Carl von Clausewitz

Dat de waarheid als eerste sneuvelt in een oorlog, is een banaliteit die je overal hoort en leest. Ook heeft men het vaak over de ‘mist van de oorlog’. Die laatste uitdrukking komt van generaal Carl von Clausewitz die in Waterloo meevocht – toen nog als kolonel meen ik. Een man ook met grote literaire kwaliteiten.

En wat Clausewitz zei over generaals die op het slagveld door mist omgeven zijn, geldt evenzeer voor de eenvoudige krantenlezer of televisiekijker. Ook hij moet een eigen interpretatie zoeken voor wat hij te horen of te zien krijgt. De Russische propaganda is hier weggecensureerd – de burger is te dom om een oordeel te vellen – en dus kan hij alleen nog afgaan op de berichten van onze media om zijn waarheid samen te stellen. Dat is een constante in de politiek, die de democratie hinderlijk vindt en gewoon ook minacht.

Dat onze media, die zo goed als uitsluitend het NAVO-standpunt verkondigen, de zaken per se beter kunnen beoordelen dan de domme burger is een aanname, geen bewezen stelling, zelfs al mogen hun mededelingen voor een groot deel op waarheid berusten.

Ook zien we de Kamer een toespraak van Zelensky toejuichen, maar dan denk je: diezelfde vergadering heeft destijds de aanval op Libië unaniem goedgekeurd, een misdadige beslissing. Wat heeft dat eensgezinde handgeklap dan te betekenen? Die parlementsleden zijn wel verkozen vertegenwoordigers van het volk maar iedereen weet dat zij, óm verkozen te raken, allemaal eerst examen hebben moeten afleggen bij hun partijvoorzitters, een select clubje.

Ach, laten we het de generaal zelf uitleggen:

Der Krieg ist das Gebiet der Ungewißheit; drei Vierteile derjenigen Dinge, worauf das Handeln im Kriege gebaut wird, liegen im Nebel einer mehr oder weniger großen Ungewißheit. Hier ist es also zuerst, wo ein feiner, durchdringender Verstand in Anspruch genommen wird, um mit dem Takte seines Urteils die Wahrheit herauszufühlen.

De oorlog is het terrein der onzekerheid; driekwart van de zaken waarop krijgshandelingen gebaseerd zijn, zijn omhuld door de nevel van een grote of minder grote onzekerheid. Hier in de eerste plaats wordt dus een beroep gedaan op een verfijnd en scherp verstand om, afgaand op de maatindeling van het eigen oordeel, de waarheid uit te vissen.

Vom Kriege

Hinterlassenes Werk des Generals Carl von Clausewitz

vollständige Ausgabe im Urtext, drei Teile in einem Band

Jubiläumsausgabe mit erneut erweiterter historisch-kritischer

Würdigung von Dr. phil. Werner Hahlweg

1980, Ferd. Dümmlers Verlag. Bonn

Coureur Jean Aerts

.

Voor wie tijdens een dood moment in de Ronde eens een echte Brusselaar wil horen: coureur Jean Aerts (Laken 1907-Brugge 1992). Deze wereldkampioen, de Brummell van de fiets, vertelt over hoe het vroeger ging, zonder derailleur nog.

Julien Vrebos maakte dit interview, en het blijft tijdloos prachtig, ook met die tussenmuziekjes die meen ik nu niet meer zouden kunnen.

Het juiste woord

Een mooi Duits woord dat ik net heb geleerd is Rohrkrepierer. In bucolische zin kan een Rohr een rietstengel zijn waar je bijvoorbeeld een panfluit mee kunt maken, en in een wat lager taalregister kan het ook een piemel of pik zijn, maar hier is de loop van een geweer bedoeld. En krepieren is ontploffen. Het gaat dus om een projectiel dat ontploft terwijl het nog in de loop zit.

Voor zulke zaken is het altijd nuttig om de precieze Duitse term te leren kennen en Duitse analyses te lezen. In de negentiende eeuw wist men immers al dat er in Europa vijf instituties waren die, wat er ook gebeurde, altijd onverstoord bleven doorwerken: de Romeinse curie, het Britse parlement, het Russisch ballet, de Franse opera, en de Pruisische generale staf.

Nu las ik bij Gabor Steingart: “Wenn man Putins Krieg mit den Augen von Putin sieht, muss man von Rohrkrepierer sprechen.”

Verder lezen we over de vele misrekeningen van Poetin en zijn generale staf: “Die Ukraine wird derzeit mit Waffen vollgepumpt. So führt denn die Ukraine im Moment einen klassischen Stellvertreterkrieg. Die Arbeitsteilung ist bekannt: Das kriegführende Land trägt das menschliche Risiko, Amerika zahlt in Dollar.”

Oekraïne wordt nu met wapens volgepompt. Daarmee voert Oekraïne op dit moment een klassieke plaatsvervangersoorlog. De werkverdeling is bekend: het oorlogvoerende land draagt het menselijk risico, Amerika betaalt in dollar.

Samengevat: Uncle Sam spint hier goed garen bij, en Europa als geheel is met zekerheid de verliezende partij.

Binnenkruipen bij de mensen

Gent heeft een stadsbestuur dat zijn burgers wil helpen om minder hamburgers te eten. Tegen hamburgers met sla heeft het bestuur geen bezwaar – die mogen de ingezetenen eten à volonté – maar al te vaak wil het volk dat er ook vlees bijkomt.

Hier lag een nobele opvoedkundige taak weggelegd voor het blauw-groene college, en bij de komende Gentse Feesten zal men het aantal vleesburgerkraampjes halveren.

Op straat zo’n burger eten wordt vooralsnog niet strafbaar gesteld, en niets belet de Gentenaar overigens om thuis, clandestien er een te bakken zonder vrees voor enige tussenkomst van het stadsbestuur.*

In Frankrijk zijn de groenen al een stapje verder. De gebuisde presidentskandidate Sandrine Rousseau wil ook weten wat er binnenshuis zoal omgaat. Worden bijvoorbeeld de huishoudelijke taken er gelijkelijk verdeeld? Doet de man zijn deel van de strijk en de afwas? Vaak merkt zij onwil in dezen, en gisteren wist ze het volgende te vertellen:

“Ik zou willen dat er een rechtsfiguur kwam als het 'misdrijf van het niet gelijkelijk deelnemen aan huishoudelijke taken', want ik denk dat het privéleven tot de politiek behoort, en zolang men de vrouwen niet de middelen teruggeeft …heu, geeft om die gelijke taakverdeling af te dwingen, komen we nergens.”

Zo'n misdrijf moet een plechtige naam krijgen zou ik denken, en misschien kan Sandrine curam rei domesticae neglegendi in overweging nemen bij haar wetsvoorstel?  of iets met de vita communi curam neglegere? Maar er zijn ongetwifeld latinisten die dat beter kunnen zeggen.

Hoe dit misdrijf is vast te stellen, liet zij in het midden. Modaliteiten kunnen later geregeld worden. En Sandrine versprak zich bijna, met dat ‘teruggeven’. Wellicht heeft zij een fantasietje gelezen over een vroeger bestaand matriarchaat?

Maar erger is dat zij het privéleven tot de politiek rekent – een gedachte die weliswaar leeft onder de groenen, maar helaas onder de totalitaire staatsvorm valt.

