Isabelle Adjani zet de puntjes op de i

 

Bij CNews heeft men vaak panelgesprekken waarbij niet iedereen rond de tafel hetzelfde denkt. Zo vond gisteren de journalist Jean-Louis Burgat dat senator Malhuret het wat bont had gemaakt in een speech. Zoals u zult horen had Malhuret de revolte tegen de hoofddoek in Iran vergeleken met de situatie in Frankrijk. Hij had van die twee dingen een salade russe gemaakt zei Burgat, en die waren toch onvergelijkbaar? Ook vond Burgat het filmpje met de Franse filmactrices die een lok van hun haar knipten niet veel soeps. In Teheran zou men het wellicht niet te zien krijgen. Pascal Praud vertelde hem dat hij Isabelle Adjani had gebeld, en ja, toen was Burgat plots van oordeel dat het toch wel belangrijk was.

Claude Malhuret: Om zich van de sluier te ontdoen riskeren in Iran vrouwen hun leven. Hier presenteren de ‘intersectionalisten’ hem als een vrije keuze. Luisteren we naar wat Chantal De Rudder daarover zegt: "De sluier is geen religieus, maar een politiek object. Het is het handelsmerk van het islamisme, en inmiddels een antiwesters en antidemocratisch statement." Einde citaat. Bourguiba noemde de sluier "het vreselijke vod".

Wat sommige neofeministen ervan maken is een dolksteek in de rug van deze strijdsters, doordat ze elke kritiek op de sluier veroordelen, zogenaamd om de islamofobie niet in de hand te werken. Een dolksteek in de rug ook als Sandrine Rousseau verklaart dat de sluier een verfraaiing kan zijn. Of als Rokhaya Diallo durft te beweren dat de vrijheid ook in de hidjab kan zitten.

Hoeveel doden moeten er in Teheran vallen vooraleer het heroïsme van de Iraanse vrouwen hen dwingt hun ogen en oren open te zetten, niet langer de Moonwalk van Michael Jackson te dansen en te doen alsof ze de zaak van de vrouwen vooruithelpen, terwijl ze die juist terugdringen.

En Iran des femmes risquent leur vie pour se débarrasser du voile. Ici les intersectionnelles se présentent …le présentent comme une liberté. Écoutons ce que leur répond Chantal De Rudder: «Le voile n’est pas un objet cultuel, mais un objet politique. C’est le produit phare de l’islamisme, et c’est désormais une affirmation anti-occidentale et antidémocratique.» Fin de citation. Ce morceau d’étoffe, Bourguiba l’appelait «l’épouvantable chiffon». C’est un coup de poignard dans le dos de ces combattantes qu’en font certaines néoféministes. En condamnant toute critique du voile au prétexte de ne pas nourrir l’islamophobie. Un coup de poignard dans le dos lorsque Sandrine Rousseau déclare que le voile peut être un embellissement. Ou que Rokhaya Diallo ose affirmer que la liberté peut être aussi dans le hijab. Combien faudra-t-il de morts à Téhéran pour que l’héroïsme des Iraniennes les force à ouvrir les yeux et les oreilles, pour qu’elles cessent de danser le Moonwalk de Michael Jackson en faisant semblant de faire avancer la cause des femmes tout en la faisant reculer.

Pascal Praud: Bon, u zei daarnet wel dat deze video misschien niet in Iran zou worden uitgezonden. Toevallig heb ik vandaag Isabelle Adjani om een reactie gevraagd. Ze heeft een ingewikkelde agenda, maar houdt ons in de gaten en stuurde me zojuist dit bericht via sms, en geeft me toestemming om te citeren wat ze zegt, dus dat doe ik graag: Ik kijk naar jullie gesprek over Iran en de video op CNews. Ja, het is belangrijk voor deze meisjes en de families in Iran, zegt ze, te weten dat ze gesteund worden. Ja, ook al demonstreren we symbolisch aan hun zijde, het is toch belangrijk. Ik heb rechtstreeks uit Teheran getuigenissen ontvangen van vrouwen, zegt ze nog. We wilden de afgeknipte lokken het liefst voor de Iraanse ambassade leggen, voegt ze eraan toe. De acteurs hebben [xxx] maar ook wij artiesten worden vaak uitgejouwd omdat het altijd te veel of te weinig is. Tot daar wat Isabelle Adjani, die ons live volgt, zojuist tegen me zei.
Jean-Louis Burgat: Natuurlijk is het duidelijk dat deze video gezien zal worden in Iran, deze video zal de wereld rondgaan, en deze video zal Iraanse vrouwen steunen...
Pascal Praud: Luisteren we naar het tweede deel van de toespraak van Claude Malhuret, over de selectieve verontwaardiging - en dat is absoluut onverdraaglijk - van deze vrouwen, die overigens werden uitgejouwd op de Place de la République, want niemand tuimelt daarin. 

Bon, en tout cas vous disiez tout à l’heure que cette vidéo ne serait peut-être pas diffusée en Iran. Il se trouve que j’avais sollicité Isabelle Adjani aujourd’hui pour qu’elle puisse répondre. Elle a un emploi de temps qui est compliqué, mais elle est entrain de nous regarder et elle m’a fait passer il y a un instant ce message via des textos, et elle m’autorise à citer ce qu’elle dit, donc je le fais bien volontiers : Je suis en train de vous regarder parler de l’Iran et de cette vidéo sur CNews. Oui c’est important pour ces jeunes filles, dit-elle, et les familles en Iran de savoir qu’elles sont soutenues. Oui, même si nous manifestons symboliquement à leur côté, c’est important également. J’ai reçu, ajoute-t-elle, des témoignages de femmes directement de Téhéran. On préférait aller déposer les mèches coupées devant l’ambassade d’Iran, ajoute-t-elle, mais voilà je ne suis pas sûre qu’on soit toutes au rendez-vous. Les acteurs se sont [xxx] mais nous aussi, les artistes, nous sommes souvent conspuées parce que c’est toujours trop ou pas assez. Voilà ce que me dit à l’instant Isabelle Adjani qui est en direct à nous regarder.
Bien entendu, c’est évident que cette vidéo sera vue en Iran, cette vidéo va faire le tour du monde, et cette vidéo va soutenir les femmes iraniennes…
Écoutons le deuxième passage de Claude Malhuret effectivement, avec l’indignation sélective – et c’est ça qui est absolument insupportable – de ces femmes, d’ailleurs qui se sont fait, il va en parler dans son intervention, madame Rousseau s’est fait huer sur la Place de la République, parce que personne n’est dupe.

