Een groot auteur herken je meteen

 

De Franse taal is de lievelingszus van de mijne. Vaak kleed ik haar aan op zijn Italiaans. Ik bekijk haar dan, ze lijkt me mooier, bevalt me nog meer en ik voel me content. Overtuigd van mijn grammatica, en zeker dat geen enkele lezer mij obscuur zal vinden, heb ik mijn uitgever verboden correcties over te nemen die deze of gene geconstipeerde purist in mijn manuscript zou willen aanbrengen.

Als wij ons in Italië gevleid voelen wanneer we in het mooie proza van de geleerde graaf Algarotti een grote hoop gallicismen aantreffen, en als het ons voorkomt dat die vreemde versieringen de materie die hij behandelt juist aangenamer maken, waarom zou ik dan de Franse taal niet ontvankelijk vinden voor Italiaanse versiersels?

Waarom zou ik het begrip van de Fransman afpalen en hem het vermogen ontzeggen om de kracht van een zin te begrijpen, alleen omdat die een langere adem vereist? Zij zullen hem koesteren, eens zij ervan overtuigd raken dat hij zo méér zegt. Zij zullen het vooroordeel laten varen dat hen doet geloven dat hun taal geen vreemde verfraaiingen duldt.

Wie heeft hen dat verteld? Is dat een Salische wet? Die hebben ze allemaal al afgeschaft. Wie had dat gedacht?

Zij zullen ook hun taal een nieuwe grondwet geven, net zoals ze dat met hun muziek hebben gedaan, en die revolutie zal geen bloedbad worden.

Uittreksel uit het voorwoord van 1791

Jacques Casanova de Seingalt

Histoire de ma Vie

Édition établie par Jean-Christophe Igalens et Érik Leborgne

Bouquins, Éditions Robert Laffont, Paris 2013, Tome I, p. 1330