Moi je voudrais qu’il y ait même une possibilité de 'délit de non-partage des tâches domestiques' parce que je pense que le privé est politique et que tant qu’on ne rend… qu’on ne donne pas les moyens aux femmes de véritablement obtenir l’égalité sur le partage, et bien on n’y arrivera pas.

Er is inderdaad nog een lange weg te gaan, want hoe verkeerd leerden ons niet de ouden: 

Rei domesticae cura, amplissima uxori gloria!

___________ 

* Michel Oliver legt hier duidelijk uit hoe u thuis hamburgers kunt maken.

Inflatie begrijpelijk uitgelegd

Je hoort die term vandaag overal. De bankiers hebben de voorbije jaren massa’s geld gecreëerd voor allerlei lovenswaardige doelen – een kunstje dat velen hen benijden – en nu zien we dus inflatie. Het heeft iets met lucht, en met opblazen te maken. 'Monetaire inflatie' lees je ook wel eens, maar laten we het eenvoudig houden:

Joseph Roth legde ons in 1920 uit hoe inflatie in zijn werk gaat:

Op één en dezelfde dag gebeurde het volgende:
De wasvrouw kondigde een prijsverhoging van tien procent aan;
de elektriciteitsmaatschappij voerde het tweekronentarief in;
met het oog op de ‘prijsstijging van de elektriciteit’ verhoogde de hospita het huurgeld met dertig kronen.

Die Erzählungen

1992, Verlag Kiepenheuer & Witsch, Köln

Connie Francis zong het al...

Je bent altijd iemands gek en iemands  speeltje, op die regel bestaan geen uitzonderingen: 

Ivan Rioufol: En hoe brengen de Verenigde Staten het ervan af, vergeleken bij de EU?

Charles Gave: De VS zijn zo goed als zelfbedruipend wat energie betreft. En ze exporteren maar 4 of 5 %, ze exporteren alles bijeen voor 5 miljard naar Rusland. Met andere woorden: niets. En dus laten de Verenigde Staten ons eens te meer zien dat ze bereid zijn te vechten tot de laatste Europeaan.
Rioufol: Wat bedoelt u? Te vechten tégen Europa, is dat wat u zegt?

Gave: Om waar dan ook voor te vechten, op voorwaarde dat de slachtoffers in Europa vallen.

Rioufol: U wil zeggen dat de Verenigde Staten tegen het Europese kamp spelen?
Gave: Ja helemaal ! De Verenigde Staten zijn elke Europese industrie aan het vernietigen.

Rioufol: Beargumenteer dat toch wat verder, want mij lijkt het…
Gave: Moeilijk is het niet, het is nogal eenvoudig : als u de productiekosten voor een van uw belangrijkste concurrenten gigantisch opdrijft …wie heeft daar dan voordeel bij?

Rioufol: Pierre Lorrain, bent u het ermee eens dat de Verenigde Staten een dubbel spel spelen, tegen Europa?
Pierre Lorrain: Ik meen dat de Verenigde Staten al heel lang tegen Europa spelen. Tegen Europa. De Europese belangen zijn van geen tel en in Europa zijn er landen die zich zeer duidelijk achter de Verenigde Staten scharen.

Gave: En protectoraten zijn...
Lorrain: Misschien niet echt protectoraten, maar ze lopen in elk geval handje in handje met de Verenigde Staten. Duitsland in het bijzonder, en Polen. Algemeen gesproken vinden de Oost-Europese landen dat hun echte veiligheidsscherm in de Verenigde Staten te vinden is, en binnen de NAVO, en helemaal niet samen met Frankrijk of met de landen die oordelen dat er een autonome Europese defensie moet komen, onderscheiden van de NAVO. Als er op een dag een Europese defensie komt, dan zal dat in de huidige omstandigheden maar kunnen binnen de NAVO, wat tenslotte volstrekt niets aan de zaken zal veranderen. In de Europese defensie zullen het nog altijd de Verenigde Staten zijn die het voor het zeggen hebben.

Rioufol : Et comment les Etats-Unis s’en tirent-ils par rapport à l’Union européenne ?
Gave: Les Etats-Unis sont quasiment autosuffisant énergétiquement. Ils n’exportent que 4 ou 5%, ils exportent en tout 5 milliard par an en Russie, c’est-à-dire rien. Et donc les États -Unis une fois de plus nous montrent qu’il sont prèts à se battre jusqu’au dernier Européen.

Rioufol : Vous voulez dire ? À se battre contre l’Europe vous le dites?
Gave: À se battre pour n’importe quoi. À condition que les victimes soient en Europe.

Rioufol : Vous voulez dire que les États-Unis jouent contre le camp européen?
Gave: Mais complétement ! Les États-Unis sont en train de détruire toute industrie européenne.

Rioufol : Argumentez un peu plus quand même, parce que là ça me semble…
Gave: C’est pas difficile : à partir… c’est assez simple : si vous faites monter les coûts d’un de vos principaux concurrents, de façon gigantesque… ça bénéficie à qui ?

Rioufol : Pierre Lorrain, vous acquiescez à ce jeu de dupes des États-Unis vis-à-vis des Européens?

Lorrain: Moi je crois que depuis très longtemps les États-Unis jouent contre l’Europe. Contre l’Europe. Les intérêts européens ne comptent pas et il y a en Europe des pays qui sont très clairement alignés sur les États-Unis…

Gave: Qui sont des protectorats.
Lorrain: Peut-être pas réellement des protectorats mais en tout cas ils marchent main dans la main avec les États-Unis… l’Allemagne en particulier, la Pologne. En règle générale les pays de l’est de l'Europe considèrent que leur véritable parapluie de sécurité se trouve aux États-Unis et au sein de l’Otan, et pas du tout avec la France ou avec les pays qui veulent constituer une défense européenne autonome, différente de celle de l’Otan. Si défense européenne il y a un jour, elle ne pourra se faire dans les conditions actuelles qu’à l’intérieur de l’Otan, ce qui finalement ne changera strictement rien à la donne. Ce sera toujours les États-Unis qui domineront la défense européenne.

Journaliste pedagogisch aangepakt

 

Marie-Pierre Haddad van RTL permitteerde het zich om aan Marion Maréchal te vragen of zij net als iedereen ook gechoqueerd was door de beelden van de gebombardeerde kinderkliniek in Marioupol.

Maréchal liet dat smeerlapperijtje niet over haar kant gaan. Zij strafte het dametje genadeloos af, en al probeerden de drie collega-journalisten haar nog te beschermen, en haar woorden een andere draai te geven: Haddad wist verder geen woord meer uit te brengen.

Voor de vierschaar verschenen!

Als de Figaro, TF1, LCI en RTL enkele zwaargewichten onder hun politiek journalisten op iemand afsturen, dan zou je verwachten dat die hun materie min of meer kennen. Dat blijkt niet het geval te zijn, en al zijn die journalisten met zijn vieren, en proberen ze elkaar wat op te lappen als er een klappen krijgt, wat we hieronder zien is hoe ze tenslotte kansloos ten onder gaan tegen één Marion Maréchal.

Zo ridicuul, dat kun je nooit zelf bedenken: op den duur werd het gênant en vonden die knulletjes dat zelfs een peiling met 66,6% ja, en 33.3% nee ...niets voorstelde. 

