Hebben rechtse mensen meer gevoel voor humor?

Onlangs beweerde Joël De Ceulaer dat. Zelf denk ik dat ook, maar zulke dingen zijn moeilijk hard te maken en uitzonderingen zullen er altijd zijn. Humor is een soort grensoverschrijding en een goede mens staat liever aan de juiste kant –van de Geschiedenis bijvoorbeeld– terwijl rechtsen zonder scrupules er met hun vuile voeten doorgaan.

Een bewijs volgt hier allerminst, maar in de Duitse Bondsdag vond ik Alice Weidel –Rechts? Komaan, uiterst-rechts natuurlijk! AfD immers– wel grappig reageren op een onnozele opmerking van een Groen parlementslid. Weidel viel in haar speech bondskanselier Merz aan, maar die had het toneel al verlaten.

Jullie krijgen het niet voor elkaar de sociale zekerheid te stabiliseren, omdat jullie geen rekening houden met de heersende misbruiken, en geen eind maken aan de massale instroom in die sociale voorzieningen. De massa-immigratie met de open grenzen gaat door. Op de volgimmigratie staat geen rem, uitwijzingen zijn er nauwelijks, en naturalisaties zijn er aan de lopende band, terwijl goed opgeleide... (schiet in een lach) Ik snap niet waarom jullie hier de hele tijd zo doorheen roepen... terwijl honderdduizenden goed opgeleide Duitsers dit land verlaten. En dat komt uitgerekend door jullie politiek, terwijl jullie hier zo dom dooreen zitten te kletsen. Ook hiérom zijn jullie niet in staat de burgers substantieel lager te belasten: omdat het jullie ontbreekt aan vorming en werkervaring. De staatsschuld ...daar krijgen we Anton Hofreiter! Hahahaha... applaus voor Anton Hofreiter!* Jullie zijn niet in staat de burger substantieel soelaas te bieden, jullie zijn niet in staat… enzovoort enzovoort.

 

_____________
* Deze Anton Hofreiter van Die Grünen riep Alice Weidel toe dat zij 'een in Zwitserland wonende Russische agente was.' De Kamervoorzitter nam in overweging hem daarvoor een blaam te geven. Of hij dat ook gedaan heeft weet ik niet.

Nu, een volslágen dwaas kan die Hofreiter weer niet zijn, want toen hij ietwat neerbuigend wilde zeggen dat zijn groene fractieleidster (hijzelf was dat eerder geweest) in haar rol groeide, zei hij niet gewoon, zoals u en ik: al doende leert men, maar das Sein prägt das Bewußtsein, Marx citerend. Zulke zaken hoor je te weinig in onze parlementen.