Al sinds het begin van de revolte in Iran, tot en met de demonstratie van afgelopen zondag in Parijs, zijn de professionals van de verontwaardiging verdwenen. Diegenen die elke week de straat opgaan om te roepen dat de politie doodt, of om het systematische racisme in Frankrijk aan de kaak te stellen. Waar waren ze tijdens de eerste twee bijeenkomsten ter ondersteuning van de Iraanse vrouwen? Voor een weekendje weg ongetwijfeld, zoals tijdens de Oekraïense demonstraties. Hun Twitter-accounts, die dagelijks het patriarchaat en de islamofobie aan de kaak stellen, zijn stil geworden. Geen woord van steun, geen oproep tegen de dictatuur van de geestelijken met hun zedenpolitie. Terwijl in Teheran vrouwen sterven onder afranselingen en kogels, geven zij er de voorkeur aan het barbecueën aan de kaak te stellen als te mannelijk, de lof te zingen van oorvijgenuitdelers, of vrouwenpesters in ‘transparante commissies’ te beoordelen – zowat het meest groteske oxymoron sinds de dictatuur van het proletariaat is uitgevonden. Enkelen van hen doken afgelopen zondag weer op bij massabijeenkomst op de Place de la République in Parijs. De aanwezige Iraniërs gaven hen een flinke les in secularisme. Door madame Rousseau te vertellen dat zij niet welkom was, maakten zij aan iedereen duidelijk dat men niet in Parijs vóór de sluier kan zijn, en tegelijkertijd degenen verdedigen die in Teheran hun sluier verbranden. Door madame Manon Aubry uit te fluiten [applaus], hebben ze laten zien dat een partij niet in 2019 kan opmarcheren met de islamisten, en in 2022 de slachtoffers van de Islamitische Republiek steunen. In één woord, zij lieten ons zien dat men niet zowel communautarist als universalist kan zijn: men moet kiezen.

Depuis le début de révolte en Iran, et jusqu’à la manifestation de dimanche dernier à Paris, ces professionnels de l’indignation, ceux qui battent les pavés chaque semaine pour crier que la police tue, ou dénoncer le racisme systémique en France avaient disparu. Où étaient-ils lors des deux premiers rassemblements en soutien au femmes iraniennes ? En weekend sans doute, comme lors des manifestations pour l’Ukraine. Leurs comptes Twitter qui dénoncent chaque jour le patriarcat et l’islamophobie sont devenu muets. Pas un mot de soutien, pas un appel contre la mollarchie et sa police des mœurs. Pendant qu’à Téhéran les femmes meurent sous les coups et les balles, ils préfèrent dénoncer le virilisme du barbecue, faire l’éloge d’un gifleur, ou juger les harceleurs dans des ‘comités de transparence’ qui sont l’oxymore le plus grotesque inventé depuis la dictature du prolétariat. Quelques-uns d’entre eux ont réapparu dimanche dernier lors du rassemblement de la Place de la République à Paris. Les iraniens et les iraniennes présents leur ont donné un grande leçon de laïcité. En signifiant à madame Rousseau qu’elle n’était pas la bienvenue, ils ont rendu clair pour tout le monde cette évidence : on ne peut en même temps être pour le voile à Paris, et défendre celles qui brûlent leur voile à Téhéran. En sifflant madame Manon Aubry [applaudissement], en sifflant madame Manon Aubry ils ont signifié qu’un parti ne peut en 2019 marcher avec les islamistes, et en 2022 soutenir les victimes de la République islamiste. En un mot, ils nous ont montré qu’on ne peut être à la fois communautariste et universaliste : il faut choisir.

Ursula vindt democratie hinderlijk

Het is Ursula von der Leyen allemaal een beetje naar het onberispelijk gekapte hoofdje gestegen.
Zij ziet zichzelf waarachtig als een staatshoofd – zij het niet van een democratische staat.

Wat dat laatste betreft heeft ze een punt. Tenslotte veracht haar Europese Unie verkiezingen en referenda, zoals werd bewezen na ‘Maastricht’. Dat verdrag werd door de Franse en Nederlandse bevolking* gedecideerd afgewezen, en de autocratische EU-club lapte die uitslagen gewoon aan zijn laars. Hun stichtingsoorkonde kwam er dus na een antidemocratische ingreep.

Morgen gaan de Italianen naar de stembus, maar wat ze beslissen is eigenlijk onbelangrijk, want Ursula staat klaar om zo nodig in te grijpen:

“We zullen zien. Gaan de zaken een ongelegen richting uit – ik had het al over Hongarije en Polen – dan hebben we instrumenten.”

“We’ll see. If things go in a difficult direction – I have spoken about Hungary and Poland – we have tools.”

Wie hierna nog gelooft dat de EU een democratische instelling is, kan maar beter twee keer nadenken.

–––––––––––––

* Onder meer de Belgen mochten niet kiezen: Elio Di Rupo vreesde dat de Vlamingen de vraag niet goed zouden begrijpen.

Een suggestie voor Elio Di Rupo

Roger Köppel is een Zwitserse journalist en politicus. Elke dag neemt hij de politieke actualiteit door en geeft er commentaar bij. Vandaag had hij het onder meer over Giorgia Meloni. Deze Italiaanse ligt met haar Fratelli d’Italia voorop in de peilingen, en kan mogelijk Mario Draghi als eerste minister opvolgen.

Nu opperde deze rechtse politica een gedachte die wellicht ook in het achterhoofd van Elio Di Rupo wel eens gespeeld moet hebben – zelfs al heeft hij ze bij mijn weten nooit uitgesproken. Wat is namelijk het geheim van goed bestuur? Schulden maken natuurlijk!

Misschien kan Elio eens gaan praten met zijn geestesgenote Giorgia. Zij zullen het samen goed kunnen vinden en hij zal geen taalprobleem hebben.

Hier Roger Köppel:

Tot slot nog een citaat van mogelijk Italiës nieuwe eerste minister Giorgia Meloni. Zij heeft in een verkiezingsmeeting gezegd dat de Italianen zich geen zorgen hoeven te maken: economisch zal het hun land ook in de toekomst goed gaan. Men moet alleen voldoende schulden maken, want hoe meer schuld Italië heeft, des te onmogelijker zou het voor de Europese Unie worden om Italië te laten vallen. Voor de Europese Unie is Italië dan als het ware too big to fail.

Van de mislukte constructie van de Europese Unie heeft deze vindingrijke politica dus al een Italiaans bedrijfsmodel gemaakt: hoe meer schuld we als staat opstapelen, des te veiliger zijn we.

Bijzonder interessant, niet? Dat is de creativiteit, dat is de fantasie van Italianen. Maar ik beschuldig de Italianen hier niet: zij benutten eenvoudig datgene wat de Europese Unie met haar institutioneel krakkemikkige constructie hun biedt. 

Zum Schluß noch ein Zitat von Italiens möglich neuer Premierministerin Giorgia Meloni. Sie hat in einer Wahlkampfveranstaltung gesagt daß sich die Italiener keine Sorgen machen müssen. Ihrem Land wird es wirtschaftlich auch in Zukunft gut gehen. Man müsse nur genügend Schulden machen, denn je mehr Schulden Italien habe, desto unmöglicher sei es für die Europäische Union Italien fallen zu lassen. Italien sei gleichsam too big to fail für die Europäische Union.

Also diese findige Politikerin hat aus der Fehlkonstruktion der Europäischen Union bereits ein italienisches Geschäftsmodell gemacht: je mehr Schulden wir als Staat anhäufen, desto sicherer sind wir.

