Over den tram deze keer

 Het geheugen van de mens is zwak, maar gedachten op rijm, net als muziek, blijven makkelijk plakken. Mooie, diepzinnige, gevoelige gedachten zónder ...overleven meestal geen dag, nog geen uur.

Deze weeklacht over het openbaar vervoer, lang geleden door Romain Deconinck geuit, zal elke Gentenaar zijn bijgebleven: 

        D’azènte goin opzije
        oin ze nen tram zien rije
        tram twieë of tram drije
        gien iene ès intije

 _______

Jean-Pierre Rondas stuurde me enkele aanvullende verzen + uitleg. Dat noem ik pas duiding!
        Allez, allez, circulez
        oas het nie veur niets ès
        rije wij nie mee! 
Deconinck reageerde op een plan om de politieagenten te laten betalen voor hun tramritjes.

 

Spoorstakingen, waarvoor alweer?

Begin dit jaar staakten ze bij de trein een decade lang: van vrijdag 21 februari tot zondag 2 maart.
Daarna van zondag 23 maart tot zondag 30 maart: een week deze keer.
Van zondag 27 april tot zondag 4 mei: komaan, nog een weekje erbij.
Blijkbaar is men hierna min of meer tot bedaren gekomen, want voor de aangekondigde staking in november houden ze het op ocharme drie dagen: van zondag 23 tot woensdag 26 november.

Dat is onaangenaam voor een mens – die vaak niet begrijpt waarvoor men precies staakt. Hoe dan ook gaat het niet om brood, zoals bij de grote spoorstaking in Nederland in 1903, waar Karel van het Reve met een liedje, en Albert Hahn met een prent naar verwijzen. Gansch het raderwerk staat stil, als uw machtige arm het wil, zei Hahn in navolging van de revolutionaire dichter Georg Herwegh veertig jaar voor hem.

Verworven rechten, dat staat wel vast, was in die dagen nog geen gangbare term.

Dag en nacht sta je aan 't weefgetouw,

Je graaft in erts- en kolenmijn,
Je vult de hoorn des overvloeds,
Je vult hem hoog met graan en wijn –

Maar waar staat joúw maal bereid?

Maar waar ligt jouw feestkledij?
Maar waar is jouw warme haard?
Maar waar is jouw scherpe zwaard?

Arbeidsman, ontwaak!

En besef uw macht!
Alle raad'ren staan stil
als uw sterke arm het wil.

Breek het dubbele juk in twee'n!*
Breek het juk der slavernij!
Breek de slavernij der nood!
Brood is vrijheid, vrijheid brood!

 

Bundeslied

(Für den Allgemeinen Deutschen Arbeiterverein)

Georg Herwegh (1864)

Wirkst am Webstuhl Tag und Nacht,
Schürfst im Erz- und Kohlenschacht,

Füllst des Überflusses Horn,
Füllst es hoch mit Wein und Korn –

Doch wo ist dein Mahl bereit?
Doch wo ist dein Feierkleid?
Doch wo ist dein warmer Herd?
Doch wo ist dein scharfes Schwert?

Mann der Arbeit, aufgewacht!
Und erkenne deine Macht!
Alle Räder stehen still,
Wenn dein starker Arm es will.

Brecht das Doppeljoch entzwei!*
Brecht das Joch der Sklaverei!
Brecht die Sklaverei der Not!
Brot ist Freiheit, Freiheit Brot!

_____________

* Eerder in het gedicht noemde Herwegh het juk dat de kerk oplegde.

De couponknipperstrein

Bruxelles- Luxembourg

Trump en Aristoteles

 Moeten we na het staakt-het-vuren tussen Israël en Hamas Donald Trump nu dankbaar zijn, vraagt de theologe en journaliste Johanna Haberer zich vandaag af op Zeit Online:

Trump was tenslotte de enige die de Israëlische regeringsleider kon dwingen zijn rechts-radicale ministers het zwijgen op te leggen, die min of meer hardop dromen van de Israëlische kolonisatie van de Gazastrook en de verdrijving van alle Palestijnen uit de Westelijke Jordaanoever. De radicale partijen aan beide kanten, die elkaar onverzoenlijk tegenover staan met de slogan From the River to the Sea op de lippen, zijn voorlopig stil.

Maakt dat een nieuwe Donald Trump? Nee, dat niet. Maar het maakt ons, als getuigen van dit politieke wonder, duidelijk dat het niet altijd goede mensen zijn die goede dingen doen en slechte mensen slechte dingen. Het laat ons eens te meer zien dat, zoals het gezegde luidt, God met kromme lijnen recht kan schrijven,* en dat het moralistische idee – waar Aristoteles overigens al aan vasthield –** dat een goed mens alleen maar goeds kan doen en een slecht mens alleen maar kwaad, gewoon een denkfout is.

