Vulgaire kereltjes...

Het islamregime in Iran is gruwelijk, en niemand zou het betreuren als het weggeveegd werd, allerminst de Iraanse bevolking. Maar dan te zien wat voor kortzichtige, naïeve, leugenachtige en boven alles vulgaire kereltjes daar zogenaamd mee bezig zijn, een Pete Hegseth en een Donald Trump – je tong kleeft aan je gehemelte als je die namen wil uitspreken – dat is een beschaving onwaardig.

Eerst Pete: Iran's leadership…. desperate and hiding, they've gone underground, cowering. That's what rats do. De Iraanse leiders… wanhopig verbergen ze zich en zitten ondergronds, ineengedoken. Dat is wat ratten doen.

En dan Donald: We're going to hit them extremely hard over the next two to three weeks — we're going to bring them back to the Stone Ages, where they belong. We gaan ze de komende twee-drie weken extreem hard aanpakken — we zullen ze terugvoeren naar het Stenen Tijdperk, waar ze thuishoren.

Die twee zijn goed op weg om de vulgariteiten en leugens van destijds Bush I en II, Blair, Rumsfeld, Powell, Bremer en consorten te laten vergeten.

In memoriam Glen Baxter

Zoals we hier zien, zijn darren een stuk groter dan muggen. De cowboy van Glen Baxter (1944-2026) staat dus voor een moeilijkere opdracht dan Donald (al valt ook diens taak niet te onderschatten).

Hij moet zich nog wat leren inhouden

Soms vraag je je af of alles wel goed is met Donald. Niet dat we ons grote zorgen hoeven te maken. Mooi was bijvoorbeeld zijn lofzang op de Saudische kroonprins: You have more titles than any human being on earth! 

Donald vertoeft graag in het gezelschap van prinsen en koningen, en dat is begrijpelijk voor een Amerikaan. Hoogstens maken zulke kreten een wat overspannen indruk. De man moet ook gedurig heen en weer vliegen tussen Washington en Florida, en dat is vermoeiend op zijn leeftijd, zelfs al moet hij wellicht geen twee uur op voorhand in de luchthaven zijn.

En dan, wat een verschil met zijn landgenoot Robert Prevost! Die mag zich tegenwoordig Leo XIV noemen, nam een dagje vrij in het weliswaar corrupte maar zonnige Monaco,* reed daar wat rond in zijn pausmobieltje, legde tussendoor zijn gewijde hand op enige kindjes, en bewoog zich ongedwongen en zonder stemverheffingen in het gezelschap van een hele hoop prinsen en prinsessen.

_______

* 'A sunny place for shady people.'

Donald en de superlatieven

De filosofe Barbara Cassin onderzocht in haar boek La guerre des mots het taalgebruik van Trump en Poetin. Het boek is van oktober 2025, en dus spelen Iran en de Straat van Hormuz nog niet.
Verrassend zijn haar bevindingen voor niemand. Blijkt dat Poetin over een breder vocabularium beschikt. Dat van Trump telt maar twee- à drieduizend termen, en met zijn grammatica is het niet beter gesteld. Beiden vindt Cassin even grote schurken (scélérats). Uit het deel Trump, l’Américain en 3000 mots vertaal ik de pagina's 101-2. Veel verschil tussen Trumps campagnetaal en de jongste verklaringen over de successen in zijn korte oorlog is er niet.

Trump geeft de voorkeur aan korte zinnen in de vorm van onderwerp-werkwoord-lijdend voorwerp, waardoor naar verluidt zelfs een kind van 9 jaar ze kan vatten.* Maar het meest opvallende stilistische kenmerk van Trump is dat hij erratische zinnen aan elkaar rijgt. Een reeks ideeën die niet op logica berust, maar op instinct en op het moment – onvermogen en kindsheid, of geniale nonchalance en onvervalste oprechtheid?

