanford doceert. Ze is de dochter van… haar moeder is een bekende biologe. Er is geen enkel glazen plafond. Dit is de grote Amerikaanse, kosmopolitische burgerij van de oostkust en de westkust. Ze is geboren met een gouden lepeltje in de mond. Alle kiezers van Trump hebben meer glazen plafonds te doorbreken dan mevrouw Kamala Harris.

Het is lachwekkend, maar dat is de show, en the show must go on. Ik zeg u, ik ben verbijsterd en bedroefd. Weet u, de voorouders van mevrouw Kamala Harris bezaten meer slaven dan wij hier allemaal samen. Dat is het komische van dit verhaal.

Ziet u, het gaat om onechte voorstellingen, en …en toen Links nog marxistisch was – dat is welteverstaan al lang geleden – zou het gezegd hebben: die vrouw is een product van de bourgeoisie, en dus een klassenvijand. Vandaag is Links ‘racialistisch’ geworden en zegt: hoe magnifiek, ze is zwart en het is een vrouw.

Dat is er van Links geworden. Ik vind dat dit aantoont wat er van Links geworden is, en dit laat geen vooruitgang zien, weet u, neen, wat het laat zien is de armoede en de miserie van de zogenaamd progressieve gedachtewereld.

Zemmour zet graag alles op scherp

Waarom wil men in Frankrijk Zemmour het spreekrecht ontzeggen en hem van het scherm wegflitsen? Van de gevestigde mediakanalen kan ik dat begrijpen: zij verliezen in snel tempo kijkers en luisteraars en lezers ...aan hem voornamelijk. Misschien wel omdat ze hun eigen geloofwaardigheid schromelijk hebben overschat, en nu de prijs daarvoor betalen?

Maar tot zulke praktijken mogen politici zich niet lenen. Tenslotte worden zij vandaag (volgens enquêtes) nog wat geloofwaardiger geacht dan journalisten, maar veel scheelt het niet.

En ja: er zijn ook overwegingen van een heel andere aard: rond de vrijheid van mening bijvoorbeeld, en rond censuur.

Niemand zegt dat je het met Zemmour eens moet zijn, maar iemand het zwijgen opleggen? Journalisten en politici zouden er goed aan doen dingen bij hun naam te noemen, en op zijn opmerkingen en verwijten te antwoorden.

Christine Kelly : In welke zin zal het herstel van de grenzen binnen de Schengenzone het probleem van de migratiecrisis echt in orde brengen?

Éric Zemmour : Nee, nee, in orde brengen niet. Het zal wat bijsturen, het zal de instroom verminderen. Het zal die instroom verminderen als men het ernstig aanpakt. Dat betekent dat men douanepersoneel inzet – de douanedienst wordt hersteld – dat men in alle grensstations bij Italië en Spanje politiemensen inzet. Dat betekent dat men diegenen die men betrapt ook systematisch uitzet en erop toeziet dat ze niet terugkomen, want dat is wat er aan de Italiaanse en Spaanse grens gebeurt. Dat betekent ook, als men coherent wil blijven …wat is de belangrijkste grens van Frankrijk? Dat is niet de Italiaanse grens en ook niet de Spaanse: het is Roissy. Dit betekent dus dat men Roissy sluit voor alle toeristen komende uit landen die voor een forse clandestiene immigratie zorgen.

Al die toeristen die bij ons arriveren met een toeristenvisum en hier dan blijven, en die in werkelijkheid een clandestien bestaan ingaan. Dat betekent dat men de illegaliteit weer als misdrijf erkent, hetgeen onder druk van ‘Europa’ is afgeschaft. Vandaag kan men een illegaal niet meer aanhouden op grond van zijn illegaliteit. Waanzin!

En Emmanuel Macron zal daar allemaal mee moeten afrekenen. En als men echt coherent wil zijn, zal men nog verder moeten gaan. Ook de andere kanalen van de immigratie moeten dicht, wat betekent dat men de ‘familiehereniging’ in brede zin, dus het overbrengen van de kinderen zowel als de huwelijken moet afschaffen. Weet u, dat zijn er 90.000 per jaar! huwelijken van mensen van hier, Fransen van Maghrebijnse afkomst die hun bruid of bruidegom gaan zoeken in hun dorp, en dan terugkeren naar Frankrijk, 90.000 per jaar!