Ist ja hochinteressant. Das ist die Kreativität, das ist die Fantasie der Italiener, aber ich beschuldige hier die Italiener nicht: sie nützen einfach das aus was ihnen die Europäische Union mit ihrer institutionellen Fehlkonstruktion bietet.

Meine Damen und Herren, mit diesen guten Nachrichten, dieser interessanten Lichtblicknachricht möchte ich für heute schließen, ich danke ihnen ganz, ganz herzlich für die Aufmerksamkeit und werde auch morgen…

Zijn Groenen kierewiet? Voor hen doen feiten er niet toe want ze kennen die eenvoudig niet

Sandrine Rousseau kwam hier al aan paar keren ter sprake, laatst nog omdat ze iets wist over barbecuen. En over geologische tijdvakken wist ze ook iets. Rousseau zit in de Franse Assemblée voor de Groenen (Europe-Écologie-Les Verts), en doceerde een tijd economie aan de universiteit van Rijsel waar ze meen ik ook ondervoorzitter van was.

Helaas heeft ze ook zwakkere punten. Zo verzekerde ze haar toehoorders in een gastcollege in Louvain-la-Neuve dat de negentiende-eeuwer Darwin de achttiende-eeuwse economisten Ricardo en Smith in kwalijke zin had beïnvloed. 

Aan Darwin, die zij kennelijk niet gelezen heeft, dichtte zij vol vertrouwen ook zaken toe die de brave man in de verste verte niet heeft beweerd. Zo beschuldigde zij hem van eugénisme, wellicht omdat ze hem verwarde met Francis Galton – gesteld dat zij die dan wél zou kennen.

Maar goed, ze is Groen en dat mag voor Louvain-la-Neuve volstaan. Een klein uurtje wetenschappelijke onzin deert niet. Maar wat deze Sardine Ruisseau (spotlustigen noemen haar zo) uitslaat is hallucinant.

Opvallend nog, was de eerbiedige stilte van haar publiek bij dit alles. Genoeg verteld nu: laten we deze groene dame zelf aan het woord:

En dus zien we de intrede van een wetenschap die dus in de XVIIIde en de XIXde eeuw opkomt, geïnspireerd door het werk van Darwin. En wat zegt dus Darwin? Darwin zegt: Ik observeer de dieren en zie dat alleen de mannetjes die het best zijn aangepast aan hun omgeving toelaten …recht hebben op voortplanting, en het feit dat alleen de mannetjes die het best zijn aangepast aan de omgeving recht op voortplanting hebben, verbetert naderhand heel de soort.

En terwijl Darwin zelf niet de brug van de dieren naar de mensen slaat, daarna komt er toch …een hele stroming, en met name in de economie, die uitlegt dat we de maatschappij moeten ‘darwiniseren’. Het komt hierop neer dat men bij de mensen, exact zoals bij de dieren moet …ervoor moet zorgen dat alleen de mannetjes die het best zijn aangepast zich voortplanten, en als de anderen sterven, wel dan sterven de anderen, heel erg is dat niet. En dat is dus waarlijk een wild liberalisme,  een liberalisme dat toelaat …dat is het hele debat tussen Ricardo en Smith – er zitten een paar economisten in de zaal – over het feit dat Ricardo zich tegen de armenwetten keerde. Hij zegt bijvoorbeeld: ze moeten maar sterven. Dat is wat Malthus ook zegt. De eerwaarde heer Malthus zegt: laten we ze maar doodgaan. En dat alles is geïnspireerd door de theorieën van Darwin. Die zegt: goed, luister, alleen de mannetjes die zich weten te redden, en eigenlijk moeten wij bij de menselijke soort een vorm van natuurlijke selectie invoeren, exact zoals in het dierenrijk. En bij die natuurlijke selectie zijn de vrouwen vanzelfsprekend opgesloten in hun voortplantingsrol. Dus het is …het is op dat moment dat ze buiken worden en …en dat ze in weeën baren, en dat ze in de eerste plaats daartoe dienen.

    

Et donc on voit, avec l’avènement d’une science qui est donc …au XVIIIème et au XIXème siècle [présent?], inspirée par les travaux de Darwin. Donc que dit Darwin ? Darwin il dit : j’observe les animaux et je vois que seuls les mâles les plus adaptés au milieu permettent …heu, ont droit à la reproduction et le fait que seuls les mâles les plus adaptés au milieu aient droit à la reproduction, ça améliore toute l’espèce derrière. Et alors que Darwin ne fait pas le pont, lui, des animaux vers les humains, derrière quand même tout, heu, il y a tout un courant, et en économie en particulier, qui explique que finalement il faut darwiniser la société. C’est-à-dire que pour les humains, exactement comme pour les animaux, on doit heu, on doit faire en sorte que seuls les mâles les plus adaptés se reproduisent et que si les autres meurent, et bien les autres meurent, c’est pas très grave. Et donc c’est vraiment un libéralisme sauvage, un libéralisme qui laisse …c’est tout le débat entre Ricardo et Smith – il y a quelques économistes dans la salle – sur le fait que Ricardo s’oppose aux lois sur les pauvres. Par exemple il dit: mais il doivent mourir. C’est ce que dit Malthus aussi. Malthus [révérend? hij wás dominee, maar zou zij dat dan wél weten?] dit: mais laissons-les mourir. Et tout ça est inspiré des théories de Darwin qui dit, euh bien, écoutez, seuls les mâles qui s’en sortent, et en fait il faut opérer une forme de sélection naturelle dans l’espèce humaine, exactement comme dans le [règne?] animal. Et dans cette sélection naturelle, évidemment les femmes sont cantonnées au rôle de reproduction. Donc c’est …heu, c’est à ce moment-là qu’elles deviennent des ventres et des …et qu’elles reproduisent à force de travail, et qu’elles servent avant tout à cela.

Is 'maatschappijkunde' een nuttig vak?

Vandaag lezen we dat het slecht gesteld is met de talenkennis, en eenvoudigweg met de geletterdheid van de Vlaamse leerlingen. Voor Franse, Nederlandse, Duitse leerlingen is dat niet anders. Om het tij zo mogelijk te keren willen leraren nu meer lestijd voor talen. Impliciet vragen zij dus beleefd dat vakken als maatschappijleer en dergelijke minder uren krijgen.

Hopelijk zullen de ambtenaren-pedagogen die het voor het zeggen hebben hun gehoor geven, en deemoedig schuld bekennen want de schade die zij decennialang hebben aangericht zal niet een-twee-drie verdwijnen. Nochtans waren zij verwittigd: veertig jaar geleden al waarschuwde Karel van het Reve voor de desastreuze gevolgen van hun wetenschappelijke innovaties.

