Een ridicule leugenaar

De verwaandheid en leugenachtigheid van de schertsfilosoof Bernard-Henri Lévy overtreffen is niet voor iedereen weggelegd. Toch interviewde Eugénie Bastié hem voor @LeFigaroTV – je vraagt je af waarom, al vond ik het wel plezierig haar in de lach te horen schieten bij zijn antwoorden.

Dat Sarkozy ten tijde van de oorlog in Libië hoog opliep met BHL valt nog te begrijpen: Sarkozy is gek op geld, en BHL is steenrijk doordat zijn vader in tropisch hout handelde. Nicolas luisterde dus naar BHL toen die hem aanmoedigde om Libië te bombarderen (met de hulp van Obama weliswaar). 

Op de Franse TV had BHL eerder al verklaard: Les Serbes ont envoyé des armes chimiques sur le marché de Markale, en dus was hij blij met de illegale Nato-aanval op Servië in 1995. Maar dat bleek helaas een leugen –pour des raisons nobles wellicht.

En op Maidan zag hij niet de nazi-kentekens op de uniformen van de strijders van het AZOV-bataljon dat daar het vuur opende. Details: ook een filosoof kan niet alles zien.

 

Bastié: Est-ce que vous vous êtes déjà trompé, Bernard-Henri Lévy?

Hebt u zich ook wel eens vergist, Bernard-Henri Lévy?

Lévy: Pas de manière majeure, non. Franchement, je pourrais vous inventer des erreurs pour vous être agréable, mais en gros, non.

Niet echt, nee. Eerlijk gezegd zou ik wel wat fouten kunnen verzinnen om u een plezier te doen, maar alles bijeen: nee.

BHL gaf daarop een goedkope opmerking ten beste over Ségolène Royal, die immers wel al eens van mening was veranderd. Ik heb zijn onbeschaamdheid weggelaten omdat zij er niet bij was, en ik me niet geroepen voel om kinderachtige uitvluchten te herhalen. Maar hij ging daarna vlot door:

J'ai pas, j’ai pas le sentiment de m’être trompé, y compris sur les sujets les plus… parmi lesquels la question libyenne m’est reprochée, mais j’ai, j’ai mené cette aventure pour des raisons nobles, et, et dont je n’ai pas à rougir.

Ik heb niet, ik heb niet het gevoel dat ik me vergist heb, ook niet bij de meest… zoals de Libische kwestie waarvoor ik kritiek krijg, maar ik ben, ik ben dit avontuur aangegaan om nobele redenen en hoef me daar niet voor te schamen.

Waarvoor zou een filosoof zich tenslotte nog moeten schamen, als hij zich eerder al onsterfelijk belachelijk heeft gemaakt met een citaat van een compleet onbestaande collega-filosoof?