___________

  * Dios escribe derecho con renglones torcidos wordt vaak toegeschreven aan de Spaanse mystica Teresa van Ávila (1515–1582). Wellicht was het al in de zestiende eeuw een spreekwoord,
** Aristoteles zegt in zijn Ethica Nicomachea, Biblion II helemaal niet dat een goed mens alleen maar goed kan doen en een slecht mens alleen maar slecht. Wel is één van zijn beweringen dat je niet tot iemands deugdzaamheid kunt besluiten, nadat je hem één keer een deugdzame daad hebt zien stellen. Hij geeft volgend voorbeeld niet, maar dat geeft niet: ook een doortrapte boef kan een keer een drenkeling uit het water halen zonder daarom een deugdzaam mens te worden.
Je kunt iemand pas deugdzaam noemen, zegt Aristoteles, als hij puur uit gewoonte deugdzaam handelt, een kwestie van opvoeding of dril dus, niet zozeer van aanleg … ἡ δ᾽ἠθικὴ ἐξ ἔθους περιγίνεται (hè d’èthikè ex ethous periginetai): terwijl deugdzaam handelen voortkomt uit gewoonte.

De Zevende Dag!

 

Nu zag ik zopas de Zevende Dag (in uitgesteld relais zullen we maar zeggen), en wat een verademing was dat!

Om te beginnen één uur in plaats van twee, en geen vrouwenpraat meer over aandoenlijke onderwerpen, geen onderbrekingen met zangers of acteurs die iets te verkopen hebben, maar een gesprek over politiek begot.

Bij die uitzendingen van twee uur moest je altijd grote stukken overslaan, het merendeel. Soms kon ik op die manier twee uur resumeren in vijf minuten, want het leven is kort. Lineair kijken heb ik me altijd wijselijk laten voorbijgaan.

Natuurlijk, Hedebouw is een man naar wie je een tijdje kunt luisteren zonder dat je tenen gaan krullen. Woordbegaafd, soms zelfs grappig. Er zijn geen zeven politici in Vlaanderen van wie je dat kunt zeggen, en in die zin had De Vadder wel geluk.

Het is bang afwachten wat de volgende week brengt, want met de doordeweekse groen-rood-blauw-geel-oranje lichtgewichten zal ook één uur te lang zijn, en moet ik weer knippen ...of afhaken.

Over haarkammen en portefeuilles

Hoge nood noopte Emmanuel Macron om in zijn Élysée een hoop kleine partijtjes uit te nodigen, in de hoop un socle commun te vinden, om zo zijn leven als president nog even te rekken – une réunion de marchands de tapis quoi, zei Marine Le Pen, geestig, maar vanzelfsprekend was zij vanwege het cordon sanitaire niet bij de genodigden.

Jordan Bardella, haar partijvoorzitter, was meevoelender voor de president. Hij vond het bij CNews schandelijk dat Emmanuel nu verraden wordt door zijn vroegere vrienden, een soort verraad van de klerken:

Gauthier Le Brett: Hoe bekijkt u de oud-eerste ministers van Emmanuel Macron die hem volkomen deloyaal zijn, Edouard Philippe en Gabriel Attal, en zelfs Élisabeth Borne met de pensioenhervorming?

Jordan Bardella: Wel, ik ben blij dat u mij de vraag stelt, want ik mag dan hele dagen kritiek leveren op de president, hele nachten geobsedeerd zijn door de politiek die hij voert tegen het belang van mijn land in, tegen het belang van Frankrijk, en misschien behoor ik vandaag in dit land bij diegenen die het hardst zijn politiek bestrijden, maar op het moment dat de president één knie op de grond heeft – zo mag je dat meen ik ­wel zeggen – dan te zien hoe al diegenen die hij sinds acht jaar tot koningen heeft gekroond, hem de rug toekeren nu hij een knie op de grond heeft: dat strekt noch Edouard Philippe, noch Gabriel Attal tot eer.
Het herinnert je eraan dat politiek een strijd is, dat het geen eenvoudige taak is je met loyale medewerkers te omringen, maar toch kan dit me er niet van weerhouden om het schouwspel heel zielig te vinden. Vandaag zien we de macronisten van het eerste uur – die zonder Emmanuel Macron niéts waren geweest – hem een tweede mes in de rug duwen.
Als je waarden en principes hebt ...zelfs mijn ergste vijand wens ik dat niet toe. Het zegt veel over de manier waarop die mensen zich morgen tegenover de Fransen zouden kunnen gedragen, want als je in staat bent om hem, die jou tot koning heeft gemaakt, een mes in de rug te planten zodra hij een knie op de grond zet, terwijl je nog zij aan zij stond bij de verderfelijke politiek die de Fransen vanaf de eerste dag al verwierpen, kijk, aan zulke lui zou ik niet mijn haarkam, noch mijn portefeuille toevertrouwen.

99 luchtballonnen

De Morgen toonde een angstvallig door het raam kijkende Theo Francken die, staande voor een resem vlaggen, ‘dringend’ wil ingrijpen na mysterieuze drones boven ons land.

Dat ongeruste omhoogkijken is voor de burger weinig geruststellend, maar wel nuttig als er belastinggeld moet worden vrijgemaakt om wapens te kopen.

Overigens ziet men plots zowat overál Russische drones: in Denemarken, in Duitsland, Polen, Moldavië, Roemenië, Nederland en België, tot zelfs in het immer neutrale Zwitserland. Engeland en Frankijk blijven meen ik gespaard en je vraagt je af waar zij dat aan verdiend hebben.

In Zwitserland maakte de journalist Roger Köppel zich in Die Weltwoche lustig over die zwermen drones, en dacht daarbij aan de kuddegeest van de media, aan ondeugende burgers, aan het monster van Loch Ness en aan de 99 luchtballonnen van Nena.