En men moet het burgerschap op grond van het geboorteland afschaffen (droit du sol), om te beletten dat mensen naar hier komen, en hun vrouwen bevallen dan van Franse kinderen. En vanzelfsprekend moet men de sociale uitkeringen voor buitenlanders afschaffen.

Ziet u, als hij werkelijk coherent wil zijn en het niet bij een stoute verklaring wil laten, dan is er voor Emmanuel Macron nog veel werk aan de winkel.

Christine Kelly : Maar zijn verklaring krijgt applaus van u?

Éric Zemmour : Mais bien sûr !

    

Christine Kelly : En quoi le rétablissement des frontières dans l’espace Schengen va vraiment régler le problème de la crise migratoire ?

Éric Zemmour : Non, non ça ne réglera pas. Ça va le régler en partie. C’est-à-dire que ça va diminuer les flux. Et ça va diminuer les flux si on le fait sérieusement. C’est-à-dire qu’on met des forces de douaniers, on rétablit les douaniers, on remet des forces de police partout dans toutes les gares proches de l’Italie et de l’Espagne. Ça veut dire qu’on renvoie systématiquement les gens qu’on attrape, et on fait bien attention de ne pas les laisser revenir, parce que c’est ce qui se passe à la frontière Espagnole, c’est ce qui se passe à la frontière italienne. Ça veut dire que aussi, pour être cohérent… quelle est la première frontière de la France ? C’est ni la frontière italienne, ni la frontière espagnole, c’est Roissy. Donc ça veut dire qu’on ferme Roissy à tous les touristes qui viennent de pays à forte immigration clandestine. Tous ces touristes qui viennent chez nous avec un visa de touriste, et qui restent, et qui sont clandestins en vérité. Ça veut dire que on rétablit le délit de clandestinité, qu’on a supprimé sous la pression de l’ « Europe ». Aujourd’hui on ne peut plus arrêter un clandestin parce qu’il est clandestin. Folie ! Et que Emmanuel Macron, il va falloir qu’il réponde à tout ça. Et on doit aller encore plus loin si on veut vraiment être cohérent. Il faut supprimer les autres canaux d’immigration, c’est-à-dire qu’il faut supprimer le groupement familial au sens large, c’est-à-dire à la fois les enfants, et les mariages. Vous savez, 90.000 par an ! mariages, des gens qui sont d’ici, Français originaires du Maghreb ou d’Afrique qui vont chercher leur épouse ou leur époux au bled, et qui reviennent en France. 90.000 par an ! Et il faut dans ce cas-là supprimer le droit du sol, pour arrêter que les gens viennent, les femmes accouchent d’enfants français. Il faut évidemment supprimer les prestations sociales aux étrangers. Vous voyez, s’il veut vraiment être cohérent et ne pas se contenter d’une déclaration comme ça à l’emporte-pièce, Emmanuel Macron a encore beaucoup de boulot.

Christine Kelly : Mais c’est une déclaration que vous applaudissez?

Éric Zemmour : Mais bien sûr !

Emmanuel Macron: snellijk door een licht omgeven

Emmanuel Macron heeft het zwaar te verduren in moslimlanden met de verklaringen die hij heeft afgelegd over immigratie en terrorisme, en over de samenhang tussen beide. Maar in Frankrijk zelf lijkt hij een goede beurt te maken.

Christine Kelly vroeg aan Zemmour wat de president kon bewogen hebben tot wat zij noemde ‘une première’ uit de mond van een Franse president:

Éric Zemmour: Waarom hij dat zegt? Heel eenvoudig omdat hij bepaalde zaken begrepen heeft. Hij heeft begrepen dat het afschaffen van de nationale grenzen een dodelijk gevaar is geworden voor de veiligheid van de Fransen. De Tunesiër die de Italiaanse grens is overgestoken en die in een kerk in Nice mensen heeft afgemaakt…

Christine Kelly: Bij Charlie Hebdo een Pakistaan…

Éric Zemmour: Precies. Hij heeft begrepen dat er tussen immigratie en terrorisme een verband bestaat, en hij heeft begrepen dat het een tragische vergissing was de nationale grenzen af te schaffen en ze naar het buitenland te verplaatsen. Want zowel het ene als het andere hebben we gewoon gedaan. De nationale grenzen hebben we afgeschaft, maar de buitengrenzen van de EU hebben we niet echt versterkt, en de migranten arriveren in Lampedusa of elders.

