Journalisten moeten hun geloofwaardigheid opvijzelen

 Het Nederlandse dagblad Trouw brengt vandaag een artikel dat ik helaas niet kan lezen want het zit achter hun betaalmuur. Er hoort wel een mooie foto bij, met een wat merkwaardig onderschrift.

een-demonstratie-in-rabat-op-maandag ANP / EPA

Wat ik nog net kan lezen is dit:

Wel een voetbalstadion, maar geen goede zorg.

Marokkaanse jongeren komen in opstand

Marokkaanse jongeren willen verandering. Als Gen Z-212 protesteren zij voor betere gezondheidszorg, een sterkere banenmarkt en verbetering van het onderwijs. Volgens hen geeft de regering alleen om de aanstaande voetbalkampioenschappen.

Ik wil het graag geloven, maar een term als Gen Z-212 lijkt mij niet aangewezen in een ernstig bedoelde analyse.

Ook moeten journalisten vermijden de term 'jongeren' nog te gebruiken, want door hun verdoezelend taalgebruik heeft die voor de gewone lezer zijn oorspronkelijke betekenis al lang verloren. Woorden verslijten.

Verder is het zonde van dat lage camerastandpunt van ANP / EPA. Met al die platte daken in Marokko had men ons toch makkelijk een beter idee kunnen geven van de omvang van die demonstratie?

Eerst een mopje en dan serieus

Goedkope consultants bestaan niet (niemand zou hen ernstig nemen) en dus kosten ze altijd veel geld, maar bewindvoerders doen er graag een beroep op als ze een al genomen lastige beslissing willen doordrukken en daar een schijn van onontkoombaarheid of wetenschappelijkheid aan willen verlenen. Het moet een Angelsaksische gewoonte zijn. Balzac wees daar al op in Boek twee van zijn Code des gens honnêtes, die een soort spiegelbeeld is van de Code Napoléon. Hij doet dat met een mopje dat blijkbaar al heel oud is. En in Boek drie wijst hij op de macht van de bureaucratie, die groter is dan die van een koning:

Boek twee

Gedwongen vrijwillige bijdragen

door mensen uit de hogere kringen geïnd in salons 

62 

In Londen worden alle soorten consulten erg duur betaald, en het geringste advies wordt er als een consult beschouwd. De beroemde advocaat Driadust* liep door Alls-street toen een koopman hem een shilling toonde, en vroeg of die goed was.
“Heel goed”, zei de doctor terwijl hij hem in zijn zak stopte, “de tweede geeft u me maar een andere keer.”
Zodus, als u naar Engeland gaat en u spreekt er met een arts of advocaat, eindig uw zin nooit met een vraagteken.

Livre deuxième

Des contributions volontaires forcées

levées par les gens du monde dans les salons

62

À Londres, les consultations de tout genre se paient fort cher, et le moindre avis est regardé comme une consultation. Le célèbre Driadust, avocat,* passait dans Alls-street, lorsqu’un marchand, lui montrant un schelling, lui demanda s’il était bon.

« Fort bon, dit le docteur en le mettant dans sa poche ; vous me donnerez le second une autre fois. »
Ainsi, quand vous irez en Angleterre, si vous parlez à un médecin ou un avocat, ne terminez jamais votre phrase par un point d’interrogation.
______________
*Walter Scott droeg hem zijn Ivanhoe op.

 

Boek drie

Bevoorrechte activiteiten

Hoofdstuk II

Résumé van het hoofdstuk

In welk land ook, hebben de heiligen meer macht dan Onze-Lieve-Heer. Maak je nooit zorgen over de koning; zorg wel dat je de bureaucratie aan jouw kant hebt: ziedaar de enige redplank.

Livre troisième

Industries privilégiées

Chapitre II

Résumé du chapitre

En tout pays les saints ont plus de pouvoir que le Bon Dieu. Ne vous inquiétez jamais du roi ; mais ayez pour vous la bureaucratie : voilà la seule planche de salut.