 

Jim Jarassé:* Renaud Camus, de theoreticus van le Grand Remplacement voegde zich gisteren bij jullie voor de meeting van Éric Zemmour in Agen. Neemt u die theorie ook persoonlijk voor uw rekening?
Marion Maréchal: Wel, mocht je al van een theorie kunnen spreken. Want blijkbaar hangen zesenzestig procent van de Fransen haar aan, dus heeft ze wat mij betreft meer weg van een maatschappelijk fenomeen dan van een theorie. En ja, dat er vandaag in Frankrijk, inderdaad een immigratie aan de gang is zodat we op heel veel plaatsen in het land een cultureel kantelmoment, een beschavingsomslag meemaken…

Adrien Gindre:** Met inbegrip van de samenzweerderige aspecten van…
Marion Maréchal: … die ervoor zorgt dat zelfs de Fransen…

Adrien Gindre: …van le Grand Remplacement, die volhouden dat die zaak gepland was?
Marion Maréchal: Hebt u het boek van Renaud Camus gelezen, mijnheer Gindre, of niet?

Adrien Gindre: Wat voor vraag is dat? De vraag gaat over u…
Marion Maréchal: Hebt u het gelezen?

Adrien Gindre: …hangt u die theorie aan?
Marion Maréchal: Nee, maar omdat de mensen die dat volhouden over het algemeen dat boek van Renaud Camus nooit hebben gelezen. En ik denk trouwens dat geen enkele van jullie hier op dit plateau het gelezen heeft. Ik zal u vertellen: ik heb het gelezen. Er zit geen samenzweerderig kantje aan dat boek, het is er niet. Wat er wel is…

Benjamin Sportouch:*** Wij hebben hem, hebben hem gehoord, hem bezig gehoord op een andere …op andere zenders. Ja, er is duidelijk een project…
Marion Maréchal: Ik weet niet waar die mythe vandaan komt, die lang en breed en dwars verkondigd wordt, dat er een … volgens u zegt Renaud Camus dat le Remplacement een complottheorie is?

Benjamin Sportouch: Nee, een project is het, een project.
Adrien Gindre: Dat staat vast.
Marion Maréchal: Ik zie geen samenzweerderige dimensie maar wat ik vandaag wel zie is deze toestand in vele delen van het Franse land die vele Fransen het gevoel geeft dat ze niet meer thuis zijn, met alles wat dat inhoudt van (ik herhaal het) gewoonten, cultuur, waarden, tradities…

Adrien Gindre: En dus de vraag was of u die theorie aanhing, en het antwoord is ja.
Marion Maréchal: …en dat is iets dat door zesenzestig procent van de Franse gedeeld wordt. Nu, laat dan wat mij betreft zesenzestig procent van de Fransen complotisten zijn…

Adrien Gindre: Een peiling is geen waarheid, en tegelijk…
Marion Maréchal: Voilà.

Benjamin Sportouch: Wat u zegt, en alle politici zeggen het, maar daarom is het toch nog geen waarheid.
Marion Maréchal: Weet ik, maar nu maken zij duidelijk dezelfde vaststelling als Éric Zemmour maakte of die ik maakte. Zodus, eens te meer gezegd: le Grand Remplacement is een treffende uitdrukking die een maatschappelijk fenomeen beschrijft. Dat is het, en ik neem die term voor mijn rekening, ik heb hem al gebruikt en ik zie niet wat er choquant en problematisch aan is. Hij doet niets meer dan wijzen op een fenomeen dat veel Fransen vaststellen.

Adrien Gindre: Dus Renaud Camus zit helemaal op zijn plaats in de campagne van Éric Zemmour?
Marion Maréchal: Maar hij heeft helemaal geen plaats in de campagne van Éric Zemmour! Hij behoort niet tot het kader van Éric Zemmour, is geen toekomstige verkozene van Éric Zemmour. Hij behoort tot het publiek. Weet u dat de meetings voor alles en iedereen openstaan? Zelfs de mensen van links zijn welkom op de meetings van Éric Zemmour.

De vierde journaliste, Marie-Pierre Haddad van RTL werd ook zwaar op de vingers getikt en zei daarna helemaal niets meer, maar daarvoor moet u hier kijken.
__________

* rédacteur en chef adjoint du Figaro.
** chef du service politique de TF1 et LCI
*** chef du service politique RTL

Jim Jarassé : Renaud Camus, le théoricien du Grand Remplacement était à vos côtés hier pour le meeting d’Éric Zemmour à Agen. Est-ce que vous personnellement vous reprenez à votre compte cette théorie ?
Marion Maréchal : Ben, si tant est qu’on puisse parler d’une théorie en fait. Puisque manifestement soixante-six pourcent des Français y adhèrent, donc ça m’a l’air plus d’un fait de société que d’une théorie. Que, aujourd’hui, oui manifestement il y a une immigration en France, telle que nous assistons à un basculement culturel, civilisationnel dans de très nombreuses parties du territoire…

Adrien Gindre : Y compris dans la dimension conspirationnelle …
Marion Maréchal : …qui font que même les Français…

Adrien Gindre …du Grand Remplacement qui soutient que ce serait quelque chose d’organisé ?
Marion Maréchal : Est-ce que vous avez lu le livre de Renaud Camus, monsieur Gindre, ou pas?

Adrien Gindre : Quelle est la question ? La question c’est sur vous…
Marion Maréchal : Est-ce que vous l’avez lu ?

Adrien Gindre : …est-ce que vous partagez cette théorie ?
Marion Maréchal : Non, mais parce que les gens qui m’affirment cela, en général n’ont jamais lu le livre de Renaud Camus. Et je pense qu’aucun d’entre vous d’ailleurs sur ce plateau ne l’a lu. Moi je vais vous dire, je l’ai lu ce livre. Il n’y a pas de dimension, il n’y a pas de dimension complotiste dans ce livre , il n’y a pas. Enfin, il y a, il y a …

Benjamin Sportouch : On l’a, on l’a, on l’a écouté, on l’a entendu sur une autre… sur d’autres chaînes. Oui clairement c’est …il y a un projet…
Marion Maréchal : Je ne sais pas d’où sort ce mythe, répété en long en large et à travers, qu’il y a… pour vous Renaud Camus dit que c’est une théorie complotiste, le remplacement ?

Benjamin Sportouch : Non, que c’est un projet, un projet
Adrien Gindre : Établi.
Marion Maréchal : Je ne vois pas une dimension de complot, et ce que je vois aujourd’hui c’est que cet état de fait dans de nombreuses parties du territoire français et qui donnent le sentiment aux Français de ne plus être chez eux, avec tout ce que ça implique en termes, j’y reviens, de mœurs, de culture, de valeurs, de traditions…

Adrien Gindre : Et donc la question était si vous partagiez ce qu’il disait, et la réponse est oui.
Marion Maréchal : …est quelque chose qui est partagé par soixante-six pourcent des Français. Alors moi, je veux bien que soixante-six pourcent des Français soient complotistes…

Adrien Gindre : Un sondage n’est pas une vérité, et en même temps...
Marion Maréchal : Voilà.

Benjamin Sportouch : Ce que vous dites, et tous les politiques le disent, mais c’est pas pour ça que c’est une vérité quand même.
Marion Maréchal : J’entends bien, mais c’est que manifestement ils font le même constat que celui d’Éric Zemmour ou que celui que j’aie pu faire. Voilà, bon, donc une fois de plus, le Grand Remplacement c’est une phrase forte pour décrire un phénomène de société. Voilà donc, moi j’assume ce terme, je l’ai déjà utilisé, je ne vois pas en quoi il est choquant et problématique. Il ne fait que révéler une réalité que beaucoup de Français constatent.