Vroeger werd Marx voor arbeiders verklaard door Kautsky en Gorter en voor arbeiders vertaald door Van der Goes. Vandaag is er geen arbeider meer te vinden die Marx leest, maar nu hebben de intellectuelen vertalingen nodig, want zij kennen geen Duits meer. Laatst las ik een heel interessant opstel over het Lumpenproletariat bij Marx –in het Nederlands door generaties marxisten verkeerd vertaald door ‘lompenproletariaat’– en in dat opstel, verschenen in een Nederlands wetenschappelijk of althans sociologisch tijdschrift, stonden alle Marx-citaten in het Nederlands. Je komt er moeilijk achter wat die lui dan wel op school geleerd hebben in de uren dat wij Duits leerden. Maatschappijkunde, hoor je wel eens. Een verandering in het leerprogramma waar niemand bij gebaat is: die vroegere leraren wisten iets van Duits, terwijl het geenszins vaststaat dat de tegenwoordige leraren dingen over de maatschappij weten die de moeite van het verder vertellen waard zijn.

Karel van het Reve

Freud, Stalin en Dostojevski

1982, G.A. van Oorschot

Zijn onze politici wel goed opgevoed?

Henry Kissinger is negenennegentig, en in april verscheen bij de uitgever Allen Lane zijn boek ‘Leadership’. Daarin schildert hij zes portretten van leiders die hij van nabij heeft gekend, of met wie hij heeft samengewerkt. Het zijn geen biografieën maar – bewonderende – politieke portretten van Konrad Adenauer, Charles De Gaulle, Richard Nixon, Anwar Sadat, Lee Kuan Yew en Margaret Thatcher.

Kissinger probeert gemeenschappelijke trekken te vinden. Hij onderscheidt bij alle zes twee eigenschappen: het zijn Staatsmannen en Zieners. Je zou kunnen zeggen: bestuurders en profeten. Die eigenschappen heeft elk van hen in verschillende mate. Kissinger zelf heeft wat dat betreft een voorkeur voor een praktische, stapsgewijze aanpak, waarbij het – altijd voorlopige – einddoel nooit uit het blikveld mag verdwijnen.

Wat echter elke staatsman bovenal moet hebben is character. Ruggengraat, doorzettingsvermogen, moed kun je misschien vertalen. En dat character wordt gevormd in de jeugdjaren zegt hij in het afsluitende hoofdstuk:

Zoals we hebben gezien, hebben leiders met wereldhistorische invloed baat bij een strenge en humanistische opvoeding. Zo'n opleiding begint in een formele omgeving en blijft een leven lang doorgaan met lectuur en discussies met anderen.

Die eerste stap wordt vandaag de dag zelden gezet [...] en de levenslange inspanning wordt weer bemoeilijkt doordat veranderingen in de technologie diepgaande geletterdheid uithollen.

Om de meritocratie nieuw leven in te blazen, zou humanistisch onderwijs dus zijn betekenis moeten herwinnen en vakken moeten omvatten als filosofie, politiek, menselijke aardrijkskunde, moderne talen, geschiedenis, economisch denken, literatuur en misschien zelfs de klassieke oudheid, waarvan de studie lange tijd de kweekschool van staatslieden was.

Op de Secretary of State Henry Kissinger valt heel wat aan te merken – Cambodjanen en Chilenen hebben daar bijzonder veel redenen toe – maar zijn boek is buitengewoon leerzaam, ook voor wie ziet dat de man meer dan eens voor zijn eigen kerk of synagoge preekt.

As we have seen, leaders with world-historical impact have benefited from a rigorous and humanistic education. Such an education begins in a formal setting and continues for a lifetime through reading and discussion with others.

That initial step is rarely taken today […] and the lifelong effort is made more difficult as changes in technology erode deep literacy.

Thus, for meritocracy to be reinvigorated, humanistic education would need to regain its significance, embracing such subjects as philosophy, politics, human geography, modern languages, history, economic thought, literature and even, perhaps, classical antiquity, the study of which was long the nursery of statesmen.

Vluchtig een woke-pamfletje gelezen

Van Adelaïde Bon, Sandrine Roudaut en Sandrine Rousseau verscheen half augustus een boekje: Par-delà l’androcène. (Seuil-Libelle 69 pagina’s)

Sandrine Rousseau is parlementslid voor Europe-Écologie-Les Verts dat samengaat met NUPES, en ze staat bekend om haar provocerende uitspraken: “S'il y a des Afghans potentiellement terroristes, il vaut mieux les avoir en France pour les surveiller.” Er steeg toen een hoongelach op en ze gaf toe: “C’était assurément une phrase maladroite.”

Onlangs in Grenoble zei ze: “Il faut changer de mentalité pour que manger une entrecôte cuite sur un barbecue ne soit plus un symbole de virilité”, en ze herhaalde die uitspraak met plezier in een TV-programma. In vergelijking met de vorige uitlating is deze inderdaad grappig.

Er is ook een Twitteraccount 'Sardine Ruisseau' dat haar uitspraken parodieert, en iets meer volgers heeft dan haar eigen account...

De drie schrijfsters van het pamflet zien in de man, en zeker in de ondernemer een roofdier dat vrouwen tot slaaf maakt en de natuur verwoest. Ze ontkennen evenwel niet dat ook veel mannen slachtoffers zijn van deze gang van zaken, en vandaar de écriture inclusive. Je moet dus even wennen aan woordbeelden als éradiqué·e·s, déplacé·e·s, concerné·e·s, parqué·e·s, exploité·e·s.

Ook erkennen ze dat de natuur zelf niet bijzonder zachtmoedig is, maar: Les prédateurs naturels ne le sont pas par cupidité. (p.23)

We mogen inderdaad aannemen dat hebzucht of winstbejag niet de beweegredenen zijn van een kat die muizen vangt.

Aan de menselijke, mannelijke roofdieren zeggen ze: La vie nous enseigne l’humilité, ce mot dérivé de l’humus, la terre. (p. 44)

Kunnen we inkomen. Het klinkt in elk geval minder naïef dan die aandoenlijke verontschuldiging.

Helaas is dit weer heel naïef: Réaffirmons l’égalité des religions et la liberté de croire.(p.49) Het zal de dames zwaar vallen om dit aan haar grotendeels muzelmaanse achterban uit te leggen.

De multiculturele samenleving wordt onverdeeld goedgekeurd: Une société monoculturelle est dangereuse. (p.52)

Laten we hierover Aristoteles aan het woord (Πολιτικά, Politica 1303a, 25-28): Immigratie is, bij gebrek aan etnische overeenstemming, een factor van burgeroorlog zolang de burgers er niet toe zijn gekomen om met één adem te ademen. Zoals evenmin een stad door een toevallige verzameling mensen tot stand komt, of op een willekeurig moment: daarom ook dat bij hen die tot nog toe vreemdelingen hebben aanvaard om samen met hen een stad op te richten, of om ze in de bestaande stad te integreren, de meeste burgeroorlogen hebben plaatsgehad.

Uit het boekje ademt een woke-geest en dus ook een zucht naar censuur: Certains mots, certaines attitudes ne doivent plus être admis. Dénonçons sans réserve les violences policières et institutionnelles, soutenons pleinement les lanceur·euse·s d’alerte. Se taire, faire avec, c’est contribuer. (p.51)

Dat in Frankrijk ook politiemensen sterven, soms gekeeld worden, is een onderwerp dat ze niet behandelen.