Code des gens honnêtes

ou l’art de ne pas être dupe des fripons

Postface d’Anne-Marie Baron

1995 Seuil, l’école des lettres

Een maatje te klein voor de echte wereld

Antisemitisme in België:
helaas laten zij zich chanteren*

Paul Ingendaay

14-09-2025, 16:42

De directie van het Festival van Vlaanderen verdedigt

de antisemitische uitsluiting van Lahav Shani:

kroniek van een mislukking.

Als het kind in de poel ligt, is het raadzaam om het er snel weer uit te halen. Maar de directie van het festival in Gent heeft het tegenovergestelde gedaan: ze heeft nog een paar emmers water in de put gegoten, zodat het kind er zeker in verdrinkt.

Na de annulering van het voor 18 september geplande concert van de Israëlische dirigent Lahav Shani en de Münchner Philharmoniker – reden: Shani is ook chef-dirigent van het Israel Philharmonic Orchestra en heeft het festival “onvoldoende duidelijkheid verschaft over zijn houding ten opzichte van het genocidale regime in Tel Aviv” (sic!).

“18 september staat nog vrij in de agenda van het orkest”, zei Briers, die kennelijk over bevoorrechte informatie beschikte. “Als er tegen maandag een verklaring is waarin de dirigent de genocide door Israël ondubbelzinnig veroordeelt, kan het concert naar onze mening toch nog doorgaan.” “Naar onze mening” is een opmerkelijke formulering, even wereldvreemd als de hele verklaring.

Blijkbaar heeft het festival nog steeds niet begrepen wat voor belediging het is om de toekomstige chef-dirigent van de Münchner Philharmoniker aan een culturele gedachtegoedcontrole te onderwerpen. Blijkbaar gaat men ervan uit dat het alleen aan de traagheid, of traagheid van begrip van de orkestleider te wijten is dat de gevraagde verklaring nog niet is ontvangen. Blijkbaar gelooft Briers ook dat de kwestie met een tweede verzoek is afgehandeld. Letterlijk: “Hij (Shani) is een van 's werelds toonaangevende dirigenten. Hij is zo sterk dat hij naar mijn mening zeker zijn mening kan geven.”

Het lijdt geen twijfel dat Jan Briers nog steeds overtuigd is van de juistheid van deze afzegging. Het besluit hiertoe is genomen na twee bestuursvergaderingen, zei de directeur in een interview, het is unaniem genomen, en men beroept zich daarbij ook op de richtlijn van de Vlaamse minister van Cultuur Caroline Gennez. (Deze sociaaldemocratische politica moedigt de cultuursector al geruime tijd aan om “krachtige signalen” te geven tegen het beleid van Israël.) Voor verdere commentaren waren vrijdag noch het festival, noch de communicatieafdeling bereikbaar.

Vanaf zaterdag waren alleen nog de antwoordapparaten bereikbaar.

____________

* Dit is het begin van het stuk. Helemaal vertalen mag niet, denk ik, maar dit kan wellicht voor een citaat doorgaan.

In een ernstige krant worden hypocriete, bange Vlaamse dwergen als Briers en zijn bestuurders op hun plaats gezet en uitgelachen.

P.S. En zo begin je dan De Afspraak, als je de met Conner&Caroline afgesproken richtlijnen stipt wil volgen, en liever geen Duitse kranten leest:

Is oplichterij per se af te keuren?

 

Eerder al kwamen hier de publicist Karl Marx, de psychiater Bernard Mandeville en padre Manuel da Costa ter sprake, vanwege hun beschouwingen over diefstal en bedrog.

Ook de vroege Honoré de Balzac deed zijn duit in het zakje (1825), vaak even grappig als zijn vakbroeders. Al blijft – zoals Marx naderhand ook ruiterlijk erkende* – Mandeville wel de grondige analist, de man die glashelder bewees hoe nuttig en zelfs onmisbaar oplichters en boeven  voor de samenleving zijn.