Adrien Gindre : Donc Renaud Camus a toute sa place dans la campagne d’Éric Zemmour ?

Marion Maréchal : Mais il n’a pas de place dans la campagne d’Éric Zemmour ! Il n’est pas dans le cadre d’Éric Zemmour, ou futur élu d’Éric Zemmour. Il est dans le public. Vous savez que les meetings sont ouverts au public et à tous ? Même les gens de gauche sont les bienvenus dans les meetings d’Éric Zemmour.

Nu steviger doorpakken!

De zevende van Sjostakovitsj (Дмиитрий Дмиитриевич Шостакович, 1906-1975), bekend als de Leningradsymfonie, staat geprogrammeerd op het Klarafestival, maar – zo heeft men beslist – zij zal niet op de radio te horen zijn.

Deze maatregel heeft iets halfslachtigs. Men behoedt de radioluisteraar wel voor ideologische besmetting, maar wat met de toehoorders in de zaal? Alle begrip, het programma omgooien lukt wellicht niet meer en daarom zou ik het volgende willen suggereren: registreer alvast de namen van de mensen die een ticket reserveerden en dat niet snel en vol afschuw hebben geannuleerd.

Die namen geef je vervolgens door aan onze verstandelijk misschien beperkte, maar in elk geval goedmenende minister die geen Russische studenten meer aan onze universiteiten wil zien. Hij staat aan de goede kant van de geschiedenis en zal de bokken van de schapen scheiden. Je bent minister van dierenwelzijn of je bent het niet.

Ook zou ik die lijst bezorgen aan de Brusselse minister die de media in de gaten houdt. Die man weet wat anderen mogen horen en zien en lezen, en is daadkrachtig genoeg om censuurbevelen uit te voeren.

En over lezen gesproken: hier heeft de onovertroffen ZaK de juiste suggestie al gedaan.

Cherchez la femme?

.

Sergeï Zjirnov is een ex-KGB-spion die in Frankrijk woont, én hij was een klasgenoot van Poetin. Hij noemt Poetin geen pokerspeler, zoals De Standaard doet, maar het alternatief dat hij geeft is niet bijzonder geruststellend (en ook lijkt Zjirnov te veronderstellen dat er bij judo geen beleefdheidsregels gelden):

Sergeï Zjirnov : Men zegt dat hij een schaakspeler is. Ik zal u vertellen wát voor schaker Poetin is: hij speelt een partij schaak met je, en als hij ziet dat hij op verlies staat zal hij het bord nemen en het op jouw kop stukslaan want hij is een judoka, geen schaakspeler.

En wel in dié zin is hij het, dat zodra hij in de gaten krijgt dat hij zijn beoogde doel niet bereikt, een kiloton [atoombom] bovenhaalt, om jou te bewijzen dat hij wel degelijk het schaakbord op je kop kan stukslaan.

Pascal Praud : Ik volg je, maar een kiloton is een soort escalatie. Daarna volgt er misschien…
Sergeï Zjirnov : Nee, alvast niet onmiddellijk, want het westen zal in geen geval…

Pascal Praud : En intern kan niemand hem stoppen ?
Sergeï Zjirnov : Intern, nee : er is niemand meer. Zijn vrouw heeft hem verlaten en dus, u hebt gezien…

Jean-Claude Dassier : Hij heeft zijn vrouw verlaten, of zij hém?
Sergeï Zjirnov : Nee, zij hem.

Jean-Claude Dassier : Ah, bon.

Sergeï Zjirnov : Daarom is het ook, en ik wik mijn woorden…

Pascal Praud : Voor zoiets lanceert men toch geen atoombom…

Sergueï Jirnov : On dit que c’est un joueur d’échecs. Je vais raconter quel joueur d’échecs est Poutine : il joue avec vous aux échecs, il voit qu’il est en train de perdre et donc il va prendre le jeu, il va vous écraser le jeu sur la tête parce que c’est un judoka, c’est pas un joueur d’échecs. Et donc c’est dans ce sens-là que si jamais il sent qu’il n’obtient pas ce qu’il a prévu d’obtenir, il peut vous montrer une petite kilotonne, pour vous montrer qu’il peut vous écraser l’échiquier sur la tête.

Pascal Praud : Je suis d’accord avec vous, mais une kilotonne est une sorte d’escalade. Après il y a peut-être…
Sergueï Jirnov : Non, en tout cas pas tout de suite, parce que de toute façon l’occident ne va pas…
Pascal Praud : Et personne ne peut l’arrêter en interne ?
Sergueï Jirnov : En interne, non. Il n’y a plus personne. Sa femme l’a quitté et dans, vous avez vu…
Jean-Claude Dassier : Il a quitté sa femme ou c’est elle qui…
Sergueï Jirnov : Non, c’est elle qui l’a quitté.
Jean-Claude Dassier : Ah bon.
Sergueï Jirnov : C’est pour ça d’ailleurs, je pèse mes mots hein,..

Pascal Praud : On ne lance pas une bombe atomique pour ça…

Het berouw moet volmaakt zijn!

.

Das Direktorat des Bayerischen Staatsoper gibt bekannt: 'Aufgrund des schrecklichen Angriffskrieges Russlands auf die Ukraine und einer fehlenden ausreichenden Distanzierung von Valery Gergijev u Anna Netrebko wird die Bayerische Staatsoper die bestehenden Engagements annullieren.' (Serge Dorny, artistiek directeur, 1 maart)

[Op grond van de verschrikkelijke aanvalsoorlog van Rusland op Oekraïne, en het ontbreken van een voldoend afstand nemen ervan door Valery Gergiev en Anna Netrebko, zal de Beierse Staatsopera de bestaande engagementen annuleren.]

Netrebko had laten weten dat zij de oorlog veroordeelde, maar het verkeerd vond gedwongen te worden tot een afkeuring van haar land.

In 2008 kreeg Netrebko in het Marinsky-theater de hoogste onderscheiding voor artiesten ...uit de handen van stadsgenoot Poetin (Народный артист России, volksartiest van Rusland). Misschien heeft ook dat een rol gespeeld in het achterhoofd van Dorny?

Misschien moet deze heer een poging doen zich voor te stellen in wat voor situatie Netrebko terechtkomt na een terugkeer in Sint Petersburg?

Een lachwekkend dictatortje

Sommige journalisten denken dat Poetin gek is geworden. Mogelijk, hoewel onwaarschijnlijk, maar in elk geval is het dan een gek waar niet mee te lachen valt.

In Parijs hebben ze nu een groene jongen, David Belliard, adjunct van Anne Hildalgo (burgemeester van Parijs) en die Belliard is onmiskenbaar gek, al valt dat in zijn partij niet iedereen op. En in het diepst van zijn gedachten is hij ook een dictator – gelukkig in miniatuur.

Nu vertelde die knaap dat hij in het hartje van Parijs een ‘zone apaisée’ wil. Daar kom je enkel in en uit als je er ook iets te doen hebt, boodschappen doen bijvoorbeeld. Dan moet je bij het verlaten van de zone gewoon een kasticketje tonen, meer niet. ‘Tout simplement’ zegt Belliard. Of je wil er een arts raadplegen: het volstaat een doktersbriefje te tonen en je mag ongehinderd weer naar huis!