Dus in elk geval was het een catastrofe als gevolg van een slechte keuze, een slechte ideologie. En wat meer is: doordat men in de boosheid volhardde, en al verheug ik mij over de boodschap van de president, ik kan toch niet om de vaststelling heen dat hij een afvallige is van zijn eigen religie, te weten de religie van de open grenzen. Laatst legde hij ons nog uit, bij het begin van de epidemie, dat het virus geen paspoort had. Hij weigerde toen nog de grenzen te sluiten om de bevolking tegen het virus te beschermen. En u herinnert zich hoe hij in 2017 bij de presidentsverkiezing campagne voerde voor een Europa zonder grenzen enzovoort, voor een wereld zonder grenzen, en voor heel die ideologie van de open grenzen die we nu al decennia ondergaan.

Macron bevindt zich bepaald in de situatie waarop de beroemde formule slaat: Fiere Sicamber, aanbid wat je hebt verbrand, en verbrand wat je hebt aanbeden.* Het is waarlijk zijn weg naar Damascus,** dat presidentschap. Hij verloochent beetje bij beetje alles waarin hij heeft geloofd. We weten nog hoe hij na de epidemie sprak over industrieel colbertisme &c.,*** over de terugkeer van de nationale Staat, over herlokaliseren van de economie. Dat wat de economie betreft, en nu verloochent hij zijn liberale overtuiging waar het om migratie gaat, in de zin van het vrij verkeer van personen &c.

Hij verloochent werkelijk alles wat hij altijd heeft geloofd, en wat hij ons bij de presidentiële campagne heeft voorgehouden. En hij hangt nu de stellingen aan van diegenen die hij heeft gehoond, belachelijk gemaakt en beledigd.

Een toch wel een indrukwekkende tocht naar Damascus voor een President van de Republiek, maar nogmaals: ik kan mij er enkel over verheugen.

Ja, waarom doet hij dat? Ten eerste omdat de realiteit hem op de hielen zit. Het is eenvoudig dit: de realiteit brengt hem terug tot een wrede blik op de gemeenschappen. Maar zijn probleem zal zijn, denk ik, om heel zijn dichte entourage daarvan te overtuigen.

Ik las net nog een verklaring van minister Le Drian.**** Die zegt ons: Jaja, de grenscontroles moeten hersteld worden, jaja. Bon. En dan in één adem voegt hij toe: maar tussen terrorisme en immigratie is er geen verband want overal zijn er terroristen.

Bedoeld is in Afrika enzovoort. Je bent geneigd hem te zeggen: Je vergist je! in Hongarije is er geen terrorisme, in Polen is er geen terrorisme, in Japan is er geen terrorisme. Overal waar landen immigratie weigeren, meer bepaald de immigratie van Arabieren en moslims, is er geen terrorisme!

Dat is dus vals, ziet u, dat argument is vals. Alleen heeft Macron een regering die op hem lijkt, en die zoals hij gelooft in het heil van het wegvallen van grenzen, het vrije verkeer van mensen &c. Hij heeft ook een meerderheid die dat gelooft, die gelooft dat het wegvallen van grenzen de wederkomst van Christus op aarde zal brengen.*****

Ik denk dus dat hij wel verklaringen aflegt, waarover ik me verheug, die mij en velen voldoening schenken. Men zegt dan: hij heeft het eindelijk door! Maar helaas denk ik dat het bij verklaringen blijft. 

––––––––––––––– 

* Gregorius van Tours (~540-~594) legde, een eeuw na de feiten, in zijn ‘Geschiedenis van de Franken’ (Historia Francorum II,31), volgende woorden in de mond van Remigius, bisschop van Reims toen die Clovis doopte: “Mitis depona colla, Sigamber; adora quod incendisti, incende quod adorasti.” Sigamber is een naam van Clovis. Het Frankische Rijk was niet langer Ariaans, en daarom is Frankrijk ‘de oudste dochter van de Kerk’.