De technische term die de retorica aan deze manier van aaneenschakelen zonder samenhang geeft, is anakoloet – van akoleô,** volgen, voorafgegaan door een ontkennend an, dus niet volgen. Precies het tegenovergestelde van de Griekse logos die voortdurend verbindingen legt met voegwoorden, om uitspraken als argumenten te onderbouwen en ervoor te zorgen dat logos-discours ook logos-rede wordt, oratio en ratio, zoals de Romeinen zo geniaal vertalen.

Trump gaat te werk met sprongen en capriolen, een bijna verleidelijke libertair met zijn glibberige tegenstrijdigheden zonder moreel gewicht ook al lijken ze subjectief oprecht. Vage woorden (great, tremendous), en precieze woorden die naar believen een nieuwe betekenis krijgen, losse grammatica en onsamenhangende zinnen. Projecteer er dus maar op wat je wilt: “We gaan ongelooflijke dingen doen... echt ongelooflijk... kijk maar...”. Hoe kun je het niét met mij eens zijn?

Vandaag is Trumps probleem helaas dat ook zijn trouwe volgers het niet langer met hem eens zijn. En de gewone burger weet niet meer wie hij moet geloven, hem of de machthebbers in Teheran. Bluffen en superlatieven gebruiken is wellicht goed in de immobiliënsector, maar die stijl werkt niet overal.

_______________

  * Het immer betrouwbare, beleefde en bezadigde ChatGPT voegt hieraan toe: This style can lower measured diversity without necessarily meaning limited understanding.
** Omdat vandaag werkelijk álles moet gecontroleerd worden, niet alleen citaten, zocht ik dit even op in echte boeken, en vreemd maar dat werkwoord kent de Bailly niet, en Chantraine evenmin. Wél ἀκολουθέω (akoloetheo): volgen, begeleiden. We denken dan aan akoliet.

Professor Janina Dill over Iran en Trump

 Trump is behalve onbehouwen –dat ziet ieder beschaafd mens– ook misdadig naïef als hij denkt dat het uitschakelen van een paar baardige leiders de zaak van het Iraanse volk ten goede komt. Hij doet terugdenken aan de mensonwaardige kreet destijds van Paul Bremer III: Ladies and Gentlemen ... we got him! toen ze Saddam Hoessein te pakken hadden. Daarmee was het klusje in Irak geklaard dacht die onverlaat. Infantiele wildwestromantiek.

Voor een ernstig woord kunnen we beter luisteren naar wat professor Janina Dill zei op de Zwitserse radio en televisie:

Ik heb helemaal geen sympathie voor het Iraanse regime, en natuurlijk heeft het Iraanse regime zelf zware rechtsschendingen begaan, vooral tegen het Iraanse volk. Daar zijn waarschijnlijk schendingen van de mensenrechten aan de orde, maar in het volkenrecht, en op zeer goede gronden, geeft dat een andere staat niet het recht om militair geweld te gebruiken om dit regime ten val te brengen. Een reden daarvoor is dat het tenslotte haast nooit heeft gewerkt. Als men van buitenaf een regime met militair geweld ten val brengt, voert dat er zo goed als nooit toe dat de mensenrechten en de democratie en de stabiliteit in het land verbeterd worden. Dat is historisch nogal duidelijk.

Stompzinnigheid is meetbaar

 

De Fransen beschikken over een buitengewoon nuttig toestel dat wij hier missen, de lulkoekmeter, le déconnomètre. Die naam klinkt misschien niet erg beschaafd, vanwege de verwantschap met con, conard, connerie enzovoort, maar ook in de goede pers wordt hij probleemloos gebruikt, bijvoorbeeld in Libération: “Quand Bayrou fait péter le déconnomètre.”

Dit citaat geeft meteen aan dat het toestel ook kan stukgaan, want het werkt als alle meetinstrumenten alleen binnen een bepaald bereik. Als men dat bereik dreigt te overschrijden, moet het onmiddellijk van het stopcontact gehaald worden. Oud-minister (onder Chirac namelijk) Luc Ferry wijst daarop in een gesprek met de mooie Margot Haddad op LCI, La Chaîne Info, een privézender. Ik vertaal fragmentarisch.