Tegen technische vooruitgang richten ze zich niet. Zo wordt de uitvinding van de gloeilamp toegejuicht: …il va nous falloir de l’audace. L’ampoule n’a pas été inventée à partir de la bougie. Les fabricants de bougies avaient bien trop a perdre dans cette aventure. On ne peut inventer qu’en s’affranchissant de la bougie, pour se focaliser sur la lumière. (p.61)

Een mooie zin die laatste, maar onvermeld blijft dat Thomas Edison een mannelijke ondernemer was.

Soms zijn de schrijfsters ook niet helemaal consequent in hun woordkeuze, want al is het boekje zoals gezegd een pamflet, toch komen er soms moeilijke woorden in voor. Twee ervan moest ik opzoeken: solastalgie en anfractuosité.

Kun je Groen, Die Grünen of Les Verts wel ernstig nemen?

Eerst Paleoceen, dan Eoceen, Oligoceen, Mioceen, Plioceen, Pleistoceen en ten slotte Holoceen. Onthou het maar! En dan willen sommige wetenschappers nog een Antropoceen tijdvak invoeren. Dat Antropoceen zou in 1610 begonnen zijn, stellen Britse wetenschappers in Nature, ofwel in 1964.

Waarom precies die twee jaartallen zou ons te ver voeren, maar in Frankrijk heeft de Groene politica Sandrine Rousseau het Antropoceen – een benaming die nog niet officieel erkend is – al herdoopt in Androceen. Dus niet het tijdperk van de Mens, maar van de Man. En dat moet een eind nemen. De Groenen zijn overal even grappig, en een naam voor het tijdperk dat volgt op haar – geologisch gesproken uitzonderlijk korte – Androceen zullen ze zeker vinden.

In Duitsland hebben ze ook zo’n exemplaar (weliswaar een man, als je dat zo eigenwijs mag stellen). Zekere Sven Lehmann van Die Grünen is er ‘regeringscommissaris voor de aanvaarding van seksuele en genderdiversiteit.’ [Beauftragter der Bundesregierung für die Akzeptanz sexueller und geschlechtlicher Vielfalt]

Misschien gesterkt door die ronkende titel heeft deze knaap in een recent krantenartikel beweerd dat wie volhoudt dat er biologisch maar twee geslachten bestaan een ...“quasi-creationist” is.

Kranten publiceren zulke dingen. Bij hen gaat het tenslotte om de inzender, en als iemand aan de goede kant van de geschiedenis staat maakt het niet uit wat zijn verhaal is.

Voor ChristianeNüsslein-Volhard – hoogleraar genetica aan het Max Planck Instituut, Nobelprijs Geneeskunde 1995 voor haar onderzoek naar embryonale ontwikkeling – ging die groene gekkigheid wél iets te ver: “Dan heeft de heer Lehmann de basiscursus biologie overgeslagen.”

Biologisch bestaat er enkel mannelijk en vrouwelijk, zegt ze. Alleen wat het sociale en psychologische begrip gender betreft kan men van een bepaalde “bandbreedte” spreken.

Maar aangezien regeerders zich ongeveer overal bezighouden met bizarrerieën, wil ook de rood-groen-blauwe Bondsregering met een wetsontwerp komen betreffende transseksualiteit en gender.

Nüsslein-Volhard werd nu gevraagd wat zij ervan vond dat de wetgever wil toestaan dat mensen een geslachtsverandering ondergaan:

“De wetgever kan helemaal geen geslachtsverandering toestaan. Er kan alleen staan: van nu af aan mag deze vrouw beweren dat ze een man is. En vice versa. De biologische basis kan absoluut niet veranderd worden.”

Zij sprak zich ook duidelijk uit over een arrest uit 2017 van het Bundesverfassungsgericht, het Constitutionele Hof, over het onderwerp transseksualiteit en interseksualiteit. Daarin werd gesteld dat geslacht “niet kan worden bepaald of zelfs tot stand komen, uitsluitend op basis van genetisch-anatomische-chromosomale kenmerken,” maar “mede wordt bepaald door sociale en psychologische factoren.”

“Dat is onzin,” zegt Nüsslein-Volhard. “Hoe men zich voelt kan veranderen door sociale en psychische omstandigheden, maar niet het biologische geslacht. Waar echt wetenschap wordt bedreven is dit ook volkomen onomstreden.”

Zoals Christiane Nüsslein-Volhard dus erkent, is er buiten het wetenschappelijke terrein inderdaad een bepaalde “bandbreedte”, en zo leerden wij intussen het gestaag aanzwellende letterwoord LGBTQI+ kennen – ik weet niet of ik de volgorde juist heb. Men spreekt ook wel over 'de mensen van het alfabet': er zijn geen letters genoeg om alle geslachten, variëteiten, subvariëteiten en gevoeligheden op te sommen, en elk van die specialismen zal wel ergens een wetenschapper vinden die achter deze of gene letter staat, en een wetgever die een x-je op de identiteitskaarten wil.

Alweer een Duitse bioloog, Ulrich Kutschera, maakt een onderscheid tussen “Real- und Verbalwissenschaften”, en een beruchte zin van hem is: “Nichts in den Geisteswissenschaften ergibt einen Sinn außer im Lichte der Biologie.”

Dat klinkt categoriek, maar zeker nu veel geestes- en sociale wetenschappen zijn veroverd door een Amerikaanse importideologie, staan ze vér af van wat wetenschap mag heten. Wat zij vertellen is vaak absurd, vaak verwerpelijk, en in het beste geval verwaarloosbaar en lachwekkend. Hoogstens énkele 'Verbalwissenschaften' vertellen nog iets oorspronkelijks, ook al valt dat buiten de echte, harde wetenschap.

Meloni en Macron

 

Emmanuel Macron zal het niet graag zien, maar de kans is groot dat Giorgia Meloni van de Fratelli d'Italia na de verkiezingen van 25 september de Italiaanse regering gaat leiden. Macrons maatje uit de bankwereld, Mario Draghi, redt het niet meer.

Met Meloni zal Macron wellicht niet even goed kunnen opschieten. Zo was zij in 2018 niet onder de indruk van het humanitaire lesje dat hij Italië wilde lezen. De nieuwbakken president vond namelijk dat haar land migrantenboten moest laten aanmeren. Ze de toegang tot de havens ontzeggen was ‘irresponsable’.

Meloni antwoordde hem: ‘Onverantwoordelijk zijn diegenen die Libië hebben gebombardeerd omdat ze het niet konden hebben dat Italië een goede band onderhield met Khadaffi wat betreft energiebevoorrading.’

Inderdaad veroorzaakte die speciale militaire operatie van Sarkozy – op humanitaire gronden natuurlijk, en met steun van de UNO en Obama – grote chaos en instabiliteit in een land waar al een stammentwist woedde. En vooral zette die interventie de sluizen open voor mensensmokkel op grote schaal naar Europa.