** Verwijst naar de plotse bekering van Paulus: Handelingen 9:3 En als hij reisde, is het geschied, dat hij nabij Damaskus kwam, en hem omscheen snellijk een licht van den hemel; 4 En ter aarde gevallen zijnde, hoorde hij een stem, die tot hem zeide: Saul, Saul! wat vervolgt gij Mij?

*** Jean-Baptiste Colbert (1619 -1683). Zijn naam is verbonden met het mercantilisme: er kwamen invoerrechten om de Franse nijverheid te beschermen.

**** Deze minister Jean-Yves Le Drian (van Buitenlandse Zaken) is niet bijzonder voorzichtig. Toen Barbara Pompili pas was benoemd als minister van Ecologische Transitie stuurde hij per vergissing een sms’je naar Ségolène Royal: «Pompili très bien, c'est quand même mieux que l'autre folle de Ségo». De goede man dacht hij het naar Macron had gestuurd. (Le Canard Enchaîné)

***** Zemmour gebruikt graag religieuze termen, en hier is dat ‘Parousie’, een begrip dat het blijkbaar zonder uitleg kan stellen op een populaire Franse nieuwszender.

 

Éric Zemmour: Pourquoi dit-il ça? Tout simplement parce qu’il a compris certaines choses. Il a compris que le fait d’avoir aboli les frontières nationales était devenu un danger mortel pour la sécurité des Français. Le Tunisien qui est passé par la frontière italienne et qui a massacré des gens dans une église à Nice…

Christine Kelly: Pour Charlie Hebdo c’était Pakistanais…

Éric Zemmour: Exactement. Il a compris qu’il y avait un lien entre l’immigration et le terrorisme, et il a compris que ça avait été une erreur tragique d’abolir les frontières nationales pour mettre les frontières à l’extérieur. Parce que tout simplement a fait l’un et l’autre. On a aboli ls frontières nationales, mais on n’a pas renforcé vraiment les frontières extérieures de l’Union européenne, et les migrants viennent à Lampedusa ou ailleurs.

Donc dans tous les cas il y avait une catastrophe à cause de mauvais choix, d’une mauvaise idéologie, et en plus d’une persévérance dans l’erreur, parce que, si je me réjouis de la déclaration du président de la République, je ne peux que constater que il est un apostat vis-à-vis de sa propre religion. C’est-à-dire la religion du 'sans frontières'. Il nous a encore expliqué au début de l’épidémie que le virus n’avait pas de passeport. Il a encore refusé de fermer les frontières pour protéger la population contre le virus. Et, si vous voulez, en 2017 il a fait campagne à la présidentielle pour une Europe sans frontières etcétéra, pour un monde sans frontières et toute cette idéologie sans-frontiériste qu’on a subi depuis des décennies.

Donc en fait, Emmanuel Macron est dans la situation vous savez de la célèbre formule : Fier Sicambre, adore ce que tu as brûlé, et brûle ce que tu as adoré.* C’est vraiment son chemin de Damas** ce mandat présidentiel. Il renie petit à petit tout ce en quoi il a cru. On se souvient que après l’épidémie il a parlé de colbertisme*** industriel etcétéra, de retour de l’État, de relocalisation économique. Ça c’est pour la version économique, et maintenant il renie ses convictions libérales au sens de la migration, au sens des déplacements des hommes etcétéra. En vérité il renie tout ce en quoi il a cru depuis toujours et ce qu’il nous a promis lors de sa campagne présidentielle. Et il adopte les thèses de ceux qu’il a conspués, ridiculisés et insultés.

