Niet meer weg te werken wantrouwen

Bij een vlucht van Parijs naar Tel Aviv maandag, kregen de piloten van EL AL even na het opstijgen de kreet Free Palestine toegevoegd vanuit het luchtverkeersleidingscentrum van Athis-Mons. Een incident met veiligheidsrisico’s en de dader werd onmiddellijk uit zijn stoel geholpen. Hij krijgt minstens ontslag. De Franse minister van Verkeer Tabarot beloofde immers intransigeant, onverzettelijk te zijn.

Wij kennen die primitieve onverlaat niet, en het hoeft ook niet noodzakelijk om een moslim te gaan: die kreet hoor je vandaag overal tenslotte. Hij kan dus evengoed een van die halfgare Queers for Palestine zijn geweest, of een Groene, un Vert of nog iets anders.

Blijft natuurlijk dat bij zulke voorvallen de gedachten onwillekeurig toch naar de godsdienst van de vrede gaan… en screenen op radicalisering bij hun volgelingen is een grap, dat weet iedereen. Au fond geloven alleen mensen die het om den brode doen dat hun aanpak nuttig is. Het lukte het Amerikaanse leger niet met de psychiater Nidal Hasan, en de Franse inlichtingsdienst al evenmin, met de informaticus Mickaël Harpon. Deze links zullen ieders geheugen zo nodig opfrissen.

Hieronder vertaal ik wat de Franse minister zei bij CNews, en vervolgens wat een Zwitserse reizigerster voelt als zij zich geconfronteerd ziet met herkenbare islamieten in een soort gezagsfunctie. Terecht of onterecht, maar uit haar woorden spreekt een breed gedeeld wantrouwen: zijn mohammedanen überhaupt integreerbaar?

De piloot heeft dan een aantal uren gevlogen, en al die uren de verantwoordelijkheid voor de passagiers gedragen, zonder te weten van wie dat Free Palestine kwam, terwijl het evident als een bedreiging kon worden geïnterpreteerd.

Ik neem af en toe het vliegtuig, en het spreekt dat ik geen toegang heb tot de controletoren, daar kom ik godzijdank niet in en dat is maar goed ook, maar zoals iedereen ga ik wél door de veiligheidscontroles. Ik zie dan het bagagepersoneel, en aan een flink deel van de mensen die in de vlieghavens werken, of het nu Roissy Charles de Gaulle is of Orly, merk je ontegenzeggelijk, fysiek alleen al, tot welke godsdienst zij behoren. Je ziet duidelijk dat die mensen in feite niet neutraal zijn. En ik weet niet in welke mate je zou moeten nagaan aan welke ondernemingen men die openbare dienst heeft uitbesteed, lang geleden al – en het gaat om mensen die heel beschermd zijn vandaag, overwegend vakbondsleden die in de luchthavens ware lobby’s vormen – en in welke mate die mensen geradicaliseerd zijn. Tenslotte zien we soms radicalisering bij de politie, in de gevangenissen enzovoort. Voilà, ik stel dus die vraag want als je het vliegtuig neemt en eens rondkijkt – ik word gefouilleerd door mensen waarvan ik eerlijk gezegd niet weet of ze iedereen op dezelfde manier fouilleren. Voilà, ik stel die vraag.