In de studio klonk een schaterlach toen ze die halve gare bezig hadden gehoord, en het is waar: je moet ze wel in de gaten houden, maar met die groentjes valt er nog wel eens te lachen.

Pascal Praud (CNews) : Il échappe, David Belliard, à toute polémique puisqu’il y a la guerre. Donc ça le sauve d’une certaine manière. Mais j’ai voulu vous faire écouter ça ce soir, parce que je trouve ça tellement ahurissant. Écoutez-le :

David Belliard : ‘Sur la zone apaisée en particulier, nous allons mettre en place surtout des contrôles à la sortie, c’est-à-dire qu’il n’y a pas de contrôles apriori mais il faudra pour …euh, avec des euh, euh contrôles, qui sont des contrôles aléatoires, euh, bien : montrer patte blanche d’une certaine manière. Montrer, prouver qu’on avait quelque chose à y faire. Par exemple si on avait …on a été faire ses courses, et bien, un ticket de caisse par exemple, tout simplement. Ou si on était allé chez le médecin, ou euh, pour une consultation x ou y, montrer qu’on est allé dans cette consultation.’

Woorden wekken, voorbeelden trekken

Er zijn nogal wat journalisten die in politieke analyse niet erg bedreven zijn, en Poetins beweegredenen dan maar omschrijven in amateur-psychiatrische termen. Dat is niet het geval met Laure Mandeville, voormalige correspondente in Moskou voor Le Figaro. Zij was vanochtend te gast bij Sonia Mabrouk in Le grand rendez-vous.

Laure Mandeville: Meer dan het probleem zelf met de NAVO, lijkt mij een absoluut catastrofaal element te zijn geweest – waardoor Vladimir Poetin en de Russische leiding mentaal ervan overtuigd raakten dat zij de vrije hand zouden krijgen – het optreden van de Amerikanen in het buitenland. Meer bepaald Irak 2003, en inderdaad Libië in 2010.

De overweging dat de Amerikanen, buiten alle internationaal-rechtelijke regels om, hun macht gebruiken om landen te gaan bombarderen en helemaal te gronde te richten, heeft hem vandaag er absoluut van overtuigd – er was de geschiedenis in Kosovo die de geesten sterk heeft getekend in 1999, het bombardement van Belgrado…

Sonia Mabrouk: Dat lag allemaal op één lijn?
Laure Mandeville: Ik denk dat er sprake was van een continuüm van frustraties, samen met hun eigen demonen, een machtswil met als u wil een terugkeer naar wat eigenlijk de Sovjetgietvorm was, zonder de ideologie ervan maar wel met het aanwenden van geweld, de haat tegen alles wat westers was enzovoort, én het Amerikaanse optreden die samen ertoe hebben geleid dat ze hun eigen logica zijn gaan volgen en zegden: wij zullen een andere wereldorde tot stand brengen, aangezien de Amerikanen de hunne scheppen.

Laure Mandeville : Il me semble que, plus que le problème de l’OTAN lui-même, ce qui a été un élément absolument catastrophique sur le plan mental – pour convaincre Vladimir Poutine et l’ensemble de cette direction russe que ils pouvaient avoir les mains libres – c’est le comportement américain à l’extérieur. C’est-à-dire l’Iraq, 2003, la Libye, effectivement 2010. Et donc cette idée que les Américains utilisent, hors du droit international, la force pour aller bombarder des pays et les mettre complètement à terre, et donc aujourd’hui il est absolument convaincu – il y a eu l’histoire qui a beaucoup marqué les esprits de 1999, l’histoire du Kosovo, le bombardement de Belgrade…
Sonia Mabrouk : C’était un continuum ?
Laure Mandeville : Je pense qu’il y a eu un continuum, si vous voulez, de frustrations et de leurs propres démons, et volonté de force, et si vous voulez, retour à ce qui était la matrice en fait soviétique sans l’idéologie, mais l’utilisation de la force, la haine de tout ce qui est occidental etcetera, et ce comportement américain qui a fait que ils sont partis dans leur propre logique en se disant : nous allons créer un autre ordre mondial puisque les Américains font le leur.

Niet geheel onvoorspelbare ontwikkelingen

Mensen die weten waarover ze praten, omdat ze enige geschiedenis achter de kiezen hebben, zijn altijd interessant:

Ruth Elkrief: Misschien gaan we wel naar de grootste oorlog sinds 1945 ?
Hubert Védrine: Tja, het is treurig ...en totaal absurd. En de Poetin van 2022 is grotendeels onze eigen creatie. En ja, ik weet dat ik hiermee uit de toon val. Ik ben in de minderheid, en ik spreek vanuit de emotie van het moment, en het valt niet in drie minuten uit te leggen wat mijn reactie is. Maar dit had nooit zo mogen gebeuren. Nooit.
Bij zijn eerste twee mandaten was Poetin nogal open, vergeleken bij wat voor eisen hij nu stelt, en Medvedev nog meer. En dan zijn er de mensen die heel hun leven de USSR bestreden hebben, zoals Kissinger of Brzeziński die adviseur was van Carter – en daarna nog meer bekendheid kreeg met zijn geschriften die later kwamen – de twee hoge pieten van de Amerikaanse geopolitiek, en alle twee hebben die bij herhaling gezegd dat het volmaakte waanzin was om het er voortdurend over te hebben dat men Oekraïne lid van de NAVO wilde maken.
Zelfs Brzeziński, Pool van oorsprong, en allebei hebben die jarenlang – zonder dat iemand naar hen luisterde want zij waren al lang niet meer aan de macht – een neutraliteits-statuut verdedigd, wat geen opgave inhoudt: een neutraliteit zoals Finland, met wederzijdse garanties.
Maar heel die machinerie… Clinton die ik wel mocht, Clinton en heel zijn ploeg, en dan George ‘Dubya’, en net het tegengestelde zagen we …Rusland verdween, men hield er totaal geen rekening meer mee. Ik zeg niet dat Poetin zomaar wat heeft uitgehaald…
Ruth Elkrief: Daar komen we nog op terug, we komen er nog op terug.
Hubert Védrine: En ik ben verbijsterd dat niemand een stap terugzet, en dat niemand de fouten van het westen beseft – de Amerikanen meer dan wij, maar ook aan onze kant zijn fouten gemaakt – als we spreken over het eerste associatieakkoord tussen…
Ruth Elkrief: De Europese Unie en Oekraïne…
Hubert Védrine: …en Oekraïne, en dat Rusland volledig buiten beschouwing liet. Goed, dat verontschuldigt niets, het verontschuldigt helemaal niets.

_______

Vincent Hervouët : Het is niet de eerste oorlog sinds 1945. Er is er een andere geweest, waar de Russen zich trouwens grif op beroepen, en…
Pascal Praud (CNews): De Balkanoorlog.
Vincent Hervouët : Inderdaad, de oorlog in Kosovo, die een NAVO-interventie in Kosovo was, zonder langs de Veiligheidsraad te gaan, met miskenning van het NAVO-handvest, en met miskenning van de UNO-regels. Men is toen een stukje gaan wegknippen uit een soevereine staat, om er een autonome, secessionistische republiek van te maken enzovoort, enzovoort. En mét een Amerikaanse basis.

Maar dat hebben de Russen niet vergeten. Wij hebben dat compleet vergeten, maar de Russen is het altijd in de keel blijven steken als een vernedering waar men de westerlingen daadwerkelijk voor moest laten betalen.