Quand même assez impressionnant comme chemin de Damas, par le Président de la République, mais encore une fois, je ne peux que m’en réjouir. Pourquoi il fait ça ? D’abord parce qu’il a le réel dans les reins. C’est tout simplement ça : le réel le ramène à un cruel regard sur les sociétés. Mais je pense, son problème ça va être de convaincre tout son petit monde. J’ai encore lu une déclaration du ministre Le Drian.**** Il nous dit : Oui, oui, il faut rétablir les contrôles aux frontières, oui, oui. Bon. Et puis il ajoute dans le même souffle : mais il n’y a pas de lien entre le terrorisme et l’immigration, parce que il y a des terroristes partout. Sous-entendu en Afrique etcétéra.

On a envie de lui dire : Tu te trompes ! en Hongrie il n’y a pas de terrorisme, en Pologne il n’y a pas de terrorisme, au Japon il n’y a pas de terrorisme. Partout où les pays refusent l’immigration, et en particulier l’immigration arabo-musulmane, il n’y a pas de terrorisme ! Donc si vous voulez c’est faux, cet argument est faux. Seulement Emmanuel Macron a un gouvernement qui lui ressemble et qui croit comme lui aux vertus de l’absence de frontières, à la libre circulation des hommes etcétéra. Il a une majorité aussi qui croit à ça, qui croit que l’absence de frontières c’est la Parousie***** universelle.

Donc je pense que ...il fait des déclarations, dont je me réjouis, qui me satisfont, qui satisfont beaucoup de gens. On se dit : il a enfin compris ! Mais je pense que malheureusement ça n’ira pas plus loin que des déclarations.

Zijn Amerikaanse belangen ook de onze?

Éric Zemmour mag dan voor onze journalisten de baarlijke duivel zijn (ze hebben iets dergelijks eens opgevangen ergens), maar een woord inbrengen tegen zijn analyses gaat denkelijk velen hun krachten te boven (en dan zwijg ik nog over zijn eruditie – de man kent zijn geschiedenis – of over zijn verbale begaafdheid).

Wat hij hier zegt over de Franse elites (en dat geldt voor de onze niet minder), ja, zulke dingen worden hem niet licht vergeven. Er gaan dan ook stemmen op om hem uit de media te weren: de man heeft te veel succes en CNews wordt een bedreiging voor de mainstream zenders.

   

 

Éric Zemmour: Vandaag hebben wij Fransen, in de confrontatie tussen Griekenland en Turkije voor de Grieken gekozen. We zijn eens te meer de enigen die deze keuze maken. Je ziet goed dat de Duitsers zich heel gedeisd houden, zich laten vergeten en we leggen straks uit waarom.

Ook de Amerikanen helpen de Grieken niet. In werkelijkheid staan ze juist achter de Turken. De Amerikanen staan achter de Turken op alle gebied. Ze laten die hun gang gaan in Libië, laten ze hun gang gaan in Syrië, laten ze hun gang gaan in Azerbeidzjan. Eigenlijk zijn de Turken de vertegenwoordigers van de Amerikanen, de proxy’s zegt men vandaag met een militaire uitdrukking, wat betekent dat Turken de werkjes opknappen waar de Amerikanen zelf niet meer aan willen. En dat biedt de mogelijkheid de Russen te op de zenuwen te werken, en bij de Europeanen verdeeldheid te zaaien.

Christine Kelly: Waarom schaart Frankrijk zich achter Griekenland, terwijl de Franse elites nog tot voor enkele jaren ervoor pleitten om Turkije tot de EU toe te laten?

Zemmour: Omdat de Franse fascinatie voor Turkije niet is gestopt na François I. Twintig jaar geleden is het, dat weet iedereen nog, dat heel onze elite, Chirac, Juppé, Rocard, Strauss-Kahn, Fabius, dat al die lui ijverden voor de entree van Turkije in de EU.

En daar heeft Erdoğan heel handig op ingespeeld. Zoals u weet was het wapen van Atatürk zijn leger, en om zijn land te laïciseren, te seculariseren, en om het te verwestersen gebruikte hij het leger. Het was een militaire dictatuur. De islamist Erdoğan heeft gedaan net alsof hij meeging met de canon van de democratische Europeanen, om op die manier zijn leger – als ik dat zo kan zeggen – te ontwapenen, en er een politieke dwerg van te maken. En de Europeanen stonden te applaudisseren.