Na de mededeling van de Franse stafchef, generaal Mandon, dat het land bereid moest zijn om zijn kinderen te zien sneuvelen – accepter de perdre ses enfants – brak een storm los. Ferry tracht te verklaren waaróm die generaal dat zei, maar ...il faut débrancher le déconnomètre:

In Frankrijk en in de EU staat het politieke gezag zó zwak – niets komt er nog uit het Élysée of het Parlement – dat het op zoek moet gaan naar een buitenlandse vijand om de bevolking in het gareel te houden. Een techniek die de filosoof Carl Schmitt beschreef in Der Begriff des Politischen van 1932.

Rusland, zegt Ferry, is weliswaar geen bondgenoot, maar het is ook geen vijand. Al dertig jaar probeert men er wel een vijand van te maken.

De oorlog is trouwens niet in 2022 begonnen maar in 2014. Dat was de oorlog in Donbas, en vroeg of laat moést Rusland wel tussenkomen om de bevolking daar, die Russisch spreekt, te beschermen: er waren al 15.000 doden gevallen. Men moet ermee ophouden de historische feiten weg te vlakken. 

In 2014 begint die oorlog, op Maidan,* waar president Viktor Janoekovitsj wordt afgezet. Inderdaad een pro-Russische janklaassen, en volkomen legitiem is dat, maar in de herfst daarop begint Porosjenko de oorlog tegen de Donbas dat zich als separatistische republiek had uitgeroepen. Ook Loehansk deed dat. Dat kwam doordat ‘ces crétins de la place Kiev’, zegt Ferry (officieel Majdan Nezalezjnosti) hadden besloten dat het Russisch er geen officiële taal meer was.** Maar men spreekt daar alleen Russisch. Je kan niet om het even wat vertellen. Porosjenko liet daarop een tiental privémilities toe, waaronder het beruchte Azov-bataljon, volslagen antisemitisch en racistisch, compleet met nazi-insignes op de uniformen. 15.000 doden dus, waaronder 6.000 burgers. En dan besluit Poetin in 2022 om tussenbeide te komen ter bescherming van die Russische bevolking, die inderdaad door Kiev bedreigd wordt. Lees het boek van Edgar Morin, geen fascist, die net hetzelfde zegt als ik in D’une guerre à l’autre.***

Kiev heeft de oorlog verklaard in de Donbas, niet Rusland. Ja, de Russen grepen in, maar ik mag u opmerken dat de Amerikanen al sinds 1991 tussenkomen. Alle anti-Russische kiescampagnes werden door hen gefinancierd. Dat moet gezegd worden. Ik besef dat het niet politiek-correct is wat ik u vertel, maar het is de waarheid. En luister naar wat Hubert Védrine zegt, evenmin een fascist, hoe wij Rusland richting China hebben gedreven, al dertig jaar. Als Chirac er nog was, dan was die oorlog er niet gekomen.

Die uitspraak laat ik voor u, kwam Margot Haddad tussen, en ze vroeg of het bij de uitspraak van die generaal nu de vorm was, of de inhoud die Ferry had gestoord. Beide zei hij, want wat is men van plan? Oorlog voeren met Rusland? Dat zijn 400miljoen doden bij een atoomoorlog. Is dat wat de Fransen willen? Nee, absoluut niet.