Maar nooit, toen wij in Kosovo tussenkwamen, Frankrijk op kop, nooit hebben wij de omliggende landen in bedwang willen houden door ze rechtstreeks te bedreigen. Wij hebben gezegd: wij komen tussen omdat er een genocide aan de gang is – een volstrekte overschatting, het was een spookgenocide – zoals vorige nacht Poetin op identieke manier heeft gesproken over de genocide in de Donbas die niemand ooit heeft gezien.*

--------

* ook de luchtaanvallen op Lybië werden verantwoord met een verzonnen, zelfs een toekomstige 'genocide'. Dat vervolgens de eerste doodsoorzaak in Lybië precies die bombardementen waren, deerde noch BHL, noch Sarkozy.

Ruth Elkrief : Peut-être qu’on va vers la guerre la plus importante depuis 1945 ?

Hubert Védrine : Bon, c’est désolant. C’est complétement absurde. Et le Poutine de 2022 est largement notre création. Là, je sais que je ne suis pas dans le ton. Je suis minoritaire, et je parle dans l’émotion immédiate et je ne suis pas dans [la réactivité] qui se dit en trois minutes. Mais ça n’aurait jamais dû se passer comme ça. Jamais.
Pendant les deux premiers mandats de Poutine il était assez ouvert par rapport à ce qu’il est demandeur maintenant, Medvedev encore plus.
Et des gens aussi, et qui ont combattu l’URSS toute leur vie, comme Kissinger, Brzeziński qui était le conseiller de Carter – encore plus célèbre après par ses écrits, après en fait – donc les deux grands pontes de la géopolitique américaine, tous les deux ils ont dit à plusieurs reprises que c’était complètement absurde de parler sans arrêt de mettre l'Ukraine dans l'Otan. Même Brzeziński, polonais d’origine, et ils ont défendu tous les deux, pendant des années – sans que personne ne les écoute puisqu’ils ne sont plus au pouvoir depuis longtemps – l’idée d’une neutralité, qui n’est pas un abandon : une neutralité à la Finlandaise, et qui a des doubles garanties.
Mais toute la machinerie… Clinton que j’aimais bien, Clinton et toute son équipe, et puis après George ‘Dubya’, c’était l’inverse, c’était …la Russie a disparu, on s’en fiche complétement. Je ne dis pas qu’au fond c’était quoi que ce soit de Poutine de …
Ruth Elkrief : On va y revenir, on va y revenir.
Hubert Védrine : Et je suis sidéré que personne ne revienne en arrière, et personne n’ait en tête les erreurs des occidentaux – plutôt les Américains que nous, mais quand même il y a eu aussi des erreurs, parlant des négociations du premier accord d’association entre la…
Ruth Elkrief : L’Union européenne et l’Ukraine.
Hubert Védrine : …et l’Ukraine qui passait complétement la Russie. Bon, ça n’excuse rien, ça n’excuse rien.

____________

Vincent Hérvouët : Ce n’est pas la première guerre depuis '45. Il y en avait une autre auparavant, à laquelle d’ailleurs les Russes sont très prompts à se référer, et…
Pascal Praud (CNews) : La guerre des Balcans.
Vincent Hérvouët : Mais oui, c’est la guerre du Kosovo, qui est l’intervention de l’OTAN au Kosovo, sans passer par le Conseil de Sécurité, au mépris de la charte de l’OTAN et au mépris des règles de l’ONU. On est allé tailler un bout d’un état souverain, pour en faire une république sécessioniste, autonome, etcetera, etcetera. Et avec une base américaine. Mais ça, les Russes n’ont pas oublié. Nous on a complètement oublié, mais les Russes, ça leur est toujours resté dans la gorge, comme une humiliation dont il fallait faire payer effectivement les occidentaux. Mais jamais quand nous sommes intervenus donc au Kosovo, la France la première, mais jamais on a prétendu tenir en respect les pays à l’entour en les menaçant directement. On a dit : on intervient parce qu’il y a un génocide qui est en cours – qui était totalement surestimé, un génocide fantôme, de la même manière que Poutine la nuit dernière a parlé du génocide dans le Donbass, que personne n’a jamais vu.

____

zeer interessant is ook Gabriele Krone-Schmalz.

Wie spint hier goed garen bij?

 

Hierbij de vertaling van een artikel van noz.de, waarin ze Sahra Wagenknecht om commentaar vragen:

Ook Sahra Wagenknecht (lid van de Bundestag voor Die Linke) veroordeelt het optreden van Rusland in het conflict met Ukraïne, maar zij geeft ook kritiek op het Westen en de regering in Kiev: ‘De erkenning van de beide volksrepublieken en het sturen van Russische troepen gaat in tegen het volkenrecht, is een duidelijke breuk met het akkoord van Minsk en door niets te rechtvaardigen.’

Tot de gevaarlijke escalatie van het conflict, zo oordeelt Wagenknecht, hebben evenwel beide zijden bijgedragen. Haar kritiek luidt: ‘In plaats van de inachtneming van het Minsker akkoord te eisen van Kiev, hebben Navo-staten Oekraïne uitgerust met gevechtsdrones en zware wapens, en zo hebben zij de Oekraïense regering zelfs aangemoedigd om op een militaire oplossing van het Donbasprobleem aan te sturen.’ Dit heeft de Oekraïense president Wolodymyr Zelensky onder meer in zijn Nieuwjaarstoespraak openlijk gezegd.

De politica wees er nog op dat Rusland ‘al jaren kritiek had op de versnelde uitbreiding van de Navo naar het oosten toe - wat tegen oorspronkelijke toezeggingen inging - en duidelijk gemaakt heeft een Navolidmaatschap van Oekraïne te zullen verhinderen, tegen welke prijs ook, en in het ergste geval met militaire middelen.’

Niettemin wilde vooral Washington de toetreding van Oekraïne verder doordrukken. Wagenknecht waarschuwde hierbij: ‘Wie wil voorkomen dat het conflict zich tot een grote oorlog midden in Europa uitbreidt, moet dringend terug naar de onderhandelingstafel. De voorgedragen sancties zullen geen enkel probleem oplossen, maar Europa, en in de eerste plaats Duitsland, massieve schade toebrengen terwijl de VS er economisch profijt bij hebben.’

Twee keer op hun plaats gezet

De Franse ondernemersorganisatie MEDEF had de presidentskandidaten uitgenodigd om hun programma voor te stellen, en daar heeft bij het verlaten van het spreekgestoelte Marine Le Pen het bestaan de hand te drukken van de volgende spreker …Éric Zemmour.

Wat een kluif! dachten de journalisten, en bij het buitenkomen overvielen ze achtereenvolgens de twee genoemden.

Maar dat pakte twee keer slecht uit: Marine Le Pen zei hen vriendelijk dat als die handdruk voor hen hét feit van de dag was, ze simpelweg geen begrip hadden van wat er op het spel stond, én dat zij met plezier antwoord zou geven op verstandige vragen.

Even later voegde Zemmour hen toe dat ze een ander toontje mochten aanslaan, en dat geciviliseerde mensen elkaar de hand drukken. Le Pen en hij mochten dan politieke meningsverschillen hebben, van kandidaten 'inpikken' was geen sprake. Mensen konden van mening zijn dat zijn programma hen beter lag: dat viel niet te niet verwarren met heibel op een schoolpleintje.