Die naïevelingen hadden niet door dat Erdoğan dat allemaal deed, niet om de Europese democratie te plezieren, maar integendeel om zijn land te islamiseren en zich te ontdoen van dat leken-korset.

De Franse elite getuigde van een ongelooflijke stupiditeit, ze hebben niets begrepen en niets gezien. En ja hoor, in die tijd, en zelfs nog na de eeuwwisseling hadden de Franse elites het over Erdoğan en de Turkse islamisten ...als waren die een soort christendemocraten op zijn moslims. Je moet dat vandaag herlezen, je lacht je een breuk, en het is een schande voor al die lui, die nu allemaal hun mond zouden moeten houden.

Want wat zien we nu met Erdoğan? Dat hij tegelijk een islamist is, moslimbroeder, en Daesh (De Islamitische Staat) heeft gesteund. Vergeten we dat nooit! De echte peetvader van Daesh was Turkije. En ten tweede, is hij een nostalgicus die terugdenkt aan het Ottomaanse Rijk, en heel de regio wil re-ottomaniseren. We zien dat de plekken waar hij tussenkomt – hij staat op vier-vijf fronten – uitsluitend gebieden zijn waarover het Ottomaanse Rijk zich uitstrekte.

En Frankrijk gaat dus achter Griekenland staan, niet enkel om historische redenen, Plato enzovoort, maar ook om geostrategische redenen, begrijp dat wel.

In werkelijkheid houdt Turkije iedereen in een houdgreep met zijn geografische ligging. Het was de zuidflank van de NAVO, tegen Rusland, destijds de USSR dus. Vandaag heeft hij het migrantenkraantje in handen. In Duitsland zijn er miljoenen Turken, dus is mevrouw Merkel verlamd: zodra Erdoğan de stem verheft gaat ze braaf liggen en kruipt onder het tapijt.

Komt daarbij dat er op Turkse bodem nucleaire NAVO-basissen zijn – dat is zonder meer fundamenteel – er zijn Amerikaanse antiballistische raketten gestationeerd. Als dus de Turken zich meester maken van die raketten, dan zijn ten eerste de Amerikanen verloren, en ten tweede is Europa niet langer nucleair beschermd en moet men met andere woorden mogelijk toegeven aan nucleaire chantage, ook met onze atoombom als afschrikkingsmiddel.

En zo houdt Erdoğan iedereen in zijn greep, en jaagt hij iedereen schrik aan.

En dan zijn de enigen die hun stem een beetje durven verheffen de Fransen – we mogen hier ten andere Emmanuel Macron hulde brengen …maar die gaat niet het hele eind. U zult zich herinneren dat hij het had over de hersendood van de NAVO, en dat ging om Turkije. Tenslotte bedreigt Turkije NAVO-bondgenoten als Frankrijk en Griekenland.* Daarin zijn wij de geallieerden van de Grieken, en hun militaire macht is niet verwaarloosbaar. Hun militair budget bedraagt meen ik, deze namiddag keek ik het na, 2,2% van het bruto nationaal inkomen.

Dimitri Pavlenko: En ze kopen Rafales.

Zemmour: En ze kopen Rafales, en hebben een leger van 100.000 man. Maar goed, de Turken hebben er 4 à 500.000. Dat is niet niks, het Turkse leger is een stuk sterker, maar we kunnen ons achter de Grieken scharen. En daar is Macron halverwege blijven steken: hij heeft het als enige aangedurfd om zijn stem luid tegen Erdoğan te verheffen, maar daar blijft het bij.

Hij durft niet… hij stemt zijn politiek toch af op de Amerikanen. Hij verwacht dat de Amerikanen Erdoğan het zwijgen opleggen. En dat zullen de Amerikanen niet doen. Het is, als u wil het gebruikelijke Franse probleem: men stemt zijn politiek af op de Verenigde Staten, omdat men meent dat zij dezelfde belangen hebben als wij, terwijl zij maar zelden dezelfde belangen hebben.

__________

* Een Turkse oorlogsbodem richtte zijn vuur-radar op een Frans marineschip, het volstond dus om enkel nog de trekker over te halen. De Franse kapitein heeft niet gereageerd. Niet zo'n aangename situatie voor de matrozen.