Kijk, ik begrijp de generaals en hun entourage heel goed: een oorlogsdreiging komt hen goed uit want dat is hun stiel, en men kan dan om geld en wapens vragen. De logica van die militair begrijp ik perfect — ik denk dat de president de man op commando-missie stuurde, want hem rest alleen dát nog om zich in leven te houden.****

Wat we nodig hebben is vrede, oorlog is nooit de oplossing. Trump mag dan stuntelig te werk gaan, maar hij probeert tenminste. Laten we wel wezen, Rusland zal niet verhuizen en het Europese continent verlaten. Al wat we met deze absurde oorlog al bereikt hebben is dat Poetin nu chef van de zuidelijke wereld is geworden. Het is absurd. Men had de akkoorden van Minsk moeten toepassen, 2014 en 2015, en wij, te weten de regeringsleiders van Europa hebben die niet willen toepassen. Daar begint alles. Want nogmaals: de oorlog begon niet in 2022, dat is een schaamteloze leugen. Die oorlog begon vanzelfsprekend in 2014.

Als je een oorlog verliest, betaal je. En vandaag heeft Oekraïne de oorlog verloren. Als men vandaag geen vrede maakt, zal Poetin oprukken tot in Kiev, en gaat alles verloren — tenzij men Rusland de oorlog verklaart.

Zint iemand dat, een oorlog met Rusland? Een atoomoorlog dus? Het is absurd, en dat allemaal omdat wij, idiote Europeanen, crétins d’européens, te belabberd waren om de vrede op te leggen aan die twee broedernaties. Vrede is de enige oplossing, en ik ben noch een duif noch een defaitist. Daarbij, ik ben 75: niet ik zal ten oorlog trekken, evenmin als u.

__________

      * Sommigen betwijfelen of onze vriend Verhofstadt toen wel doorhad in welk toneelstuk men hem een rolletje had toebedeeld.

    ** Dat gold ook voor de Krim. Een illustratie hiervan uit 2015. De Russische schaakgrootmeester Alex Yermolinsky die in de VS woont geeft zijn mening. Vrees niet: het gaat om politieke commentaar, niet om schaakcommentaar.
  *** Ferry vergist zich. De nu 104jarige Morin schreef in 2023 De guerre en guerre: De 1940 à l'Ukraine.

**** Mendon is nog maar pas legerstafchef, daarvoor zat hij inderdaad in de militaire staf van het Élysée.

Carl Schmitt

Der Begriff des Politischen

Text von 1932 mit einem Vorwort und drei Corollarien

Duncker & Humblot, Berlin 1932, 2009

Het begint erg pijn te doen, dokter

“Ja we zien da wel op zoveel terreinen gebeuren, je had het daarstraks over desinformatie van de trollenfabrieken, wat heel erg richting mainstream media gaat dat dan weer, om onze geloofwaardigheid compleet onderuit te halen. Maar als je die geloofwaardigheid onderuithaalt, wilt zeggen dat iemand anders, ja, het stokje wil overnemen van, ja, maar wij willen het narratief* nu bepalen.”

Kijk, Inge Vrancken, er zijn geen fabrieken nodig om de geloofwaardigheid van bijvoorbeeld de BBC onderuit te halen. Dat kunnen ze daar zelf wel. En daarbij gaat het niet alleen over hun vervalste speech van Trump, maar ook over de ‘journalisten’ van Hamas van wie ze de berichten en cijfers gretig overnamen en voor waar verkochten ...en niet alleen zij, nietwaar?

Berichten toewijzen aan fabrieken (~ d’où parles-tu, camarade?) is handig om niet in te hoeven gaan op zaken die de goede media onwelgevallig zijn. Dat de sociale media het stokje overnemen wordt dag na dag duidelijker, en dat hebben die goede media uitsluitend en alleen aan zichzelf te danken.
___________

* Narratief, dé journalistieke modeterm, die ze uit hun Engels hebben gehaald. Een vertelling dus, terwijl journalistiek over verslaggeving moet gaan, niet over verhaaltjes.