Ja, zo kun je mensen manieren bijbrengen.

Dit gaat me te ver!

Nog even doorgegaan op het vorige blogje hier: boeken op het web kopen is comfortabel, maar heeft ook nadelen. Zo was ik de zeventiende-eeuwse tekst van John Aubrey aan het lezen in de uitgave van de Folio Society, verzorgd door Richard Barber.

Aubrey beschrijft daarin een groot aantal tijdgenoten, en ook mensen die kort vóór zijn tijd hadden geleefd, gaande van zekere George Abbot tot zekere Sir Edward Zouche. Uit die reeks had Barber nu een selectie gemaakt, en enkel de biografietjes opgenomen van mensen waarvan men ook een portret had gevonden. Een verdedigbaar standpunt maar ik las dat hij ook een ‘volledige’ uitgave had bezorgd, voor de Boydell Press, en daarover zei de uitgever:

All we have are the raw materials, his [Aubrey’s] jumbled, confused notebooks. Added to this, his language and spelling are often obscure for the reader of today, and it is therefore surprising that there has never been a ‘complete’ edition in modem spelling.
Richard Barber provides just this, reproducing as closely as possible what Aubrey wrote, modernising the spelling and paraphrasing obsolete words, in a version that will allow many new readers to enjoy this vivid and eccentric masterpiece.

Maar nu ik die uitgave hier voor me liggen heb, blijkt het niet bij die moderne spelling te zijn gebleven, en gaat het parafraseren érg ver. Alle Griekse en Latijnse woorden en citaten, waar Aubrey zo graag mee uitpakt, zijn weggelaten. In de plaats komt een Engelse omschrijving, en die is een stuk minder grappig.

Storend vind ik bijvoorbeeld dat waar Aubrey meldt dat Francis Bacon een παιδεραστής was, dit bij Barber (in de 'volledige' uitgave) ‘homosexual’ werd: een term die pas in de negentiende eeuw ingang vond met het werk Psychopathia sexualis van de psychiater Richard von Krafft-Ebing (1840-1902). Krafft-Ebing bepleitte daarin dat homoseksualiteit uit het strafrecht moest worden gehaald (die mensen konden daar immers niets aan doen), wat overigens in de Code Napoléon al lang gebeurd was.

Nee, ik zal het bij de Folio-uitgave houden.

__________
The Boydell Press, Woodbridge 1982
London, The Folio Society MCMLXXV (Second impression 1976)

Over het nut van cafés

.

Het boek hiernaast is een nachtmerrie voor uitgevers. John Aubrey (1626-1697) schreef het, al is dat veel gezegd want wat hij produceerde waren losse, haastig geschreven papiertjes. Zijn oudheidkundige studiën in Oxford had hij niet kunnen afmaken, achtervolgd door schuldeisers, maar zijn belangstelling voor het onderwerp bleef.

In Brief Lives geeft hij heel korte levensbeschrijvingen van auteurs en wetenschappers, tijdgenoten of die kort voor hem leefden. Om er enkele te noemen: Francis Bacon, Edmund Halley, William Shakespeare, Sir Walter Raleigh, Andrew Marvell, Richard Napier, Ben Jonson, René Descartes, Edward de Vere, Jean Baptiste Colbert, Desiderius Erasmus, John Milton enzovoort: meer dan honderd. Hij bedoelde niet deze uit te geven,* maar een vriend van hem, Anthony Wood, professor oudheidkunde (antiquary) in Oxford, vond dat het moest. 

Aubrey stuurde hem zijn materiaal en vrac, en in een brief verontschuldigt hij zich voor de vele slordigheden, weglatingen enzovoort en vraagt dat ze gecorrigeerd worden. 

Én hij wijst op de onvervangbare rol van cafés (een nieuwigheid toen)** als het gaat om het verzamelen van materiaal:  

'Brief Lives,' chiefly of Contemporaries,

set down by

John Aubrey, between

the Years 1669 & 1696

          To my worthy friend Mr. ANTHONIE à WOOD,
          Antiquarie of Oxford.

1680

  SIR!

I have, according to your desire, putt in writing these minutes of lives tumultuarily, as they occurr'd to my thoughts or as occasionally I had information of them. […]

'Tis a taske that I never thought to have undertaken till you imposed it upon me, sayeing that I was fitt for it by reason of my generall acquaintance, having now not only lived above halfe a centurie of yeares in the world, but have also been much tumbled up and downe in it which hath made me much knowne; besides the moderne advantage of coffee-howses in this great citie, before which men knew not how to be acquainted, but with their owne relations, or societies. […]

When I first began, I did not thinke I could have drawne it out to so long a thread.

___________

* Aubrey beschreef zich als 'een wetsteen, niet in staat om zelf te snijden': cos exors ipse secandi.

** Hij betreurde echter dat de rector van de school waar hij Latijn leerde, 'a proper man and a good fellow', niettemin het tapgat van een vat bier dat hij gebrouwen had gewoonlijk afsloot met een stuk perkament uit een oud manuscript. He said nothing did it so well: which methought did grieve me then to see. [...] and perhaps in the library we might have found a correct Pliny's Natural History, which Camitus, a monk here, did abridge for King Henry the Second.

De EU-Propagandastaffel aan het werk

.

Enige tijd geleden bracht de Europese Raad een affiche uit met de boodschap: Beauty is in diversity, as freedom is in hidjab. Die vergelijking beviel me wel. Beide beweringen afzonderlijk mogen dan wankel zijn, dat maakt de gelijkstelling ervan nog niet gammel, immers: ex falso sequitur quodlibet.

De EU-club liet toen zijn eigen vlaggetje naast dat van de Europese Raad op de affiche afdrukken maar wilde nu ook zelfstandig iets doen. Ze kwamen met een eigen boodschap: L’avenir est entre vos mains – Faites entendre votre voix.

Natuurlijk willen die dames en heren de toekomst juist in eígen hand houden (ze zien hun vereniging trouwens als een echte staat die ze voortvarend ‘Europa’ noemen), en dat ze naar de stem van de bevolking willen luisteren is helemaal van de gekke.

Mathieu Bock-Côté – een chroniqueur die niet op de officiële Franse zenders komt, maar wel op CNews – legt het hieronder nog eens uit, en als Québécois doet hij dat heel snel:

Wat zegt Houellebecq ons in Soumission? Dat alles bijeen de Europese elites heel het psychologisch mechanisme al klaar hebben om – de dag dat er een historische schok zou optreden, of de demografische omslag zich zou voltrekken – zich te onderwerpen. Zij hebben al gecapituleerd. En hun bedoeling is niet zich te verzetten tegen de islamisering, tegen het islamisme: zij willen juist weerstand bieden aan diegenen die zich tegen het islamisme verzetten.

Zij nemen met andere woorden veelmeer aanstoot aan de revolte die zij ‘populistisch’ noemen, liever dan aan wat die ‘populisten’ tot woede aanzet. Het echte gevaar in hun ogen is wat zij xenofobie noemen, nationalisme, zich op de identiteit terugplooien, een hele reeks termen die men gebruikt om diegenen te diskwalificeren, te discrediteren, die zeggen: euh ...dat wordt niét het symbool van Europa.

Uiteindelijk zijn zij meer beducht voor hun volkeren, voor hun eigen bevolking, hun historische bevolking, dan ze dat symbool vrezen. En zo komt het dat zij in elke onwil bij deze nieuwe fase in de symbolische opbouw van Europa een psychisch regressieverschijnsel zien.