Manu kan maar beter op zijn woorden letten als hij met Giorgia te maken krijgt.

Godsdienstkritiek is gevaarlijk

Godsdienstkritiek was tot voor kort nog mogelijk in de beschaafde wereld, al was die niet altijd zonder gevaar. Herinneren we ons bijvoorbeeld de Chevalier de la Barre die op zijn negentiende beestachtig werd terechtgesteld in 1766. Aan die moord heb ik destijds nog een pastoor moeten herinneren.

Vandaag echter zie je zelfs deugdzame atheïsten zulke kritieken veroordelen. Meestal doen ze dat, zoals onze pastoor, uit onwetendheid en naïviteit – ‘angélisme’ zegt men in het Frans – waarbij ze alle godsdiensten op één lijn plaatsen. Weten zij veel!

Die brave zielen zouden een tekst als deze hieronder streng veroordelen. Hij komt uit een brief van Heinrich Heine aan een vriend:

De uiteindelijke instorting van het christendom wordt mij met de dag duidelijker. Al lang genoeg heeft die verrotte idee zich staande gehouden. Ik noem het christendom een idee, maar wat voor een! Er zijn smerige ideeënfamilies die zich in de kieren van deze oude wereld genesteld hebben, in de verlaten bedstede van de Goddelijke Geest, zoals wantsenfamilies zich nestelen in de bedstee van een Poolse jood. Vertrapt men een van die ideeën-wantsen, dan geeft ze een stank af die nog eeuwenlang te ruiken is. Het christendom is er zo een, die al achttienhonderd jaar geleden werd vertrapt en sedert die tijd voor ons arme joden de lucht blijft verpesten.

Dieser endliche Sturz des Chr[istenthums] wird mir täglich einleuchtender. Lange genug hat sich diese faule Idee gehalten. Ich nenne das Chr[istenthum] eine Idee, aber welche! Es giebt schmutzige Ideenfamilien, die in den Ritzen dieser alten Welt, der verlassen Bettstelle des göttlichen Geistes, sich eingenistet, wie sich Wanzenfamilien einnisten in der Bettstelle eines polnischen Juden. Zertritt man eine dieser Ideen-Wanzen, so läßt sie einen Gestank zurück, der Jahrhunderte riechbar ist. Eine solche ist das Chr[istenthum], das schon vor achtzehnhundert Jahren zertreten worden, und das uns armen Juden seit der Zeit noch immer die Luft verpestet.

Brief an Immanuel Wohlwill, d. 1.April.1823

in: Friedrich Hirth, Heinrich Heines Briefwechsel

MCMLXV,  © 1949/1950 bei Florian Kupferberg

Mainz und Berlin

Hier nog een grappig fragmentje uit Heines bijtende satire 'Atta Troll'

             Ach! die Wanzen

Sind des Menschen schlimmste Feinde.

Schlimmer als der Zorn von tausend
Elefanten ist die Feindschaft
Einer einz'gen kleinen Wanze,
Die auf deinem Lager kriecht. 

Mußt dich ruhig beißen lassen –
Das ist schlimm – Noch schlimmer ist es,
Wenn du sie zerdrückst: der Mißduft
Quält dich dann die ganze Nacht.

Ja, das Schrecklichste auf Erden
Ist der Kampf mit Ungeziefer,
Dem Gestank als Waffe dient –
Das Duell mit einer Wanze!

 

Heines tijdgenoot Flaubert liep evenmin hoog op met het christendom. In een brief (Constantinople, 14 novembre 1850) aan zijn vriend Louis Bouilhet schrijft hij: 'La société prochainement ira se noyer dans la merde de dix-neuf siècles.'

Gustave Flaubert, Correspondance

Choix et présentation de Bernard Masson

Texte établi par Jean Bruneau

Gallimard 1998, p. 134

Islamisme is gewoon islam in actie

Lezer, hieronder ziet u een tekst van Marc Schoeters, en al heb ik gelukkig nog niet ervaren wat hem overkwam met de ‘godsdienst van de vrede’, ik had hem zelf wel willen schrijven:

Daar lig je nu, Salman. Aan een beademingsmachine in een of ander Amerikaans ziekenhuis – vechtend voor je leven. En wat voor een leven! Een leven in dienst van het vrije woord, van het prachtlievende vertellen, van alles kortom wat een echte mens onderscheidt van barbaren en amoeben.

Jij wou daar op die vermaledijde vrijdag in het Chautauqua Instituut bij het Erie-meer voor de zoveelste keer een publiek dat naar vrije woorden en prachtlievende vertellingen snakt schoonheid en waarheid schenken. Op die plaats voeren al meer dan anderhalve eeuw de meest creatieve en bijzondere geesten het woord. Chautauqua is het beste wat de Verenigde Staten van Amerika – en zelfs de hele westerse beschaving – te bieden hebben. Anderhalve eeuw lang heeft elke spreker daar ongestoord zijn of haar vrije woord kunnen doen. Jij bent de eerste die de mond gesnoerd werd. Wat een hartverscheurend en diep droevig spektakel is dat! Een teken des tijds! Zover is het dus met deze westerse beschaving gekomen – dat het vrije woord met messteken tot zwijgen wordt gebracht. En dat geen enkele hanige machthebber van die beschaving ernaar kraait!

De barbaar die jou met tientallen messteken tot zwijgen bracht – is een mens als jij en ik. Maar zijn geest is niet de onze. Zijn van de aarde losgerukte wereldbeeld is niet het onze. Zijn geest en wereldbeeld zijn vreemd aan al het echte leven op deze planeet. Het is een mens – een barbaarse mens – die volkomen verziekt is door het fanatisme van een levensvijandig en moorddadig fantasma. In de westerse beschaving hebben ontelbare mensen gedurende eeuwen gestreden om aan dat soort fanatiek fantasma paal en perk te stellen. En zij hebben dat vaak met vervolging en soms met de dood moeten bekopen. Ik noem hier van die duizenden mensen alleen maar de filosoof en schrijver Giordano Bruno. Op 17 februari 1600 op het Camp de’ Fiori in Rome levend verbrand – omdat hij het waagde vrij te denken en dat denken ook nog eens luidop te verwoorden. Ook de westerse beschaving heeft bloed aan de handen – laat daar geen twijfel over bestaan. Het was een eeuwenlange en moeilijke weg om die beschaving te ‘beschaven’.

Maar inmiddels wordt de planeet meer en meer het bloedige jachtterrein van een fanatiek fantasma dat alle andere in moorddadigheid overtreft. Jij weet beter dan wie ook, Salman, dat de moordenaarshand die op die vermaledijde vrijdag jouw leven voor altijd tot een puinhoop herleidde – niet de hand was van één man. Het waren de handen van miljoenen en miljoenen medeplichtigen. Barbaren die nooit vrij hebben leren denken, nooit vrij hebben leren spreken, nooit vrij hebben leren handelen. Barbaren in de ban van een hemelse en woestijnachtige sprookjesfiguur die als een gesel door heel de geschiedenis kankert.