Trump en Aristoteles

 Moeten we na het staakt-het-vuren tussen Israël en Hamas Donald Trump nu dankbaar zijn, vraagt de theologe en journaliste Johanna Haberer zich vandaag af op Zeit Online:

Trump was tenslotte de enige die de Israëlische regeringsleider kon dwingen zijn rechts-radicale ministers het zwijgen op te leggen, die min of meer hardop dromen van de Israëlische kolonisatie van de Gazastrook en de verdrijving van alle Palestijnen uit de Westelijke Jordaanoever. De radicale partijen aan beide kanten, die elkaar onverzoenlijk tegenover staan met de slogan From the River to the Sea op de lippen, zijn voorlopig stil.

Maakt dat een nieuwe Donald Trump? Nee, dat niet. Maar het maakt ons, als getuigen van dit politieke wonder, duidelijk dat het niet altijd goede mensen zijn die goede dingen doen en slechte mensen slechte dingen. Het laat ons eens te meer zien dat, zoals het gezegde luidt, God met kromme lijnen recht kan schrijven,* en dat het moralistische idee – waar Aristoteles overigens al aan vasthield –** dat een goed mens alleen maar goeds kan doen en een slecht mens alleen maar kwaad, gewoon een denkfout is.

___________

  * Dios escribe derecho con renglones torcidos wordt vaak toegeschreven aan de Spaanse mystica Teresa van Ávila (1515–1582). Wellicht was het al in de zestiende eeuw een spreekwoord,
** Aristoteles zegt in zijn Ethica Nicomachea, Biblion II helemaal niet dat een goed mens alleen maar goed kan doen en een slecht mens alleen maar slecht. Wel is één van zijn beweringen dat je niet tot iemands deugdzaamheid kunt besluiten, nadat je hem één keer een deugdzame daad hebt zien stellen. Hij geeft volgend voorbeeld niet, maar dat geeft niet: ook een doortrapte boef kan een keer een drenkeling uit het water halen zonder daarom een deugdzaam mens te worden.
Je kunt iemand pas deugdzaam noemen, zegt Aristoteles, als hij puur uit gewoonte deugdzaam handelt, een kwestie van opvoeding of dril dus, niet zozeer van aanleg … ἡ δ᾽ἠθικὴ ἐξ ἔθους περιγίνεται (hè d’èthikè ex ethous periginetai): terwijl deugdzaam handelen voortkomt uit gewoonte.

Wat leest Trump 's avonds onder zijn dekentje?

 

Bij de naam Leonhard (Lenny) Fischer denkt u, lezer, onvermijdelijk aan Crédit-Suisse, Winterthur, Allianz, J.P. Morgan, Julius-Bär-Gruppe of Kleinwort Benson om maar een paar zijstraten te noemen. Fischer moet daar als bestuurslid of manager onnoemelijk veel tijd hebben gesleten.

Nochtans heeft de man ook een hobby, beweert hij: nachdenken. «Onze-Lieve-Heer heeft ons uitgerust met een gave die wij al te weinig benutten. Er wordt vandaag veel gepraat en geschreven, maar graag zou ik eens de zin horen: nu gaan we allemaal naar huis en denken na.»

Lenny zelf doet dat ook, en thuis denkt hij dan na over Donald met zijn importheffingen. Vlaamse journalisten mogen er verschillend over denken, maar Lenny vindt Donald niet gek ...al is hij het niet met hem eens: «Trump gelooft vast dat de wereldeconomie een soort nulsomspel is, en dat is heel betreurenswaardig want compleet verkeerd meen ik.» Zo verklaarde hij bij het Zwitserse Weltwoche. Hoe het uiteindelijk met die tarieven zal uitpakken valt af te wachten, zei hij nog, misschien gaat het op korte termijn wel goed, bijvoorbeeld tot aan de tussentijdse verkiezingen?

Met zijn zware ingrepen in de marktwerking, en zijn idee dat wat één land wint een ander land verliest, komt Trump dicht bij de economische opvattingen van bijvoorbeeld Ferdinando Galiani (1728-1787), of Voltaire (1694-1778) en de meesten van hun tijdgenoten. Ook zij vonden dat import en export (minstens wat graan betreft) door de staat geregeld moest worden.