We hebben hier dus elites die …uiteindelijk is hun doelstelling onze samenlevingen zachtjes, rustig aan en geweldloos voor zover dat mocht lukken, naar een historisch nieuw keerpunt te loodsen, naar een nieuw beschavingsmodel.

Over die zienswijze, die de psychologie overstijgt: dat is de reflex van elke bourgeoisie die aanvoelt dat er zich een nieuw regime vestigt. Koste wat het kost doen zij er alles aan om hun maatschappelijke positie te behouden, al moesten ze daarvoor hun woorden inslikken, andere kleren aantrekken, nieuwe symbolen accepteren, een andere identiteit aannemen. Zolang zij hun plekje maar behouden zijn ze tot elke knieval bereid, zijn zij bereid tot om het even welk teken van onderwerping.

  

Qu’est-ce qu’il nous dit dans Soumission Houellebecq? Que globalement les élites européennes ont tout le mécanisme psychologique déjà construit pour se soumettre le jour où il y a ...où un choc historique arriverait, où le basculement démographique aurait lieu. Ils ont déjà capitulé. Et leur objectif, ce n’est pas de résister à l’islamisation, ce n’est pas de résister à l’islamisme : leur objectif c’est de résister à ceux qui résistent à l’islamisme. Autrement dit, ils sont bien plus scandalisés par les révoltes qu’ils disent ‘populistes’ plutôt par ce qui inspire la colère des ‘populistes’.

De leur point de vue le vrai danger, c’est ce qu’ils appellent la xénophobie, le nationalisme, le repli identitaire, tout une série de termes utilisés pour disqualifier, pour discréditer ceux qui se disent : heu  ...ça ne va pas être le symbole de l’Europe.

Donc ils redoutent finalement d’avantage leurs peuples, leurs propres peuples, leurs peuples historiques, ils les redoutent d’avantage que ce symbole. Et à partir de là, toute volonté de refuser cette nouvelle étape dans la reconstruction symbolique de l’Europe est vue comme psychologie régressive.

Donc nous sommes devant des élites qui finalement ...leur objectif c’est d’accompagner doucement, tranquillement, pour peu que ça se fasse sans violence, nous sociétés vers un basculement historique, un nouveau modèle de civilisation.

On pourrait dire de ce point de vue au-delà de la psychologie : c’est le réflexe de toutes les bourgeoisies quand elles sentent qu’un nouveau régime s’installe, elles font tout pour maintenir leur position sociale à tout prix, devraient-elles changer de discours, changer de tenue, changer de symboles, changer d’identité. Pourvu qu’elles ne perdent pas leur place, elles sont prêtes à toutes les génuflexions, sont prêtes à tous les gestes de soumission.

Traagjes voortschrijden

De uitdrukking ‘voortschrijdend inzicht’ vond ik mooi toen ik ze de eerste keer hoorde gebruiken, ik meen door een lid van de Nederlandse Tweede Kamer. Maar zoals het dan gaat, gebruiken tegenwoordig politici en journalisten die wending om de haverklap. Ze is verworden tot een gemeenplaats, een soort schaamlapje dat oude stupiditeiten moet verdoezelen.

Toch wil ik de uitdrukking nog eens benutten om de bewoordingen van Le Monde te verklaren, in het artikel van 27 december, waarin ze het overlijden van de Amerikaanse bioloog E.O. Wilson meldden. 

We lezen nu: Le grand scientifique américain Edward Osborne Wilson…

En verder : Les théories de Wilson en matière de sociobiologie ont transformé le domaine de la biologie et relancé le débat entre nature et éducation parmi les scientifiques. Il avait déclenché une vague de critiques après avoir suggéré, dans l’un de ses livres, que les comportements des humains résultaient en partie de principes inscrits dans leurs gènes. Ses détracteurs ont fait valoir qu’une telle théorie confortait l’injustice sociale, notamment la discrimination à l’égard des femmes, en affirmant que l’inégalité était inscrite dans les gènes humains.

L’entomologiste n’en reste pas moins très respecté.

Daar dacht Le Monde destijds heel anders over (klik op het prentje om het te vergroten), en al kloppen ze zich vandaag vanzelfsprekend niet berouwvol voor de borst, toch mogen we ons verheugen over hun ‘voortschrijdend inzicht’, al hebben ze over dat voortschrijden enkele decennia gedaan.

Mijn naam is Roeland, 'k kleppe brand

Een auteur die ik pas goed heb ontdekt is Joris-Karl Huysmans. Een zonnetje in huis zal niemand hem noemen, maar voor mij maakt juist dat hem grappig. Als Parijzenaar bekeek hij met afschuw moderne bouwsels als de Arc de Triomphe en de Eiffeltoren.

Moest hij de stad dan maar ontvluchten zoals Maupassant, die in 1889 naar Sicilië uitweek omdat hij de Eiffeltoren, die triomf van de commerçanten niet meer kon aanzien? Huysmans kiest voor een ander soort emigratie.

Durtal, zijn woordvoerder in Là-Bas (1891), maakt kennis met de klokkenluider van Saint-Sulpice die in de toren zelf, boven de stad zijn primitieve woonst heeft, en hij gaat hem daar vaak opzoeken. Durtal emigreert ter plekke.

Hier is Carhaix, de klokkenluider aan het woord en hij laat hem zijn oude boeken over het middeleeuwse klokkengieten zien:

Monsieur Durtal, j'ai là des inscriptions qui sont d'une beauté vraiment rare. Écoutez, reprit-il, en ouvrant un livre traversé par des signets, écoutez cette phrase écrite en relief sur la robe de bronze de la grosse cloche de Schaffouse : «J'appelle les vivants, je pleure les morts, je romps la foudre.» Et cette autre donc qui figurait sur une vieille cloche du beffroi de Gand : «Mon nom est Rolande ; quand je tinte, c'est l'incendie ; quand je sonne, c'est la tempête dans les Flandres.»

— Oui, celle-là ne manque pas d'une certaine allure, approuva Durtal.

Zelfs de toren van Saint-Sulpice een keertje tot helemaal boven beklimmen en het panorama van de stad bekijken komt er niet van :

Voyons, se dit Durtal qui considérait à nouveau l’église, il faudra pourtant qu'un jour, alors qu'il fera moins froid et plus clair, je monte en haut de la tour ; puis il hocha la tête. À quoi bon? Paris à vol d'oiseau, c'était intéressant au Moyen Age, mais maintenant! j'apercevrai comme au sommet des autres fûts, un amas de rues grises, les artères plus blanches des boulevards, les plaques vertes des jardins et des squares et, tout au loin, des files de maisons qui ressemblent à des dominos alignés debout et dont les points noirs sont des fenêtres.

Et puis les édifices qui émergent de cette mare cahotée de toits, Notre-Dame, la Sainte-Chapelle, Saint-Séverin, Saint-Étienne-du-Mont, la tour Saint-Jacques sont noyés dans la déplorable masse des monuments plus neufs; — et je ne tiens nullement à contempler, en même temps, ce spécimen de l'art des marchandes à la toilette qu'est l'Opéra, cette arche de pont qu'est l'arc de Triomphe, et ce chandelier creux qu'est la Tour Eiffel !

C'est assez de les voir séparément, en bas, sur le pavé, à des tournants de rues.