Hoever mag een auteur gaan?

Michel Houellebecq laat in anéantir een personage, een babyboomer, enkele van zijn lievelingsauteurs opnoemen, en tot mijn groot plezier waren dat onder meer Cardinal de Retz, Joseph de Maistre, Stendhal en Alexandre Dumas.

Ook zegt Houellebecq terecht dat die babyboomers voor een ware cultuuromslag hebben gezorgd:

... dat zeer specifieke moment waarop, voor het eerst in de wereldgeschiedenis, de populaire cultuur zich esthetisch superieur toonde aan de culturele productie van de elite. De genreroman, misdaad of sciencefiction, was in die tijd veruit superieur aan de mainstream roman; stripverhalen waren stukken beter dan de creaties van de officiële representanten van de beeldende kunst; en bovenal maakte de populaire muziek de gesubsidieerde pogingen tot “experimentele” muziek belachelijk.

Kunnen we allemaal volgen, maar op een ander specifiek moment laat hij Cécile, een uitmuntende kokkin, in de gastronomische hoofdstad van Frankrijk, in Lyon asperges met sauce hollandaise voorschotelen aan een gezelschap van rijke burgers.

Geen kwaad van die sauce hollandaise –er bestaat geen lekkerder saus– maar Cécile dient die asperges wel op in januari, terwijl het seizoen pas in april begint, en eindigt zoals u weet op 24 juni, de dag van Sint Jan Baptist.

Mij stoort het niet dat Houellebecq geregeld onfatsoenlijke woorden gebruikt die je in een deftig woordenboek niet zult aantreffen en dan op het web moet zoeken, maar hier gaat hij wel érg ver.

anéantir

Flammarion 2022

Duits is een mooie taal!

Als Bart en Theo voor flinke jongens willen doorgaan, en dan stoere praat verkopen over schietgeweren en tanks en vliegmachienen en procentjes, dan kun je alleen maar jaloers zijn op de Duitse taal, zoals gehanteerd door Sahra Wagenknecht, een politica met een ruggengraat en zin voor maat en verantwoordelijkheid:

 

Der Einheitsbrei der Kriegstüchtigkeitsmaulhelden.

Gent die Teerhartige (en mercantiele)

 Als kleine jongen kon je vroeger in het Gravensteen allerlei marteltuigen zien. Vorken, halsbanden, een soort procrustesbed, brandijzers, duimschroeven enzovoort, maar het indrukwekkendst was toch de guillotine. Die dingen hadden lang geleden echt dienstgedaan, en wij controleerden altijd het touw, om te zien of dat mes bovenaan nog wel goed vasthing.

Sinds kort echter weten wij dat Gent liefde is, en dus verdwenen al die leerzame instrumenten om de consumptielust van de duizenden disneytoeristen niet te bederven, en die zaal vrij te maken voor lucratieve activiteiten. Maar je kunt eenmaal niet alles hebben, en voortaan moet de kleine Gentenaar het zonder aanschouwelijk onderricht stellen.

In zijn Wintermärchen legde Heinrich Heine aan keizer Barbarossa uit wat een guillotine precies was, en waar ze voor diende. Keizer Roodbaard leefde eeuwen vóór de uitvinding van dr.Guillotin, en het was allemaal nieuw voor hem maar hij begreep alles want Heines uitleg was zeer duidelijk.

Ook Michel Houellebecq, in zijn roman anéantir (Flammarion 2022), geeft een omstandige uitleg bij de werking van deze machine, en wellicht tot schrik van het Gentse Stadsbestuur voegt hij er een illustratie bij. Hij vermoedt dat zijn lezer die schok wel aankan.

Propria cures over David van Reybrouck

 

Het aloude studentenblad met de mooie titel en de fabuleuze reeks hoofdredacteurs, Propria cures (bemoei je met je eigen zaken), besprak de benoeming van David van Reybrouck als Denker der Nederlanden. 

De vraag is nu: wat gedaan als je ergens een artikel leest dat je dolgraag zelf had geschreven? en dat sporen van ironie of spot bevat?

De enige oplossing is dan: nederig overnemen – tenslotte schreef ik al meer dan genoeg over onze David.