Al hoorde men toen ook andere stemmen, die van de fysiocraten namelijk, die eerder l'ordre naturel voorstonden, het laissez-faire waarbij de staat zo min mogelijk tussenkwam.

Misschien is Trump wel een stiekeme lezer van Galiani?

Geen kwade analyse van Trump

Jammer is het voor de kandidaat-rector van de Gentse Universiteit, ex-minister en huidig Kamerlid prof. P. De Sutter dat alawieten en christenen bij honderden door de nieuwe bewindsvoerders in Syrië worden vermoord.

Dat eerder al de Hay'at Tahrir al-Sham vrouwen had verboden om zonder begeleiding van een man de straat op te gaan, of te lachen of te zingen, kon je nog door de vingers zien – het is een overgangsperiode tenslotte – maar dat martelen en moorden is er te veel aan.

Nu is het waar dat Vlaanderen niet gezegend is met bijzonder scherpziende politici, en even waar dat naïviteit mooi kan zijn, maar ziende blind zijn is dat niet, en verrast worden door dingen die telkens weer voorkomen duidt niet op veel kennis van zaken.*

Toegegeven, andere landen zijn vaak niet beter af. Denken we maar aan Roemenië waar een presidentskandidaat meent dat die Apollo-maanlandingen een uitvindsel zijn. Dan mag het nog een democratische schande zijn dat die kerel niet aan de verkiezingen mag deelnemen omdat een paar rechtertjes dat zo hebben beslist op bevel van de EU , het blijft moeilijk om een politicus ernstig te nemen die met zulke dingen komt aanzetten. Tenslotte is dat van dezelfde orde als geloven dat alles wel zal meevallen, en islam en democratie verenigbaar zijn.

Nog zo’n kerel die op tijd en stond krankzinnige dingen uit zijn voeten slaat, is natuurlijk Trump, maar bij CNN, de zeventiende juni van het jaar tweeduizend vijftien, had hij toch een helder moment:

Ik heb Assad dus gadegeslagen, en ook een beetje naar de overkant gekeken. Het probleem is dat we geen idee hebben wie de andere kant van Assad is. Waarschijnlijk is het ISIS. Ik zou zeggen, zijn we met Assad misschien niet beter af? We hebben geen idee wie die mensen zijn. We geven ze wapens, we geven ze munitie, we geven ze alles. Maar we hebben geen idee aan wie. Misschien zijn ze erger dan Assad en waar zijn we dan mee bezig? Waarom zijn wij hierbij betrokken? We moeten van ISIS af, heel belangrijk, maar ik kijk naar Assad, en wat mij betreft ziet Assad er beter uit dan de andere kant. En weet je, dit is eerder gebeurd: we steunen een bepaalde kant, en die kant blijkt dan een totale ramp te zijn.* Rusland is klaarblijkelijk erg gesteld op Assad. Laat ze hun gang gaan met ISIS, laat hen het maar uitvechten.

 

So I’ve watched Assad, and I’ve watched a little bit on the other side. The problem is: the other side of Assad, we have no idea who they are. They probably are ISIS. I’m saying, I would have enough with Assad, we have no idea who these people are. We give ‘em weapons, we give ‘em ammunition, we give them everything. But we have no idea who, maybe it’s worse than Assad. So, what are we doing? Why are we involved? We have to get rid of ISIS, very importantly, but I look at Assad, and Assad to me looks better than the other side. And you know, this has happened before: we back a certain side and that side turns out to be a total catastrophy. Russia likes Assad seemingly a lot. Let them way about ISIS, let them fight it out.

___________

* Onze politici en hun journalisten zijn wat hardleers. Denken we maar aan Guy Verhofstadt destijds, of, nauwelijks minder ridicuul maar veel vergeeflijker, aan de jonge Tom Naegels, allebei kinderlijk enthousiast over de 'Arabische Lente'.

Straks lacht iederéén de RTBf uit...