Livre premier

Chapitre II

Titre deuxième

Escroqueries

13**

Une jolie escroquerie est celle dont fut victime l’intéressante Mlle A…, jeune artiste d’un théâtre chantant. Un matin, elle se réveillait, recevant les adieux d’un jeune écervelé, comme il y en a tant, lequel, à prix d’or, avait aidé Mlle A… à dormir. Il se lève cet enfant prodigue, et dépose sur un meuble précieux à l’amour deux billets de banque.
Il sort ; elle le regrette ; et reportant sa vue sur les billets, elle craint de l’avoir volé. Il était loin lorsqu’elle s’aperçut de l’erreur du jeune inconnu.
Il avait laissé deux billets du dentiste Désirabode.***
Ceci a sa moralité.

Een leuke oplichterij is die waarvan de interessante Mlle A..., jonge artieste van een théâtre chantant het slachtoffer werd. Op een ochtend werd ze wakker toen een lichtzinnige snaak, zoals er zoveel zijn, en die Mlle A... tegen een ongemeen hoge prijs had helpen ...inslapen, afscheid van haar nam. Hij staat op, die verloren zoon, en legt twee bankbiljetten op een voor de liefde kostbaar meubelstuk.

Hij vertrekt, zij betreurt dat, en toen ze haar blik op de bankbiljetten richtte was ze bang dat zij hem had bestolen. Hij was al een eind weg toen ze merkte dat de onbekende jongeman zich had vergist.

Hij had twee briefjes van de tandarts Désirabode achtergelaten.***
Hier zit een bepaalde moraal in.
_______
    * Nur war Mandeville natürlich unendlich kühner und ehrlicher als die philisterhaften Apologeten der bürgerlichen Gesellschaft.

  ** Balzac schreef zijn Code als een afspiegeling van de napoleontische Code Civil, vandaar die zorgvuldige indeling en de zakelijke toon.

*** Parijse tandarts die een drankje had gelanceerd, zogenaamd tegen scheurbuik.

Code des gens honnêtes, ou  

L’art de ne pas être dupe des fripons

Postface d’Anne-Marie Baron

1995 Seuil, l’école des lettres

(312 bladzijden en toch maar 9mm dik)

De ULB in opspraak (in Franstalige media toch)

De Palestijns-Franse Rima Hassan is EU-parlementslid voor LFI, La France insoumise, een soort Franse PVDA, en nu willen de masterstudenten Rechten van de Université libre de Bruxelles hun jaargang naar haar noemen. De rector van de ULB, Annemie Schaus, heeft al verklaard dat ze die keuze respecteert.

Maar om eens een mooie journalistieke term te gebruiken: deze Rima Hassan is omstreden. Zo heeft de Franse minister van Binnenlandse Zaken, Bruno Retailleau, bij de openbare aanklager aangifte tegen haar gedaan wegens ‘verheerlijking van terrorisme’. Verschillende politieke leiders, waaronder twee ministers van de regering Bayrou, hebben zelfs verzocht om haar nationaliteit in te trekken.

Nu mag deze regering Bayrou wellicht geen lang leven meer beschoren zijn, helemaal betekenisloos is zoiets ook niet ...en dat zeker joden die keuze niet kunnen appreciëren mag duidelijk zijn.

Hier horen wij de Franse advocate Sarah Saldmann met een mooi understatement bij Eliot Deval van CNews:

Saldmann: Als jood kun je niet naar die universiteit. De promotie Rima Hassan, dat wordt ingewikkeld.

Deval: En het gaat om een master in de Rechten, en misschien heb je dan inderdaad geen zin om die daar te doen. En daarbij te zien dat er in België weinig politici zijn die de moed hebben om te zeggen ‘Opgelet! Als je een andere cultuur importeert, dan kun je een grote culturele schok meemaken’. Maar dat zijn taboes die in België niet aan bod komen door dat fameuze ‘cordon sanitaire’.