Wat baten kaars en bril...

Je moet altijd zeggen wat je ziet. En vooral moet je –wat moeilijker is– zien wat je ziet. Een beroemde zin van Charles Péguy – op wie ik niet zo gek ben, maar als de man iets gezegd heeft dat boven het bed van elke journalist zou moeten hangen, kan ik daar niet omheen, al vind ik onze berijmde zegswijze mooier.

Nu las ik een titel in De Standaard vandaag (ik heb geen abonnement op dat blad): "Frankrijk breekt zich het hoofd over de vraag: wie zijn die relschoppers allemaal?"

De goede Franse media worstelen met hetzelfde probleem. Het vermaledijde CNews daarover:

Praud: Het probleem is, in alle uitzendingen die ik vanavond gehoord heb: de politie. Het probleem is de falende staat, maar niemand interesseert zich voor het profiel van de plunderaars. De black blocks zijn geïdentificeerd, daar is dat geen probleem, men weet dat ze van uiterst links komen, maar de olifant in de kamer, zijnde de plunderaars en vernielers… het lijkt héél moeilijk om daar een profiel van te maken.
Goldnadel: Men waagt zich aan de term racaille (uitschot), maar verder gaat men niet.
Praud: Ik hoor zeggen: ja maar dat is heel moeilijk! Nee toch? Het is juist heel makkelijk om het profiel van die jongeren te zien, want precies dat zié je. Over de avondklok nu. Mathieu:
Deveze: Onder de jongeren die geplunderd hebben zijn er bij de opgepakte minderjarigen maar 20 die in Parijs wonen, op meer dan 130. Dus men weet al dat de grote meerderheid uit de naburige banlieues komt en voornamelijk op de Place de la République verzamelt. Maar nu wil u mij horen over de avondklok...

 Notre jeunesse

in: Charles Péguy ; Mystique et Politique

Édition établie et annotée par Alexandre de Vitry

Bouquins, Robert Laffont, 2015, p. 563