CNews en Europe1 vestigden als eersten de aandacht op de lachwekkende, maar wel significante ingreep van de RTBf-nieuwsdienst, die als enige zender ter wereld meende de inaugurale rede van Trump en différé te moeten uitzenden, niet en direct dus.

Nu is het waar dat noch CNews noch Europe1 bij de goede media in een goed blaadje staan. Die hadden dat detail van de mediageschiedenis liever met de mantel der liefde bedekt en het stilzwijgend goedgekeurd. En die Pascal Praud? pfff... uiterst rechts natuurlijk, n'en parlons plus!

Moeilijker krijgen onze hautaine RTBf-censortjes het, nu in hun moederland Frankrijk ook de gechevronneerde journaliste Ruth Elkrief van de 24u-nieuwszender LCI zo duidelijk afstand heeft genomen van hun onnozelheid.

Elkrief heeft het onomwonden over une faute professionnelle. Ze kennen daar bij de RTBf hun stiel niet zegt zij, en ze verachten hun publiek.

Die verachting kenden Vlamingen al langer – daarbij grif toegegeven dat we hen al járen niet meer horen spreken over les Ménapiens; blijkbaar beseffen ze toch dat je beter niet spuwt in de hand die je voedt – maar ...deze zelfingenomen jongens en meisjes minachten blijkbaar ook hun eigen volksgenoten!

Paniek bij de RTBf

 

Luisteren we met gepaste devotie naar Aurélie Didier, adjunct-directeur Informatie van de RTBf, die aan de kijkers verzekert dat die zender vanzelfsprekend géén censuur toepast, ook al zonden zij de inaugurele toespraak van Trump niet rechtstreeks uit, mais en différé, omdat een panel van experts die toespraak moest kunnen beoordelen en duiden, alvorens men ze op de simpele kijker kon loslaten.

Bij CNews werd daar hartelijk om gelachen gisteren: la Belgique, c’est la France en pire, of nog: on est chez les fous en Belgique. In haar onschuld verzekerde Aurélie de simpele kijkers nochtans dat ze bij de RTBf noch vóór noch tegen Trump waren.

Pascal Praud, met zijn slechte karakter, noemde haar la ministre de la Vérité, en vroeg zich af of behalve CNews en Europe1 er nog meer media aandacht hadden besteed aan deze – vanzelfsprekend goedbedoelde – ingreep van de RTBf. In Vlaanderen heeft de VRT, zie ik, er niet gisteren maar vandaag wél aandacht aan geschonken ...na een paar opmerkelijke uitspraken van Georges-Louis Bouchez vanochtend op CNews, eveneens bij Pascal Praud.

Het grappige fragment hieronder is van gisteravond:

Georges-Louis Bouchez toonde zich een gentleman, want hij nam dat arme schaapje van een Aurélie in bescherming tegen de spotters van CNews: ...faut pas lui faire un mauvais procès ...elle a été envoyée un peu en casse-pipe si vous me permettez l'expression.

Het feestje van Trump

Bij het feestje dat Trump gaf aan de vooravond van zijn eedaflegging werden onvermijdelijk twee van zijn campagneliedjes gespeeld. Jammer genoeg zijn die allebei even horribel. Het ene, YMCA, was een discohit van Jacques Morali (1947-1991) en Henri Belolo (1936-2019), en het andere was My Way – Frank Sinatra vond het gruwelijk dat hij dat ellendige lied telkens weer moest zingen. Die man had smaak namelijk. Wel wil ik nog toegeven dat de oorspronkelijke versie van Claude François (Comme d’habitude) iéts minder vervelend, en in elk geval niet zo drammerig is.