Ach, Salman – met wat een woordenrijkdom heb jij zelf sprookjes geschreven! Sprookjes die de wanhopige mensheid in deze eeuw van ondergang meer nodig hebben dan brood en spelen. Sprookjes die de geest bevrijden en het lijf tot dansen brengen. Maar het donkere sprookje van jouw aanslagpleger en zijn miljoenen medeplichtigen bevrijden niets – en brengen niemand tot dansen.

Daar lig je nu. Aan die beademingsmachine. Geveld door messteken – en door de ergste kanker die de mensheid ooit heeft voortgebracht. Zoals ik in de zomer van 2014 ook geveld op de straatstenen van mijn geboortestad lag – geveld door diezelfde kanker. Ik heb wat dat betreft helaas slecht nieuws. Jij bent het slachtoffer van een fanatiek fantasma dat door bijna alle overheden in de westerse beschaving de hand boven het hoofd wordt gehouden. Dus jouw pijn en lijden zullen onder de mat worden geveegd. Jij bent geen gewelddadige drugshandelaar en vrouwenmishandelaar als George Floyd. Jij bent geen held van de hedendaagse politiek-correcte dictatuur. Jouw verwondingen, jouw pijn, jouw leed tellen niet écht mee. Jij bent volgens de ‘politiek-correcte’ kerk een ‘fout’ slachtoffer. Ik weet daar alles van. Na de aanslag tegen mij heb ik zowat heel mijn vrienden- en kennissenkring verloren. Als je in elkaar geslagen en geschopt wordt door een bende neonazi’s – dan struikelt iedereen over elkaar om zijn of haar medeleven te betuigen. Maar ben je slachtoffer van het fanatiekste fantasma uit de wereldgeschiedenis – dan kan je het echt wel schudden. Echt. Ach – natuurlijk zullen er veel mensen jouw lot betreuren. En gelukkig maar! Wat echter de ‘powers that be’ en hun politiek-correcte stoottroepen betreft – van die kant ga je geen enkele échte steun krijgen. Reken dus niet op daadwerkelijke steun van de machthebbers die heden in bijna alle westerse steden de macht hebben geüsurpeerd. Zij huilen weliswaar krokodillentranen om jouw lot. Hoe ‘erg’ het is en hoe ‘onaanvaardbaar’– en patati patata. Terwijl ze al decennia het fanatieke fantasma steunen dat jou probeert te vermoorden. Uit geldzucht. Voor olie. In naam van de ‘wereldpolitiek’. Uit baatzuchtige domheid. Want alles welbeschouwd: het is toch je eigen fout – zo’n boek als ‘Satanic Verses’ schrijven? Het is toch je eigen fout – vrij te denken en te zeggen wat je denkt? Je bent écht te ver gegaan – in je belediging. Eén of twee idioten beledigen – tot daar aan toe. Maar bijna twee miljard idioten beledigen? Dan heb je het toch zelf gezocht? Niet?

Ach. Daar lig je nu, Salman. En mijn hart bloedt. En in mijn geest strijdt medeleven over jouw lot met wraaklust tegen de barbaren die jouw lijden toejuichen. En van die laatsten zijn er meer – véél méér – dan de onnadenkende en geprivilegieerde nulliteiten in de westerse beschaving denken. Want niet alleen de barbaar en zijn miljoenen medeplichtigen hebben jouw leven om zeep geholpen – ook hun vergoelijkende westerse aanhangers die uit blinde onnadenkendheid en kwaadaardige haat hun eigen beschaving verraden.

Ik weet niet of jij dit gaat overleven. Waarschijnlijk wel. Maar hoe! Ik weet uit eigen ervaring dat je van zo’n aanslag na je zestigste niet echt herstelt. Ik heb aan de ‘religie van de vrede’ een verbrijzelde schouder overgehouden. Een arm die ik niet meer helemaal kan gebruiken. Nachtelijke pijn als ik op die arm slaap. En nog meer kleine ongemakken – waarover ik niet wil zeuren. Klein bier vergeleken met wat jou te wachten staat. Het verlies van een oog. Een verlamde arm. Een lever die niet meer zelfstandig kan werken. Jij bent 75. Dat komt niet meer goed. Ik zeg dat zomaar – maar met bloedend hart. Maar ik weet dat jij zo hartsgrondig waarheidlievend en dicht bij het leven staat – dat jij dat ook wel zelf onder ogen zult zien. Hoe dat dan verder moet? Met één oog en met een verlamde arm een nieuw meesterwerk schrijven? Misschien dat jij dat nog kunt.

En wanneer gaan de politiek-correcte beunhazen van de Zweedse academie eindelijk de moed vinden om jou die Nobelprijs te geven? Ook al lig jij daar nu aan je beademingsmachine niet wakker van – wat heel begrijpelijk is. Maar écht – wanneer gaan die dames en heren in Stockholm moediger zijn dan hun van angst natgezeikte broekjes laten vermoeden? Die broekjes waren al nat van angst in de tijd van Strindberg – de grootste Zweedse schrijver ooit en nooit die prijs gekregen. Het is en blijft een absoluut verachtelijk land – dat Zweden. Stijf staand van protestantisme en politieke correctheid. En de wereld overspoelend met knutselmeubeltjes ontworpen door een firma opgericht door een collaborateur van de nazi’s.

Ach, Salman. Het zal jou allemaal worst wezen. Een mens heeft maar één lijf en één leven. En dat lijf en leven van jou ligt nu in dat ziekenhuis aan de beademingsmachine. Het komt nooit meer helemaal goed. Dat weet jij. Dat weet ik. Dat weten alle mensen die de moed hebben om vrij te durven denken en leven. Ik wou dat ik nu jouw hand kon vastpakken. En daarbij vooral niet zeggen: ‘Alles komt in orde, jongen.’ Maar wél: ‘Bedankt!’

Titaniumman

Ter attentie van minister Lahbib

Een stukje uit Die Zeit van 2014:

Egon Bahr pleit voor het respecteren van de annexatie van de Krim 

 De Krim zou moeten behandeld worden zoals de DDR, adviseert SPD-politicus Egon Bahr. Op die manier is men destijds tot een gesprek met de Sovjetunie gekomen.

Om in het conflict van Rusland met Oekraïne tot een detente te komen, stelt SPD-politicus Egon Bahr voor om de annexatie van het eiland in de Zwarte Zee te respecteren. “Wij hebben de DDR nooit volkenrechtelijk erkend,” zei Bahr aan de televisiezender N-TV. Precies dat zou de regering in Moskou tot een gesprek hebben bewogen. “De Krim kan men natuurlijk net zo behandelen,” zei de 92-jarige.

Bahr zei dat hij volstrekt niet voor een volledige volkenrechtelijke erkenning van de Krim stond. “Maar zo gaat respecteren eenmaal. Dat zou, als je wil, een mineur punt zijn dat snel afgehandeld kan worden.”