Die twee draken werden daar luidkeels meegezongen, maar ons mag het een troost zijn dat Pascal Praud van CNews er een mooie commentaar bij had:

Kiezeltje in de laars

De EU vertoont geen democratisch deficit, zoals haar akolieten tot voor kort nog vergoelijkend zegden. Vandaag krijgen 'journalisten' noch 'wetenschappers' die term nog over hun lippen: voor hen is dat deficit verzwonden, in rook opgegaan. Je bent supporter of je bent het niet, nietwaar Hendrik en Rob? Zij hebben hier overigens geen ongelijk: er is geen democratisch deficit, de EU is gewoon een antidemocratische club. Dat werd zopas in Roemenië nog eens helder aangetoond door het gindse gouvernement des juges.

Roemenië (Hergé noemt dat land Syldavië, waar de inboorlingen Brussels spreken) maar Roemenië of Syldavië liggen allebei wat buiten ons gezichtsveld …en dat van onze specialisten en commentatoren. Wie bij de schokkende ontwikkelingen aldaar wél commentaar gaf bij CNews was MathieuBock-Côté.

Mathieu Bock-Côté: Als de wereldgeschiedenis zich in de Karpaten afspeelt! In twee woorden gezegd: een aantal dagen terug waren er in Roemenië verkiezingen, en in de eerste ronde won een verrassende kandidaat.
Christine Kelly: Bij de presidentsverkiezing.

M B-C: Inderdaad, en men beschuldigt hem ervan pro-Russisch te zijn, een complotdenker, een orthodoxe mysticus… en ik zal het niet tegenspreken: die kerel heeft wat louche trekjes. Feit blijft dat hij het bij de eerste ronde haalt. Verrassende kiesuitslag dus, en zowat overal vond men dat een schandaal, in Brussel, in Europa.
Maar twee dagen voor de tweede ronde van de presidentsverkiezing beslist het Roemeens Grondwettelijk Hof het resultaat van de eerste ronde te annuleren.

Onder welk voorwendsel doet men dat? Omdat, zegt men, die verkiezing door de Russen zou zijn gemanipuleerd, en vooral omdat door de controle van TikTok zich een verrassende, onwaarschijnlijke, spookachtige kandidaat had opgeworpen, Călin Georgescu. Surprise! en dus de schuld van TikTok. En aangezien TikTok het kiesresultaat in de war heeft gestuurd, is het legitiem om die verkiezing ongeldig te verklaren. Niet zomaar te neutraliseren of te omkaderen, nee, te vernietigen.
Waarom vertel ik dat? Omdat wat er in de Karpaten is gebeurd een echo is van wat er sinds 2016 gebeurt. Herinner u de Brexit. Men vertelde ons dat het resultaat heel anders was uitgevallen als het niet door Cambridge Analytica was gemanipuleerd. Herinner u Trump in 2016: eigenlijk heeft niet echt Trump gewonnen, het zijn de Russen die het voor hem hebben gedaan. En dan 2024, herinner u: eigenlijk heeft niet Trump zelf gewonnen, het is de schuld van Elon Musk die met Twitter, met X, de kiesresultaten heeft verstoord.

Maar om het resultaat van een verkiezing in de Verenigde Staten te annuleren ...dat valt niet mee, dat is toch iets ingewikkelder. Het is tenslotte de wereldmacht van onze tijd.
Wat zien we echter wél? een democratische verkiezing in Roemenië wordt geannuleerd omdat het resultaat ons mishaagt – met als voorwendsel dat de verkiezing verloren werd door desinformatie, wat de kern was van de speech van mevrouw von der Leyen, laten we dat niet vergeten.

Ik zie in het Roemenië van vandaag een laboratorium waar men expliciet de democratie wil opheffen als het volk verkeerd stemt. Ik vind het fascinerend wat daar is gebeurd, en de bewuste kandidaat mag dan nog wat louche zijn, laten we niet vergeten dat de Roemenen niet allemaal diep debiel zijn. Zij hebben voor hem gekozen in een regulier verlopen verkiezing, en dan beslist men die verkiezing te annuleren omdat het resultaat niet bevalt.

Wie zou hierin niet de geest van de Europese Unie herkennen?