Bahr is een van de bedenkers van de Ostpolitik in de zeventiger jaren, die tot een wezenlijke toenadering met de toenmalige Sovjetunie leidde. Onder kanselier Willy Brandt (SPD) was hij regeringscommissaris voor de Ostpolitik.

Om vanzelfsprekend te zwijgen over het koortsige getier van onze Verhofstadt: dit is wel heel andere koek dan wat we van Amerikaanse en Europese politici vandaag te horen krijgen. Misschien kunnen zij eens denken aan wat Egon Bahr bij een eerdere gelegenheid zei:

„Wenn ein Politiker anfängt, über Werte zu schwadronieren, anstatt seine Interessen zu benennen, wird es höchste Zeit, den Raum zu verlassen.“

Als een politicus over waarden begint te oreren in plaats van zijn belangen te noemen, wordt het de hoogste tijd om de kamer te verlaten.

Persvrijheid laat de gevestigde pers koud

 

 

De Zwitser Nils Melzer, hoogleraar internationaal recht en mensenrechten, is sinds 2016 VN-rapporteur wat betreft marteling en andere vormen van onmenselijke bejegening. Uit zijn boek Der Fall Julian Assange – Geschichte einer Verfolgung (2021, Piper Verlag) gaf Le Monde diplomatique deze maand enkele uittreksels, en hieronder vertaal ik er een paar.

Alles begon met de Afghan War Diary van WikiLeaks in 2010, met daarin de onweerlegbare bewijzen van de Amerikaanse martelingen en andere oorlogsmisdaden in Afghanistan.

Helemaal toevallig vroeg Zweden kort daarop aan Groot-Brittannië de aanhouding en uitlevering ‘wegens verkrachting’ van de journalist Julian Assange, de man achter Wikileaks. Die klacht is sindsdien door de betrokken vrouw zelf ingetrokken, en alles wijst erop dat ze er kwam na enige druk door de Amerikaanse geheime diensten. Blijkbaar leverde Zweden hen gewillig hand-en-spandiensten.

Een geheime Amerikaanse jury onderzocht nu beschuldigingen van spionage. Er volgde een uitleveringsverzoek door Uncle Sam, en Assange vond asiel in de Britse ambassade van Ecuador. Daar verbleef hij jarenlang in gruwelijke omstandigheden, tot Ecuador besloot dat ze hem toch liever uitgeleverd zagen. In de US wacht hem een gevangenisstraf van 175 jaar, een marteldood eigenlijk, en na enkele zeer merkwaardige vonnissen willen hun Britse knechten Assange uitleveren aan dat land.

Nils Melzer wilde aanvankelijk niet bij deze zaak betrokken raken, tot wanneer hij Assange in de gevangenis bezocht. Daar merkte hij wat er echt aan de hand was, en schreef hij het verhaal van een politieke vervolging. Assange moet als afschrikwekkend voorbeeld dienen voor iedereen die zou overwegen om ooit nog smerige Amerikaanse geheimen te publiceren.

Melzer stuurde eerst nog stukken naar verschillende kranten, Amerikaanse, Engelse, Australische (Assange is een Australiër), maar die bleven veilig in de redactielokalen liggen. De pers weet wat ze mag schrijven en wat niet.

Pinochet in de watten leggen, Assange breken

Nils Melzer

Als speciaal rapporteur voor foltering kreeg ik van de VN-Mensenrechtenraad het mandaat om toe te zien op de naleving van de wereldwijde verboden op foltering en andere wrede, onmenselijke of vernederende behandelingen en straffen, vermeende schendingen van deze verboden te onderzoeken, en vragen en aanbevelingen door te geven aan de betrokken staten om individuele gevallen uit te klaren. Toen ik de zaak van Julian Assange onderzocht, vond ik onweerlegbaar bewijs van politieke vervolging en willekeurige rechterlijke beslissingen, en van doelbewuste marteling en mishandeling. Maar de verantwoordelijke staten (de VS, het VK, Zweden en Ecuador) weigerden met mij samen te werken en de naar internationaal recht vereiste onderzoeksprocedures te volgen.
De zaak Assange is het verhaal van een man die wordt vervolgd en mishandeld vanwege het onthullen van de smerige geheimen van de machtigen, in het bijzonder oorlogsmisdaden, marteling en corruptie. Het is een verhaal van welbewust willekeurige rechterlijke beslissingen, genomen door westerse democratieën die zich graag laten voorstaan op hun voorbeeldige palmares inzake mensenrechten. Het is een verhaal van het doelgericht samenspannen van inlichtingendiensten, zonder medeweten van de nationale parlementen of het publiek. En het is een verhaal van gemanipuleerde en manipulatieve berichtgeving door de reguliere media om moedwillig een individu te isoleren, te demoniseren en te vernietigen.
[…]
De reguliere pers in de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Australië lijkt niet altijd het existentiële gevaar te begrijpen dat het Assange-proces vormt voor de persvrijheid, het respect voor procedures, de democratie en de rechtsstaat. De pijnlijke waarheid is dat het zou volstaan dat de belangrijkste media van de Angelsaksische wereld zich bezonnen, om de vervolging van Assange morgen een eind te laten nemen.

FC De Kampioenen

 

Het aanschijn van de leden der censuurcommissie FC De Kampioenen wordt afgeschermd en hun namen moeten geheim blijven. Misschien moet iemand een robotfoto maken. Zelf voel ik mij niet geroepen, maar moeilijk kan het niet zijn – volgzaam, preuts, achterbaks, laf, zelfgenoegzaam, heimelijk, nuffig, historisch of anderszins inzichtelijk beperkt – er zijn wel meer kenmerken.

Maar dát er zo’n commissie bestaat weet nu iedereen die het nog niet wist, en dat is niet in overeenstemming met de opvattingen van prins Metternich. Een censorenkorps moet er vanzelfsprekend zijn vond hij, maar: Sogar seine Existenz sollte aus Effektivitätsgründen völlig verborgen bleiben.

Aan die voorwaarde is hier niet voldaan. Onze Kampioenencensuurcommissie heeft er integendeel voor gekozen te werken zoals de Sacra Congregatio Indicis, de Heilige Congregatie van de Index wier bestaan evenmin verborgen werd gehouden, en die in de zestiende eeuw een lijst van verboden boeken liet verschijnen.

Nu was het ook niet goed mogelijk om de raad van Klemens von Metternich op te volgen, aangezien heel Vlaanderen die reeks Kampioenen al zeven keer gezien had. Klemens was een verstandig man en greep op voorhand in. Zo verbood hij bijvoorbeeld de werken die Heinrich Heine ongetwijfeld nog zóu schrijven.

Maar nu zij dat andere pad is ingeslagen, kan onze eigen commissie beter de politiek van de Sacra Congregatio consequent blijven volgen. Geëxpurgeerde afleveringen, of fragmenten ervan, zou men kunnen laten naspelen met correcte teksten, zoals een boek ook maar op de Index bleef staan ‘donec corrigatur’, totdat het gecorrigeerd was.

Deze suggestie is zeker het overwegen waard, maar of ze praktisch haalbaar is weet ik niet.